พูดจบ เจียงหวานจือหันกลับไปเปิดประตูรถแล้วนั่งเข้าไปข้างใน นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เธอรู้จักเซียนเหมิน ลี่เฉินดีเกินไป เพื่อให้บรรลุเป้าหมายเขาไม่เลือกวิธีการ ถ้าเธอไม่ขึ้นรถ ชายคนนี้ก็จะตามเธอไปเรื่อย ๆ
บนถนน ในรถเงียบเกินไป เซียนเหมิน ลี่เฉินใช้มือเดียวควบคุมพวงมาลัย มือขวาวางคร่าว ๆ บนนั้น ข้อมือมีเชือกแดงเส้นเล็ก สวม นิ้วมือขาวสะอาดแต่ละนิ้วเรียวยาวเกลี้ยงเกลา กระดูกหลังมือแต่ละนิ้วมีรอยสักคำศัพท์ชัดเจน
แต่ผู้หญิงไม่ได้มองเขาเลย
ตั้งใจไม่มอง
เซียนเหมิน ลี่เฉินเหลือบมองเธอ แล้วเอ่ยอธิบาย
“อย่าไปฟังฉือเซียวพูดจาไร้สาระในโทรศัพท์”
“โอ้”
“คำพูดเหล่านั้นไม่ใช่ความตั้งใจของฉัน”
“อืม”
“จือจือ เธอเย็นชากับฉันจัง”
“โอ้...”
ก็แฟนเก่ากันแล้ว ยังอยากได้อะไรอีก?
เซียนเหมิน ลี่เฉินมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เย็นชาก็เย็นชา แต่ไม่ใช่ตอบทุกประโยคหรือไง?
ไม่นาน รถขับเข้าไปในหมู่บ้านหยุดลงที่หน้าตึกของเจียงหวานจืออย่างแม่นยำ เธอเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเธอไม่ได้บอกที่อยู่กับเซียนเหมิน ลี่เฉินเลย
คิดไปคิดมา เซียนเหมิน ลี่เฉินจะรู้ที่อยู่บ้านเธอก็ง่ายมากอยู่แล้ว
รถจอด เจียงหวานจือปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมผลักประตูออก ข้อมือถูกมือที่แข็งแรงจากฝั่งคนขับดึงไว้แน่น
“จือจือ”
เธอหันกลับไปตกอยู่ในดวงตาหมาจิ้งจอกที่ลุ่มลึกและเย้ายวนของเขา
พื้นที่แคบ ๆ พอให้เธอมองเห็นลูกกระเดือกของชายคนนั้นขยับทุกครั้ง
เสียงของเซียนเหมิน ลี่เฉินเอ่ยออกมาแหบพร่า ไม่รู้ว่าเตรียมมานานแค่ไหน
“เจียงหวานจือ ฉันเสียใจแล้ว”
เขาเสียใจที่เลิกกัน เสียใจที่ปล่อยเธอเป็นอิสระ
พวกเขาควรจะพัวพันกันจนตาย
เจียงหวานจือหลับตาลงเล็กน้อย ไม่รู้จะพูดอะไร พูดง่าย ๆ ว่า “อืม” แสดงว่ารู้แล้ว
เสียใจแล้วจะทำไม? ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ใช่คนทางเดียวกันแล้ว
เจียงหวานจือพยายามเอามือใหญ่ที่จับข้อมือเธอออก ผู้ชายคนนั้นไม่มีทีท่าจะปล่อยเลย
เธอขมวดคิ้วด้วยความงง แต่สายตาของเซียนเหมิน ลี่เฉินกลับมองเธออย่างสนใจ น้ำเสียงลุ่มลึก
“เจียงหวานจือ ระหว่างทางฉันคุยกับเธอ เธอตอบแต่อืมอืมโอ้โอ้”
“ยังไง? ฟังฉันพูดแล้วเธอมีความสุขเหรอ?”
“...”
เจียงหวานจือถูกคำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้ปลายหูร้อนขึ้นมา:“เลิกกันแล้วยังมีอะไรให้พูดอีก”
“แน่นอนสิ เลิกแล้วก็กลับมาได้อีก”
เซียนเหมิน ลี่เฉินเหลือบมองออกไปนอกกระจกรถ “เธอไม่รู้สึกเหรอว่าหมู่บ้านนี้คุ้นตา?”
