บทที่ 3 กลัวฉันจะหนี?

บทที่ 3 กลัวฉันจะหนี?

เผยหวยจิ่นรู้สึกว่าตัวเองคงจะบ้าไปแล้ว

สามสิบปีที่ผ่านมา เขาทำการตัดสินใจสำคัญมามากมาย—เข้าบริหารกลุ่มเป่ยซื่อ เข้าซื้อกิจการคู่แข่ง ปฏิเสธบรรดาผู้อาวุโสในที่ประชุมคณะกรรมการ…ทุกการตัดสินใจเขาล้วนคิดอย่างรอบคอบ ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย ไม่เคยยอมให้ตัวเองต้องเสียใจภายหลัง

แต่คืนนี้ เขากลับทำการตัดสินใจที่ไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง

เขาควรจะหันหลังเดินออกไป กลับไปยังโรงแรมที่ตนพัก อาบน้ำ นอนหลับสักตื่น แล้วพรุ่งนี้ค่อยประชุมต่อ

นั่นคือสิ่งที่เขาควรทำ

นั่นคือสิ่งที่เผยหวยจิ่นจะทำ

เขาไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมตัวเองถึงได้ไม่ยอมจากไปราวกับถูกอะไรดลใจ

ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนสุขุม เยือกเย็น ไม่เคยเสียการควบคุม เขาคือคุณชายใหญ่ผู้รู้จักประมาณตนและรักษามารยาทในสายตาของทุกคน แต่คืนนี้ เขาจะต้องทำลายภาพลักษณ์ของตัวเองด้วยน้ำมือตนเองแล้ว

บ้าแล้ว บ้าจริง ๆ

เสิ่นชิงอวี๋ยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเขากำลังจัดการเรื่องจองห้องพัก

—ไม่สิ

ทันใดนั้นเธอก็คิดขึ้นมาได้

เมื่อกี้เขาบอกว่า "เปลี่ยนเป็นห้องเตียงใหญ่"?

เมื่อกี้เขาบอกว่า "สองคนพัก"?

เขา—

ใบหน้าของเสิ่นชิงอวี๋ร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด

พนักงานต้อนรับส่งกุญแจห้องใหม่ให้เขา เขารับมา แล้วหมุนตัวเดินกลับมาหยุดตรงหน้าเธอ

"ไปกันเถอะ" เขาพูด

เสิ่นชิงอวี๋มองเขา อ้าปากค้างเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดอะไรไม่ออก

เขาเดินนำไปสองก้าว แล้วพบว่าเธอไม่ได้เดินตาม จึงหันกลับมามอง

"ทำไม" เขาถาม "เสียใจแล้วหรือ?"

สมองของเสิ่นชิงอวี๋ยังคงเบลอ แต่ประโยคนี้เหมือนกับเอาน้ำมันไปราดใส่กองไฟ

"ใครเสียใจ?" เธอเดินตามไปติด ๆ คว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น "ไปก็ไป"

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มลงมองมือของเธอที่รั้งแขนเสื้อเขาไว้

แววตานั้นเรียบเฉย แต่เธอก็ยังปล่อยมือ

—

ในลิฟต์มีเพียงพวกเขาสองคน

เสิ่นชิงอวี๋เอนตัวพิงผนังลิฟต์ จ้องมองตัวเลขที่เปลี่ยนไป ลิฟต์เคลื่อนขึ้นอย่างราบเรียบ ไม่มีเสียงใด ๆ เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ทันใดนั้นเธอกลับรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ให้เขาออกไปก่อน เธอไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน

อย่าว่าแต่เรื่องนี้เลย ตลอดยี่สิบหกปีที่ผ่านมา เธอรักษาภาพลักษณ์ของสาวเรียบร้อยมาตลอด แม้แต่ความรักก็ยังไม่เคยมี

แต่คืนนี้—

เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป

บางทีอาจเป็นเพราะสายโทรศัพท์จากแม่ของเธอ

บางทีอาจเป็นเพราะเหล้าพวกนั้น

บางทีอาจเป็นเพราะเขา

เธอเงยหน้าขึ้น มองเขาแอบ ๆ

เขายืนอยู่อีกฝั่งของลิฟต์ มองตรงไปข้างหน้า สีหน้าไร้อารมณ์ใด ๆ ราวกับว่าเขาแค่นั่งลิฟต์กลับห้องของตัวเอง ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่ผู้หญิงแปลกหน้าที่กำลังจะขึ้นเตียงกับเขา

จู่ ๆ เสิ่นชิงอวี๋ก็รู้สึกไม่ยอมขึ้นมา

ทำไมเขาถึงสุขุมเยือกเย็นนัก?

เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกก้าว

เขาไม่ขยับ

เธอก้าวเข้าไปอีกก้าว

เขาก็ยังไม่ขยับ

เสิ่นชิงอวี๋กัดฟัน เดินไปยืนข้าง ๆ เขาเต็มตัวเลยทีเดียว แขนของพวกเขาแตะกัน

ในที่สุดเขาก็ก้มลงมองเธอ

แววตานั้นยังคงเรียบเฉย แต่เสิ่นชิงอวี๋กลับรู้สึกขึ้นมาว่า—เขากำลังอดกลั้น

ลิฟต์หยุดแล้ว

ประตูเปิดออก เขาเดินออกไป ส่วนเธอเดินตามหลัง

ทางเดินยาวมาก แสงไฟสว่างจ้า พรมนุ่มจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอเดินตามหลังเขา มองแผ่นหลังของเขา หัวใจยิ่งเต้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

เขาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง ใช้บัตรแตะ

ประตูมีเสียง "คลิก" ดังขึ้น

เขาผลักประตูเปิด เอี้ยวตัวหลีกทางให้ แล้วมองเธอแวบหนึ่ง

"เข้าไปเถอะ"

เสิ่นชิงอวี๋ยืนอยู่หน้าประตู มองเตียงนอนขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างใน

ใหญ่มาก

ขาวสะดุดตา

หัวใจของเธอเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ

จากนั้นเธอก็สูดหายใจลึก ก้าวเข้าไปข้างใน

ประตูปิดตามหลัง

ในห้องเงียบมาก มีเพียงเสียงเบา ๆ ของเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่

เสิ่นชิงอวี๋ยืนอยู่ข้างเตียง ไม่รู้ว่าควรทำอะไร

เมื่อกี้ตอนอยู่ชั้นล่างเธอห้าวหาญเสียเหลือเกิน มาถึงขั้นตอนนี้แล้ว กลับตื่นตระหนกเล็กน้อย

มีเสียงกรุบกริบดังมาจากข้างหลัง

เธอหันไปมอง เห็นเขาถอดเสื้อโค้ตออก แล้วก็ตามด้วยสูท แล้วก็ตามด้วยนาฬิกา—เธอรู้จักยี่ห้อนั้น มันแพงมาก

เขาถอดนาฬิกาเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมา สบตากับเธอพอดี

"ยืนทำอะไร?" เขาถาม น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยน "ไปอาบน้ำสิ"

เสิ่นชิงอวี๋อึ้งไปชั่วขณะ

"หา?"

"อาบน้ำ" เขาพูดซ้ำอีกครั้ง พลางยกคางไปทางห้องน้ำ

แต่เสิ่นชิงอวี๋ยังคงยืนที่เดิมไม่ยอมขยับ

เขามองเธอ มุมปากกระตุกเล็กน้อย

"ทำไม" เขาถาม "กลัวฉันจะหนี?"

"ใครกลัว?" เสิ่นชิงอวี๋โต้กลับอย่างฉับพลัน แล้วเดินไปทางห้องน้ำ

เดินไปได้สองก้าว จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หันกลับไปมองเขา

เขายังยืนอยู่ที่เดิม กำลังปลดกระดุมที่ข้อมือเสื้อเชิ้ต

"คุณ..." เธออ้าปากค้าง "คุณไม่อาบน้ำหรือ?"

มือของเขาชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้ามองเธอ

แววตานั้นเรียบเฉย แต่เสิ่นชิงอวี๋กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างแฝงอยู่

"อยากอาบด้วยกันเหรอ?" เขาถาม

ใบหน้าของเสิ่นชิงอวี๋ร้อนผ่าวขึ้นทันที

"ใครอยากอาบด้วยกัน!" เธอพูดทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้ แล้วรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูเสียงดัง "ตึง"

เมื่อประตูปิดลง เธอพิงประตูเอาไว้ เอามือปิดหน้า หัวใจเต้นตึกตัก

เมื่อกี้เธอถามอะไรออกไปนะ?

เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นเลยสักนิด—อับอายขายหน้าจริง ๆ

ห้องน้ำใหญ่มาก มีส่วนอาบน้ำแบบแยกส่วนกับอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ เสิ่นชิงอวี๋ยืนอยู่หน้ากระจก มองดูตัวเองในนั้นที่หน้าแดงซ่าน หายใจลึกอยู่หลายครั้ง

ใจเย็น ๆ

ใจเย็น ๆ

เธอเปิดก๊อกน้ำ ใช้น้ำเย็นล้างหน้าเบา ๆ

จากนั้นเธอก็ถอดเสื้อผ้า เดินเข้าไปในส่วนอาบน้ำ

เมื่อน้ำอุ่นไหลลงมา เธอหลับตาลง ปล่อยให้น้ำชะล้างกลิ่นยุ่งเหยิงที่ติดตัวไป กลิ่นควันบุหรี่จากบาร์ กลิ่นเหล้า กลิ่นน้ำหอม และ—กลิ่นสนหิมะจากตัวเขา

