ฉินเหมี่ยวกลับถึงห้องก็เริ่มนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรทันที
อสนีบาตสวรรค์ผ่าจนพลังบำเพ็ญเพียรขั้นแปรเทวะของนางสูญสิ้น ต้องขยายเส้นลมปราณใหม่ แล้วชักนำปราณมาหลอมกาย
หลังดูดซับจนหมด...ร่างนี้ก็เข้าสู่ขั้นกลั่นปราณอย่างเป็นทางการ อาการปวดเมื่อยทั่วร่างพลันหายไป
ฉินเหมี่ยวลืมตาขึ้น มองตนเองในกระจก
รอยแดงบนร่างกายหายไปหมดแล้ว ผิวขาวขึ้นหนึ่งระดับ จากเดิมที่หม่นคล้ำออกเหลืองดำ กลายเป็นสีเหลืองนวล
สิวบนใบหน้าเหลือเพียงรอยนูนสีชมพูจาง ๆ ผิวพรรณก็เนียนละเอียดขึ้นเล็กน้อย
เครื่องหน้าก็เปลี่ยนไปนิดหน่อย คิ้วตาค่อย ๆ กลับไปใกล้เคียงกับใบหน้าเดิมของนาง
ใบหน้าของนางในชาติก่อนมีคิ้วงามราวภูผาไกล ดวงตาฉ่ำวาวดุจวารีวสันต์ ริมฝีปากแดงชาดโดยไม่ต้องแต่งแต้ม
ใบหน้านี้เพิ่งฟื้นคืนมาได้หนึ่งถึงสองส่วน ทว่าขนตาของดวงตาคู่นั้นหนาและงอนงาม หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย ชวนให้มีเสน่ห์เย้ายวน
นางบีบหน้าท้องตัวเอง เนื้ออ้วนที่ซ้อนกันอยู่สองสามชั้นบางลงไปหน่อย
เดิมทีร่างนี้หนักถึง 180 จิน คืนนี้อย่างน้อยก็ลดไป 20 จิน
ฉินเหมี่ยวนั่งขัดสมาธิบนเตียงอีกครั้ง แล้วฝึกหลอมความคิดปรารถนาให้กลายเป็นพลัง
ไลออนมอบความคิดปรารถนาให้นาง 50 แต้ม ซึ่งเพียงพอให้แปรเป็นพลังวิญญาณได้แค่สายหนึ่ง
นางยกมือขึ้น ประกบนิ้วชี้กับนิ้วกลาง แล้วเล็งไปยังแก้วน้ำบนโต๊ะ
ผิวน้ำในแก้วสั่นไหว เกิดระลอกคลื่นเป็นวง
ฉินเหมี่ยวกลั้นหายใจ ใช้พลังวิญญาณจนหมด แก้วน้ำค่อย ๆ ลอยขึ้น เคลื่อนมาทางนาง ก่อนจะตกลงบนฝ่ามือที่แบออก
นางก้มลงดื่มน้ำอึกหนึ่ง แล้วฝึกฝนต่อ
คำนวณจากปริมาณที่ได้จากไลออนคืนนี้ อย่างน้อยนางยังต้องได้หยางแท้จากมนุษย์สัตว์ระดับเอสอีกสามคน จึงจะสัมผัสธรณีประตูขั้นสร้างฐานได้
มีแค่พลังบำเพ็ญเพียรยังไม่พอ ต้องมีพลังวิญญาณด้วย
นางต้องทำให้มนุษย์สัตว์จำนวนมากขึ้นหวั่นไหวต่อนาง เพื่อให้ได้ความคิดปรารถนามาแปรเป็นพลังวิญญาณมากขึ้น
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มนุษย์สัตว์อีกสามคนที่เหลือในอพาร์ตเมนต์ 306 ต่างก็รับมือยากกว่าไลออนทั้งนั้น
ผงกำหนัดเหอฮวนที่นางพกไว้ในมิติก็ใช้หมดแล้วด้วย...
ทันใดนั้น เสียงชางเย่าก็ดังมาจากนอกประตู
«ไลออน ทำไมเจ้าถึงเปิดระบบทำความสะอาดทั้งห้อง?»
มือที่ไลออนใช้เช็ดผมเปียกชะงักไปเล็กน้อย ผ้าขนหนูพาดอยู่บนลำคอ
«ไม่ได้ทำความสะอาดมานานแล้ว เลยจัดการสักหน่อย»
«กลิ่นอะไร?»
ชางเย่าเดินเข้ามาแล้วสูดดม
«มะ...ไม่มีอะไร»
ไลออนถอยหลัง
จมูกสุนัขของชางเย่าไวเกินไป เขากลัวอีกฝ่ายจะได้กลิ่นของนางติดตัว จึงตั้งใจอาบน้ำและขัดถูอย่างละเอียดถึงสองรอบ
ชางเย่าสูดดมอีกครั้ง ใบหน้าบิดเบี้ยว ยกมือปิดจมูกแล้วถอยไปครึ่งก้าว ดวงตาสีเขียวเต็มไปด้วยความรังเกียจ
«ทำไมกลิ่นของเจ้าถึงอบอวลไปทั้งห้อง เหม็นจะตาย!»
