ในรถ ชูหว่านเปิดดูคลิปที่ตัดจากกล้องวงจรปิดโรงพยาบาลซึ่งเป็นภาพโหวเนี่ยนที่มีชีวิตชีวาราวกับปลาได้น้ำ มุมปากยกยิ้มครั้งแล้วครั้งเล่า
เมิ่งหวยจินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยถามเรียบ ๆ ว่า “ดีใจขนาดนั้นเลยรึ”
“ก็แน่นอนสิ” ชูหว่านตอบพลางไม่ละสายตาจากคลิป “นี่มันหลักฐาน หลักฐานช่วยหลานหลาน”
ชายหนุ่มถามอีก “ถึงขั้นยอมล่วงเกินผู้มีอำนาจเลยงั้นหรือ”
“ถึงขั้นยอมล่วงเกินผู้มีอำนาจ” เธอประกาศชัดไม่ลังเล
เมิ่งหวยจินวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย ขับรถออกจากโรงพยาบาล พลางถาม “ทำไมถึงคิดเป็นนักข่าว”
ชูหว่านมองแสงนีออนที่วิบวับผ่านหน้าต่าง ตอบตามที่คิด “ก็ไม่มีอะไร เรียนตามที่เขาเลือกให้”
เงียบไปครู่หนึ่ง เธอสังเกตว่าเส้นทางกำลังมุ่งไปอะพาร์ตเมนต์ข้าราชการ จึงรีบห้าม “จอดรถข้างทางเถอะ ฉันจะเรียกแท็กซี่กลับเอง”
เมิ่งหวยจินหันมามองเธอ ยิ้มคล้ายจะยิ้ม “ชูหว่าน ผมยังไม่ได้กินข้าวอีกทั้งวันเลยนะ”
“……เรื่องข้าวที่ตกลงไว้ ฉันจะเลี้ยงแน่ ๆ แต่วันนี้ไม่ได้ ฉันต้องกลับไปเขียนโครงการ”
“โต๊ะทำงานที่เธอเคยทำการบ้านก็ยังอยู่”
โต๊ะทำงานที่เคยทำการบ้าน……ชูหว่านชะงักกึก พูดอะไรไม่ออก
“แล้วเธอก็เอาโน้ตบุ๊กมาด้วย”
“……” เพราะต้องรีบเขียนโครงการ หลังเลิกงานชูหว่านจึงถือโน้ตบุ๊กติดตัวมาโดยตลอด เก็บอยู่ในกระเป๋า
เมิ่งหวยจินเสริมอีกประโยค “ตามหน้าตามหลังมาสองวัน ไม่ยอมให้ข้าวปลาอิ่มท้องสักมื้อ ฉันไม่เคยสอนเธอแบบนี้นะ……”
“แล้ว ๆ ฉันไป ฉันจะลงมือทำกับข้าวให้คุณกินเอง โอเคไหม” ชูหว่านแทรกขึ้นตัดบทการทวงบุญคุณของเขา
ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างพอใจ ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “จะรอชมล่ะ”