"นั่น คุณรอเดี๋ยว"
เย่เฟิงเพิ่งก้าวออกจากกลุ่มบริษัทเจียง ก็ถูกเสียงหวานตะโกนเรียกไว้
เขาหันกลับไปมอง อดยิ้มไม่ได้ "เลขาไป๋ มีอะไรอีกหรือครับ"
ไป๋เจียหอบเล็กน้อย ตวาดอย่างไม่พอใจ "ฉันจะบอกคุณนะ ที่จางฟาไฉพูดอะไร คุณก็ทำตามโง่ ๆ งั้นหรือ"
"ฉันวิ่งตามออกมาจะบอกคุณว่า งานนี้คุณอย่ารับเลย ไม่งั้นอาจถึงตายได้"
เย่เฟิงไม่ยี่หระ "ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ผมไปเอาสินค้าของบริษัทเจียงคืน ก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ"
ไป๋เจียกระทืบเท้าอย่างแรง หงุดหงิด "นี่คุณฟังไม่รู้เรื่องหรือโง่จริง ๆ"
"ของในเอกสารคุณไม่เห็นหรือ สินค้าหนึ่งพันล้านนั่น ถูกเสี่ยเว่ยเจ้าพ่อจงไห่ยึดไว้"
"บริษัทเรากับคนของเสี่ยเว่ย เจรจากันไปหลายรอบแล้ว ก็ไม่ได้ผล"
"ไม่ต้องพูดถึงคุณเลย แม้แต่ประธานเจียงก่อนเกิดเรื่อง ยังเอาของคืนไม่ได้เลย คุณไปคนเดียวแบบนี้ ก็เหมือนไปหาที่ตายชัด ๆ"
เย่เฟิงยักไหล่ "ไม่เป็นไร ลองดูก่อนถึงจะรู้ผลไม่ใช่หรือครับ"
"แถมผมก็ไม่ใช่คนใช้แต่เหตุผล ถ้าเหตุผลใช้ไม่ได้ผล ทางด้านการต่อยเตะ ผมก็พอรู้อยู่บ้าง"
ไป๋เจียพูดอย่างเจ็บใจ "ช่างเถอะ ใครใช้ให้ประธานเจียงให้ฉันดูแลคนหัวดื้ออย่างคุณล่ะ"
"ฉันไปกับคุณหน่อยแล้วกัน ไปวนดูสักรอบ ทำท่าให้ผู้จัดการจางเห็น"
"กลับมาก็บอกว่าไม่ได้ผล คุณไปง้อผู้จัดการจางหน่อย เรื่องก็จบ"
เย่เฟิงไม่พูดอะไร
ง้อ?
ตั้งแต่เขาออกจากคุกมา ชาตินี้เขาก็ไม่มีทางง้อใครอีกแล้ว
ไม่ยอม ก็ลุยเลย!
เลขาสาวไป๋เจียเป็นคนขับรถ ออกจากเขตเมืองจงไห่ มาถึงโกดังสินค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งชานเมือง