«เจ้าต่างหากที่เหม็น!»
ไลออนตะโกนอย่างเดือดดาล ใบหน้าแดงก่ำ
«ทั้งกลิ่นหมา ทั้งกลิ่นเหล้า!»
«ข้าเป็นหมาป่า ไม่ใช่หมา อยากโดนซ้อมหรือไง!»
ชางเย่าแยกเขี้ยว ยกแขนเสื้อขึ้น
«เข้ามาสิ! ข้าขัดหูขัดตาเจ้ามานานแล้ว!»
ไลออนไม่ยอมอ่อนข้อ กล้ามเนื้อพองโตขึ้นทันตา
หยวนกับหลิงเย่เดินเข้ามาแทบจะพร้อมกัน แล้วแยกมนุษย์สัตว์สองคนที่กำลังจะต่อสู้ออกจากกัน
«พอได้แล้ว อย่าก่อเรื่องอีก อยากโดนโรงเรียนลงโทษหรือไง?»
หยวนพูดจบก็เดินตรงไปที่ตู้เย็น หยิบน้ำออกมาขวดหนึ่ง
หลิงเย่เดินไปนั่งที่โซฟา ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ «กลิ่นแรงอยู่เหมือนกัน»
เขามองไลออน «สารคลุ้มคลั่งเกินขนาดหรือ? คลุ้มคลั่งไปแล้วหรือ?»
ไลออนเอาผ้าขนหนูคลุมศีรษะ ปิดบังใบหูที่แดงก่ำ แล้วพยักหน้า
«อืม»
หยวนเปิดฝาขวดน้ำเย็นแล้วดื่มอึกหนึ่ง
เมื่อฤทธิ์สุราเบาบางลง เขาก็กวาดตามองห้องรับแขก
ตรงตำแหน่งที่เคยวางโต๊ะกินข้าวกลับว่างเปล่า
«โต๊ะไปไหนแล้ว?»
ไลออนกำผ้าขนหนูแน่น ข่มอารมณ์ในดวงตาไว้
«ตอนคลุ้มคลั่งข้าคุมตัวเองไม่อยู่ เลยทุบพังไปแล้ว หุ่นยนต์เอาซากไปทิ้งแล้ว»
หลิงเย่าเลิกคิ้ว
«ร้ายแรงขนาดนั้นเชียว? ไปห้องพยาบาลตรวจดูไหม?»
«ฉีดยาระงับอาการแล้ว»
ดวงตาสีเขียวของชางเย่ากวาดมองไลออน ก่อนจะหยุดที่ข้างลำคอของเขา
«มิน่าล่ะ มีรอยแดงใหญ่ขนาดนี้ที่คอ ยาระงับอาการฉีดเข้าไปหรือ?»
ไลออนสะดุ้งราวกับถูกเหยียบหาง
«ชะ...ใช่ เข็มมันใหญ่»
เขาดึงคอเสื้อขึ้นมาปิดลำคอจนมิดชิด
หยวนวางขวดน้ำลง มองไปยังห้องชั้นสองแล้วลดเสียงลง «เอ่อ นางไปแล้วหรือยัง?»
ไลออนอ้าปาก กำลังจะตอบ แต่เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากชั้นบน
ทุกคนหันไปทางบันได
ฉินเหมี่ยวเดินลงมาจากชั้นบน
นางสวมชุดนอนสีอ่อน เนื้อผ้าหลวม ๆ ทิ้งตัวคลุมร่าง คอเสื้อกว้างเผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง
ดวงตาสีทองของไลออนหดแคบลงทันที
รอยจูบบนลำคอของนางหายไปไหน?
ชางเย่าชะงักนิ่ง
หลิงเย่คลายขาที่ยกไขว่ห้าง โน้มตัวไปข้างหน้าแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย
หยวนกำขวดน้ำไว้ ขยับไปทางขวาหนึ่งก้าว เปิดทางให้
ฉินเหมี่ยวเงยหน้าขึ้น กวาดตามองทั้งสี่คนอย่างสงบนิ่ง มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ
«พวกเจ้ากลับมาแล้ว»
พูดจบ นางก็ไม่รอคำตอบ หันหลังเดินเข้าครัว
นางเปิดตู้ หยิบแก้วสะอาดมาหนึ่งใบ เทน้ำอุ่นลงไปครึ่งแก้ว แล้วเดินกลับมา
ประตูห้องชั้นสองปิดลง
ห้องรับแขกเงียบอยู่นาน ก่อนจะมีคนเอ่ยปาก
«ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า...นางไม่เหมือนเดิมแล้ว?»
ชางเย่าจ้องมุมบันไดอย่างเหม่อลอย
«ข้าคิดไปเองหรือ?»
