สามวันผ่านไป เป่ยเฉิง ฟ้าโปร่งอากาศแจ่มใส
เมิ่งหวยจินกินอาหารเช้าเสร็จ ก็หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านอย่างเนิบนาบ ไม่มีท่าทีว่าจะออกไปไหน
“หวยจิน วันนี้เพิ่งวันพฤหัสเอง ลูกไม่ไปที่ทำงานหรือ” ฮูหยินเมิ่งถาม
เมิ่งหวยจินสีหน้าเรียบเฉยตอบ “ท่านแม่ชอบดูแลทุกเรื่อง ขนาดนี้ งั้นให้ข้าไปทำงานแทนข้าสักหน่อยก็แล้วกัน หรือจะหาคนไปแทนข้าก็ได้”
กวนเหวินซิ่วชะงักไปเล็กน้อย จับความหมายแฝงในคำพูดของลูกชายได้ ถอดแว่นสายตายาวออกจากสันจมูก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงกล่าวว่า “แม่ก็ทำเพื่อตระกูลเมิ่ง หากว่าลูกมีคนอื่นอยู่ข้างนอกจริง ก็ระวังหน่อย อย่าให้เสี่ยวเจี๋ยรู้เข้า จะกระทบความสัมพันธ์ของสองบ้าน และกระทบการเลือกตั้งของลูกภายหลังด้วย”
“งั้นรึ” บุรุษเลิกคิ้ว ในแววตาไร้ซึ่งประกาย “เก่งกาจขนาดนี้ ไม่ได้สืบหรือว่าเป็นใคร”
“ฉันแค่ถามดูเฉย ๆ ใครจะไปสืบจริงจัง หากว่าลูกมีใครให้คลายเหงา ก็เก็บไว้เถอะ ขอเพียงอย่าสุ่มสี่สุ่มห้ามีลูก...”
“ปัง!” เสียงหนึ่งดังขึ้น เมิ่งหวยจินฟาดหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะไม้จริงอย่างแรง
“มีแล้วจะทำไม” เขาจ้องหญิงชราตรง ๆ “จะใช้ไม้เด็ดกับเมิ่งเสียนเหมือนเมื่อก่อนอีกหรือ”
“นี่แน่ะลูก พูดกับแม่อย่างนี้ได้ยังไง”
“ท่านมีลูกชายแค่สองคน ในสายตาท่าน พี่ใหญ่กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว ถึงได้มีความสำเร็จอย่างข้าในวันนี้” ก้นบึ้งดวงตาของเมิ่งหวยจินแข็งตัวเป็นน้ำแข็งในทันใด “หากแม้แต่บัญชีนี้ของข้ากลายเป็นคนไร้ประโยชน์อีกคน ท่านจะไปหาผู้ใดมาบ่มเพาะ ท่านไม่คิดดูบ้างหรือว่าตัวเองอายุกี่ปีแล้ว จะรอถึงวันนั้นไหวหรือ”