เฉินหรงและสามีส่งตัวหมอเทวดาเซวียกลับไปแล้ว บัดนี้เดินกลับมา
“เย่เฟิง เจ้าทำอะไรน่ะ? ไปแตะต้องหว่านเอ๋อของข้ารึเปล่า?”
เฉินหรงก้าวเข้ามาปุบปับก็กลายเป็นแม่เสือคำราม ตะโกนลั่น
เย่เฟิงยกมือทั้งสองข้างขึ้น “ท่านแม่ เข้าใจผิดแล้ว ข้ากำลังคุยกับหว่านเอ๋ออยู่”
เฉินหรงกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ ถามบุตรสาว “หว่านเอ๋อ ไอ้เด็กนี่อยู่กับเจ้าสองต่อสอง ไม่ได้ล่วงเกินเจ้าใช่ไหม?”
เจียงหว่านเอ๋อรู้สึกอายที่จะบอกว่าเย่เฟิงเพิ่งมีท่าทีขี้เล่น จึงได้แต่ข่มโทสะเอ่ยว่า “ท่านแม่ ข้าไม่เป็นอะไร”
เจียงเหวินกล่าว “เด็กดี เจ้าฟื้นขึ้นมาได้ ต้องขอบใจเสี่ยวเย่จริงๆ”
“ไปกันเถอะ ลงข้างล่าง พ่อจะเข้าครัวเอง พวกเราครอบครัวสี่คนได้รับประทานอาหารดีๆ ฉลองกันสักหน่อย”
เย่เฟิงรีบกล่าว “ท่านพ่อ ข้ามาช่วยท่าน”
เจียงเหวินหัวเราะเสียงดัง “ดี เป็นเขยของตระกูลเจียงอย่างสมศักดิ์ศรี เสี่ยวเย่เจ้าทำได้ดีมาก”
ฟังบทสนทนาที่ทั้งคู่พูดคุยหัวเราะกัน เจียงหว่านเอ๋อรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง
ไอ้เย่เฟิงนี่ เป็นพวกมักมากในกามโดยแท้ มาสมคบกับพ่อได้ขนาดนี้ คงไม่ได้คิดจะดึงพ่อเป็นพวก สุดท้ายไม่ยอมให้ข้าหย่าใช่ไหม?
เขาฝันไปเถอะ!
หลังรับประทานอาหารเสร็จ เย่เฟิงก็ขยันขันแข็งอีกครั้ง ไปช่วยเจียงเหวินเก็บกวาดครัว
เฉินหรงแค่นเสียง “ไอ้เด็กขี้เหร่นี่ทำตัวเหมือนคนในบ้านไม่เห็นจะเกรงใจเลยจริงๆ”
เจียงหว่านเอ๋อพูดเสียงเย็น “ท่านแม่ ข้าไม่มีทางแต่งกับเขา ดังนั้นข้าจะหย่า”
เฉินหรงชะงักไป แต่กลับพูดผิดปกติว่า “หว่านเอ๋อ แม่ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เจ้าทำ อย่างน้อยตอนนี้เจ้าจะหย่ากับเขาไม่ได้”
เจียงหว่านเอ๋ออึ้ง “หย่าไม่ได้? ท่านแม่หมายความว่าอย่างไรกัน?”
“คงไม่ใช่ว่าท่านกับพ่อเป็นพวกหัวโบราณ คิดว่าข้ากับเย่เฟิงนี่เหมาะสมกันจริงๆ หรอกนะ?”
เฉินหรงพูดอย่างไม่พอใจ “ไอ้เด็กนี่ถึงจะช่วยชีวิตเจ้า นับว่าเป็นผู้มีบุญคุณของครอบครัวเรา แต่ถ้าจะว่าเหมาะสมกับเจ้า มันยังห่างกันราวฟ้ากับเหว”
“เพียงแต่ว่าลูกเอ๋ย ตอนนี้ครอบครัวเราอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่มาก โดยเฉพาะหลังจากเจ้าป่วย ก็สูญเสียอำนาจต่อรองในกลุ่มบริษัทไป”