หยวนโยนขวดน้ำลงถังขยะ
«นางเปลี่ยนไปแล้ว ดูไม่น่าเกลียดเหมือนเมื่อเช้า»
«ดูผอมลงด้วยนิดหน่อย»
ชางเย่าพูดอย่างไม่อยากเชื่อ «ไม่ได้เจอกันแค่ประเดี๋ยวเดียว กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน...»
หลิงเย่มองไลออนแล้วถาม «เกิดอะไรขึ้นที่ดี 377?»
«ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร!»
ดวงตาสีทองของไลออนวูบไหว
«เรื่องของนางมาถามข้าทำไม?»
หลิงเย่าจ้องเขาเขม็ง «คืนนี้มีแค่เจ้ากับนางอยู่ในอพาร์ตเมนต์ อีกทั้งแผนวางยาแล้วส่งนางไปก็เป็นของเจ้า ตอนนี้นางยังอยู่ที่นี่ เจ้าจะอธิบายอย่างไร?»
«อย่ามาคาดเดาไปเรื่อย!»
รูม่านตาของไลออนหดเป็นเส้นตั้ง
«ข้าแค่มีสารคลุ้มคลั่งสะสมมากเกินไปจนแปลงร่างคลุ้มคลั่ง ไม่มีเวลาวางยา เรื่องอื่นข้าไม่รู้ อย่ามาถามข้า»
พูดจบเขาก็เดินจากไป
เสียงปิดประตูดังสนั่นมาจากทางเดิน
หยวนไม่ชอบเข้าไปยุ่งเรื่องไร้สาระ จึงกลับห้องไปเช่นกัน
ในห้องรับแขกเหลือเพียงสองคน
ชางเย่าขยับปีกจมูก สูดกลิ่นในอากาศ
ประสาทรับกลิ่นของเผ่าหมาป่าจันทราไวที่สุดในยามดึก สามารถแยกกลิ่นทุกโมเลกุลในอากาศได้
«มีอะไรผิดปกติหรือ?»
หลิงเย่าถาม
ชางเย่าขมวดคิ้ว สูดกลิ่นอีกครั้ง ดวงตาสีเขียวเป็นประกาย
«ในอากาศนอกจากฟีโรโมนของสิงโตแล้ว ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ปะปนอยู่»
หลิงเย่าเลิกคิ้วเล็กน้อย
«กลิ่นอะไร?»
«กลิ่นจางเกินไป แยกไม่ออก คล้ายกลิ่นดอกไม้ หอมหวาน»
ชางเย่ามีแววสับสนในดวงตา «หลังสูดดมเข้าไป สารคลุ้มคลั่งในร่างก็สงบลงเล็กน้อย ความเปลี่ยนแปลงนั้นละเอียดอ่อนเกินไป ข้าไม่แน่ใจ...»
«บางทีไลออนอาจใช้ยาระงับอาการกลิ่นดอกไม้ กลิ่นเลยลอยอยู่ในอากาศ»
หลิงเย่าหรี่ตาลง
«ก็อาจเป็นเช่นนั้น»
·
ฉินเหมี่ยวล็อกประตู แล้วเปิดอินเทอร์เน็ตดวงดาวด้วยคอมพิวเตอร์ข้อมือ
หลังไดอารีแอบรักของดี 377 ถูกเปิดโปงบนอินเทอร์เน็ตดวงดาว ผู้คนและมนุษย์สัตว์จำนวนมากก็พากันด่าทอนางผ่านเครือข่าย
เจ้าของร่างเดิมทนการรุมประณามทางออนไลน์ไม่ไหว จึงยกเลิกบัญชีไป
ฉินเหมี่ยวสมัครบัญชีใหม่บนอินเทอร์เน็ตดวงดาว
ในช่องเผ่าพันธุ์ของข้อมูลบัญชี นางกรอกคำว่า «มนุษย์»
หลังผ่านการยืนยันตัวตนอย่างง่าย นางก็ได้รับสัญลักษณ์บัญชีที่แสดงว่าเป็นมนุษย์
นางเลือกรูปเงาด้านข้างรูปหนึ่งบนอินเทอร์เน็ตมาตั้งเป็นรูปประจำตัว
ภาพนั้นมองไม่เห็นเครื่องหน้าชัดเจน แต่ให้บรรยากาศชวนฝัน มองออกว่าเป็นหญิงงามคนหนึ่ง
ส่วนนามบัญชี นางเขียนว่า «เหมี่ยวเหมี่ยว» ออกเสียงเหมือนคำว่า «เหมี่ยว» ในชื่อของนาง
ฉินเหมี่ยวอาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เข้าไปในแอปพลิเคชันเกาะกู่จี๋ที่มนุษย์สัตว์กับมนุษย์ใช้ติดต่อกันได้อย่างอิสระ แล้วกรอกรหัสประจำตัวชุดหนึ่งลงในช่องค้นหา
บัญชีชื่อ «วาฬผู้เดียวดาย» ปรากฏขึ้นมา
ฉินเหมี่ยวแตะเข้าไปในหน้าต่างแชต พิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดแล้วส่งออกไป
【พี่วาฬสเปิร์มคะ ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ตัวยังเปียกชื้นอยู่เลย】