เธอจะต้อง—กับคนแปลกหน้าที่นี่จริง ๆ หรือ

เสิ่นชิงอวี๋สูดหายใจลึก

เธออาบน้ำอย่างช้า ๆ ไม่รู้ว่าเป็นการถ่วงเวลา หรือเป็นการทำให้ตัวเองได้สติ

ผ่านไปนานมาก ในที่สุดก็อาบเสร็จ เธอห่อชุดคลุมอาบน้ำให้แน่น เปิดประตู เดินออกไป

เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง หันหลังให้เธอ กำลังมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่อยู่ข้างนอก ย่านซานฟรานซิสโกในยามค่ำคืนสว่างไสวเจิดจรัส ยืนอยู่ตรงนี้ มองเห็นได้ไกลมาก

ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาหมุนตัวมาช้า ๆ

สายตาจับจ้องมาที่เธอ—สวมชุดคลุมอาบน้ำ ผมเปียกห้อยระโยงระยาง หยดน้ำไหลตามปลายผมลงมา

แววตาของเขาจับนิ่งอยู่ชั่วครู่

จากนั้นเขาก็ละสายตา เดินไปทางห้องน้ำ

"ไดร์เป่าผมอยู่ใต้โต๊ะล้างหน้า" เวลาที่เขาเดินผ่านตัวเธอ เขาพูดว่า "เป่าผมให้แห้ง"

ประตูห้องน้ำปิดลง

เสิ่นชิงอวี๋ยืนอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นตึกตัก

เมื่อกี้เธอเห็นแววตาของเขา—เรียบเฉยมาก แต่มีบางสิ่งที่อยู่ลึกลงไปแวบผ่านไป

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย และมีความคาดหวังบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

เธอหาไดร์เป่าผมเจอ แล้วเป่าผมให้แห้ง จากนั้นก็นั่งลงที่ขอบเตียง ไม่รู้ว่าควรทำอะไร

มีเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ

หัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นกว่าเดิม

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เสียงน้ำก็หยุดลง

จากนั้นประตูก็เปิดออก เขาเดินออกมา

เขามีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่ที่เอว เผยให้เห็นช่วงท่อนบน

สายตาของเสิ่นชิงอวี๋จับจ้องไปที่เขา แล้วไม่อาจละสายตาได้อีก

รูปร่างของเขาดีกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก—ไหล่กว้าง เอวสอบ กล้ามหน้าอกมีเส้นโครงชัดเจน หน้าท้องเป็นมัด ๆ เส้นเฉียงของกล้ามเนื้อทอดยาวลงไปในผ้าขนหนู บนผิวหนังยังมีหยดน้ำที่ยังไม่เช็ดแห้ง ไหลเป็นสายตามแนวกล้ามเนื้อ

ผมของเขาเปียกสยาย ดูอ่อนโยนกว่าตอนที่จัดแต่งเรียบร้อยเมื่อครู่นี้มาก มีผมเส้นเล็ก ๆ ปรกลงมาที่หน้าผาก ดูเด็กขึ้นหลายปี

เขามองเธอแวบหนึ่ง หยิบไดร์เป่าผมขึ้นมาเป่าผม

"มองพอหรือยัง?" เขาถาม น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย

ใบหน้าของเสิ่นชิงอวี๋ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อเป่าผมเสร็จ เขาเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาช้อนคางของเธอขึ้น

เธอจำต้องสบตากับเขา

ดวงตาคู่นั้นยังคงเรียบเฉย แต่สิ่งที่อยู่ลึกลงไปนั้นลอยเด้งขึ้นมาด้านบนแล้ว

"ตอนนี้เสียใจยังทันอยู่" เขาพูด เสียงต่ำกว่าเดิม และแหบกว่าเมื่อครู่

เสิ่นชิงอวี๋มองเขา หัวใจเต้นเร็วราวกับจะพุ่งออกมาจากลำคอ

แต่เธอก็ยังคงส่ายหน้า

"ไม่เสียใจนะ"

เขามองเธอ จ้องอยู่นานสองวินาที

จากนั้นเขาก็ก้มตัวลง

มือของเขายันอยู่ข้าง ๆ ตัวเธอ ใกล้เธอมาก ใกล้จนมองเห็นขนตาของเธอ—ยาวมาก หนามาก เมื่อหลุบตาลง ก็ทอดเงาเป็นจุดเล็ก ๆ อยู่บนเปลือกตา

"สะอาดไหม?" เขาถามอีกครั้ง

"วางใจเถอะ คืนนี้พี่สาวเป็นครั้งแรก ถือว่าได้เปรียบแล้ว" เธอพูดพลางยกมือขึ้นคล้องคอของเขา

เขาชะงักไปหนึ่งวินาที

แล้วเขาก็จูบลงมา