ถังอวี้มองกุญแจสองดอกที่ถูกขัดจนมันวาว ใจพลันไหววูบ
นางวางกระดูกไก่ที่แทะจนเกลี้ยงลง ใช้ผ้าเช็ดมือให้สะอาดก่อน จึงยื่นมือไปรับกุญแจ
“เอาละ ข้ารู้แล้ว”
นางเก็บกุญแจไว้ น้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด”
เสี่ยวเยียนเห็นนางรับกุญแจไปแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก
นางยิ้มประจบอีกครั้ง ก่อนเดินจากไป พลางหันกลับมามองสามครั้งในทุกย่างก้าว สายตายังอาลัยอาวรกระดูกไก่ชิ้นนั้นไม่เลิก
หลังเสี่ยวเยียนจากไป ถังอวี้ก็กินข้าวจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่นาน
หลังนำชามกับตะเกียบกลับไปส่งที่ครัวเล็กแล้ว นางก็นั่งพักใต้ชายคา ล้วงกุญแจทองแดงออกมาจากอกเสื้อ
เรือนหลังนี้ในคฤหาสน์ตระกูลเจียง เป็นจวนที่ท่านฮ่อเย่ได้รับพระราชทานใหม่ หลังได้รับคืนหน้าที่ราชการเมื่อปลายปีก่อน
หานอูหยวนที่นายท่านรองเจียงหลิงชวนพำนักเพียงลำพัง ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของจวน ทิวทัศน์ธรรมดาแต่เงียบสงบ
สวนเล็กที่อยู่ติดกับหานอูหยวน เดิมออกแบบไว้ค่อนข้างคับแคบ อีกทั้งยังไม่มีโอกาสได้จัดแต่งอย่างประณีต
นานวันเข้า สวนจึงรกร้างไป กลางวันแสก ๆ ก็มีเพียงข้าวของจิปาถะที่ไม่ได้ใช้กองสุมอยู่
“ที่นี่กลับเป็นสถานที่เงียบสงบดี……”
นางครุ่นคิดในใจ พลางเก็บกุญแจใส่ถุงแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง
“รอว่างเมื่อไรค่อยแวะไปดูสักหน่อย”
เมื่อนางเก็บความคิดลงแล้ว ก็หันกลับไปจัดการธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเรือนต่อ
บ่าวไพร่ในเรือนต่างประจบประแจงนางในยามนี้ นางจึงอู้งานไปพลางทำงานไปพลาง เผลอครู่เดียวก็ถึงยามเย็น
ฟ้าเริ่มมืด เจียงหลิงชวนก็กลับมา
เขาก้าวยาวเข้าประตูเรือน พลางถอดชุดปลาเหินออกระหว่างเดิน
เจียงผิง บ่าวชายที่เดินตามหลังเขามาติด ๆ รับชุดปลาเหินกับดาบประจำกายจากเจียงหลิงชวน
หว่างคิ้วของเขามีแววเหนื่อยล้าที่สังเกตได้ยาก บรรยากาศรอบกายยังเย็นเยียบกว่าปกติอยู่หลายส่วน