สายฟ้าผ่าแหวกเมฆฟาดลงสู่ผืนดิน เสียงฟ้าร้องครืนครามดังสนั่นราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อม ด้านนอกหน้าต่างพายุฝนกระหน่ำดุเดือด
เมิ่งหวยจินมองลงมาจากที่สูง สีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย: "ถ้าเธอยอมนับถือฉันเป็นผู้ใหญ่ ฉันก็จะรักและเอ็นดูเธอเอง"
เพราะเสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ ชูหว่านกำผ้าห่มแน่น กลางฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบในพริบตา
นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นพูดว่า: "เมิ่งหวยจิน คุณรักและเอ็นดูฉัน ใช่ไหม?"
ชายหนุ่มหรี่ตามอง น้ำเสียงทุ้มต่ำลงหลายระดับ: "เธอจงใจหาเรื่องตายให้ได้สินะ?"
ขอเพียงเขาไม่เงียบงันไร้เสียง ไม่ทำตัวแปลกแยก การที่เขาโกรธ บันดาลโทสะ ดุด่า หรือข่มขู่เธอ ในตอนนี้ชูหว่านกลับรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งดีไปเสียหมด
"การเรียกชื่อจะเปลี่ยนอะไรได้? เรียกคุณแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้ หรือไม่เรียกแล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจได้?" เธอถามเสียงเบา
เมิ่งหวยจินยิ่งเย็นชาและไม่ใส่ใจมากขึ้น: "ถ้าเธอเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่แล้วก็ลองดูก็ได้"
เด็กสาวเริ่มชินชากับคำข่มขู่ของเขาแล้ว เธอเอ่ยต่อเรื่อยๆ: "คุณน้าเมิ่งชวนบอกว่า คุณกับคุณเจี่ยงน่ะ ไม่ใช่แม้กระทั่งแฟน เป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง เป็นการแต่งงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดซึ่งคำนึงถึงทุกด้าน ส่งผลดีต่อการพัฒนาของทั้งสองตระกูลอย่างเต็มที่ อวี่หลินบอกว่า ต่อไปพวกคุณจะเป็นสามีภรรยาที่ให้เกียรติกันและกัน แต่เท่าที่ฉันรู้ การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองไม่จำเป็นต้องมีความสุข และสามีภรรยาที่ให้เกียรติกันและกันในครอบครัวผู้มีอำนาจ ก็ไม่ใช่คำชมเลย"