หยินเหอหวาน 9 ตอนที่พวกเขาเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันก็อยู่แถวนี้
ทำเลไม่ถือว่าคึกคัก แต่โชคดีที่วิลล่าส่วนตัวสภาพแวดล้อมดี ไม่ดึงดูดสายตาเกินไป
เจียงหวานจือเงยหน้าขึ้น ค่อย ๆ แกะนิ้วยาวที่กำแน่นของเขาออกอย่างไม่ใส่ใจ แล้วย้อนถาม
“หรือว่าคุณเซียนเหมินยังคิดจะขึ้นไปนั่งข้างบน?”
เซียนเหมิน ลี่เฉินไม่เกรงใจเลย:“ได้สิ”
“ไม่ได้” เจียงหวานจือเปลี่ยนสีหน้าทันที
เซียนเหมิน ลี่เฉินปลายนิ้วลูบข้อมือด้านในของเธออย่างอาลัยอาวรณ์:“แต่เสื้อคลุมของฉันยังอยู่ที่บ้านเธอ”
“ทิ้งไปแล้ว”
“ได้” ชายคนนั้นตอบรับอย่างง่ายดาย “ถ้าจำไม่ผิด ชุดสูทตัวนั้นสั่งตัดราคาห้าสิบหกล้าน ฉันจะจำไว้ให้เธอด้วย”
“...”
ได้ยินจำนวนเงิน เจียงหวานจือลงจากรถอย่างโกรธเคือง ก่อนปิดประตูก็ทิ้งคำพูดไว้
“พรุ่งนี้คืนให้!”
มองดูเงาหลังที่เดินจากไปอย่างหงุดหงิดของเธอ ชายในรถหัวเราะเบา ๆ
ประโยคนี้จะต่างกับ “พรุ่งนี้เจอกัน” ตรงไหน?
ฟังเพราะจริง ๆ
จนกระทั่งเจียงหวานจือขึ้นไปชั้นบน ไฟในอพาร์ตเมนต์สว่างขึ้น รถของผู้ชายคนนั้นก็ยังไม่ไปไหน
เซียนเหมิน ลี่เฉินหยิบซองบุหรี่ขึ้นมา ดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนคาบระหว่างริมฝีปาก นิ้วหัวแม่มือปาดผ่านไฟแช็กล้อ เปลวไฟสีน้ำเงิน ‘ฉ่า’ ลุกขึ้นมาจุดบุหรี่
เขาสูบลึก มือที่คีบบุหรี่วางพาดนอกกระจกรถ ใต้ข้อมือเสื้อเชิ้ตเผยให้เห็นปลายแขนที่กระชับและลื่นไหล
เซียนเหมิน ลี่เฉินมองระเบียงชั้นสามของอพาร์ตเมนต์ ดวงตาลึกหรี่ลงท่ามกลางควันบุหรี่
จือจือของเขาจะแอบมองเขาบ้างไหมนะ แม้แต่แวบเดียว?
มองดูสภาพแวดล้อมในหมู่บ้านที่คุ้นเคย เซียนเหมิน ลี่เฉินอดคิดถึงตอนที่พวกเขาทะเลาะกันไม่ได้
เขาทำหน้ามุ่ยออกจากบ้าน แต่จริง ๆ แล้วนั่งอยู่หน้าบ้านสามชั่วโมง ในที่สุดก็ได้รอจนเจียงหวานจือส่งข้อความมา
[เซียนเหมิน ลี่เฉิน กลางดึกแบบนี้เธอจะให้ฉันผู้หญิงอ่อนแอออกมาหาเธอข้างนอกแบบนี้เหรอ? สิบนาทีนี้ไม่กลับมาก็ไม่ต้องกลับอีกเลย!]
ชายที่นั่งอยู่หน้าประตูจ้องหน้าจอมือถือแล้วถอนหายใจอย่างขบขัน ข้างหลังเป็นประตูที่ปิดสนิทไม่เคยเปิด
แน่ใจเหรอว่าหาเขา?
เขาก็ต้องกล่อมตัวเองกลับเข้าไปเองอีก
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเซียนเหมิน ลี่เฉิน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ เสียงที่คาบบุหรี่ไว้มีความเป็นแม่เหล็กมาก
“มีอะไร?”
