"แอบลักลอบ..."
เมิ่งหวยจินมองหญิงสาวที่โอบพันเกี่ยวกระหวัดราวกับเถาวัลย์รอบกายเขาอย่างเงียบเชียบ "ต้องพูดแบบนี้ถึงจะแสดงถึงความบ้าบิ่นและความเร้าใจของเธองั้นหรือ?"
"คุณคิดว่าเร้าใจก็เร้าใจ คิดว่าบ้าบิ่นก็บ้าบิ่นแล้วกัน"
ชูหว่านถูกแววตาที่กลับมาเย็นเยียบอีกครั้งของเขาหลังจากปลดปล่อยอารมณ์ทิ่มแทงเข้าในหัวใจ นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะติดรอยยิ้มกล่าวว่า "คุณชายเมิ่งก็ร่วมบ้าไปกับฉันแล้วไม่ใช่หรือ?"
ได้ยินเธอเรียกเขาว่าคุณติดต่อกันสองครั้ง สีหน้าเคร่งขรึมดุดันของเมิ่งหวยจินก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นอีกหลายส่วน พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "ชูหว่าน การเอาเดิมพันด้วยชีวิตแบบนี้ ครั้งแรกอาจได้ผลดี แต่ถ้ามีอีกครั้ง มันจะเป็นการเอาแต่ใจไร้เหตุผลและไม่น่ารักเอาเสียเลย"
ดวงตาหญิงสาวกระพริบถี่สองสามครั้ง กระตุกมุมปากที่แข็งทื่อ จ้องเขม็งถามว่า "ถ้าอย่างนั้น ที่คุณรีบร้อนมาโดยไม่หยุดพัก เป็นเพราะกลัวฉันตาย หรือเพราะอย่างอื่น?"
เมิ่งหวยจินบีบคางอ่อนแอราวกับจะหักของเธอ เงยขึ้นเล็กน้อย "ถ้าเธอตาย แรงกายแรงใจทั้งหมดที่ฉันทุ่มให้เธอในหนึ่งปีนี้ ก็เท่ากับสูญเปล่า"
"เป็นอย่างนั้นหรือ?" เธอไม่ยอมอ่อนข้อ โต้กลับว่า "แต่ว่าปืนกระบอกนั้นมันเป็นของปลอม เสียงขึ้นลำกล้องไม่เหมือนของจริงเลย ยิงมาถูกตัวก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่ถึงตาย คุณมืออาชีพถึงเพียงนี้ ไม่มีทางฟังไม่ออกหรอก"
เขาย่อมรู้ดีอยู่แล้ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามรุกเร้าของเธอ เขาก็ยังคงรักษาท่าทางเรียบเฉยได้เหมือนเดิม "เธอรู้หรือไม่ว่าการกระทำอย่างนี้ ไม่ต่างอะไรกับการผลาญน้ำใจไมตรีเล็กน้อยที่หลงเหลืออยู่ระหว่างเราทั้งสองคน"