ปลายสายเจียงซิงฉีพูด:“เซียนเหมิน คราวนี้ที่เธอกลับประเทศมาถือว่าเลือกเวลาได้เหมาะพอดี พรุ่งนี้คืนวันเกิดฉันมีเรื่องใหญ่จะทำ วิลล่าในเมืองที่มีสระว่ายน้ำกลางแจ้งของเธอ ให้ฉันจัดปาร์ตี้หน่อยได้ไหม? ค่าใช้จ่ายเธอกำหนดเอง เห็นไหม?”
เซียนเหมิน ลี่เฉินพูดเบา ๆ สองคำ
“ตามใจ”
เสียงเจียงซิงฉีแทบซ่อนความตื่นเต้นไม่ไหว:“งั้นตกลง ถ้าสำเร็จต้องขอบคุณหนัก ๆ!”
“เธออยู่อเมริกาหลายปีแบบนี้ ไม่เห็นพาแฟนกลับมาสักที สาวฝรั่งไม่ถูกปากเธอเหรอ? คณะเราโด่งดังเรื่องสาวสวย มีเวลาก็มาเที่ยวด้วยกันได้นี่?”
เซียนเหมิน ลี่เฉินดีดขี้บุหรี่ คำถามง่าย ๆ ชัดเจน
“เจียงหวานจือไปไหม?”
เจียงซิงฉีที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ตรงนี้หัวเราะ ตอบอย่างระวัง
“ไม่รู้สิ ปาร์ตี้แบบนี้ดาวมหา’ลัยเจียงคงแล้วแต่อารมณ์มากกว่า”
แต่พรุ่งนี้คืน เขาจะต้องหาทางให้เจียงหวานจือมางานวันเกิดของเขาให้ได้
เพราะว่า——เขาจะสารภาพรัก
เซียนเหมิน ลี่เฉินไม่มีอารมณ์แล้ว:“ค่อยว่ากัน”
เขาไม่สนใจงานที่ไม่มีเจียงหวานจือ
เจียงซิงฉีฟังออกว่าเป็นการปฏิเสธอย่างสุภาพ ก็ไม่ฝืน
“ได้ ยังไงก็บ้านเธอ อยากมาคิดว่ามาได้ตลอด”
วางสาย บุหรี่ระหว่างนิ้วของชายคนนั้นก็หมดลง ไฟที่ระเบียงชั้นสามก็ดับลงในตอนนี้
เซียนเหมิน ลี่เฉินบี้บุหรี่จนดับ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดไปที่แชทที่ปักหมุดไว้ซึ่งเป็นรูปโปรไฟล์สีขาวที่ถูกเขาลบไปข้างเดียว กดขอเพิ่มเพื่อน
เจียงหวานจืออาบน้ำเสร็จก็นอนลง เปิดวีแชทก็เจอข้อความขอเพิ่มเพื่อน กดเข้าไป เหตุผลที่กรอกไว้ว่า:
[เซียนเหมิน ลี่เฉิน]
เธอปฏิเสธโดยไม่ลังเล อีกฝ่ายส่งมาอีกทันที
[แฟนเก่า]
ก็ยังถูกปฏิเสธ แล้วก็มีข้อความขอเพิ่มอีก
[เจ้าหนี้]
สองคำนี้ทำให้เจียงหวานจือเงียบไป พึมพำ
“จะเล่นสแต็กบัฟเหรอ?”
เธอปิดโทรศัพท์ หลับตาลงพลิกไปพลิกมา
รำคาญ จะเป็นหนี้ใครไม่ดี กลับต้องเป็นหนี้แฟนเก่า
แต่ว่าเซียนเหมิน ลี่เฉินเรียนรู้การสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?
วันต่อมา
ตอนเจียงหวานจือตื่นนอนยังมึน ๆ
เธอฝันถึงเรื่องที่พูดไม่ออก
และผู้ชายที่พัวพันกับเธอในฝัน กลับเป็นแฟนเก่าที่ส่งเธอกลับบ้านเมื่อวานอีก
เจียงหวานจือทุบหัวตัวเองด้วยความโมโห ดึงผ้าห่มขึ้นลุกจากเตียง ตรงไปห้องน้ำ
อาบน้ำเสร็จออกมา เพื่อนสนิทสวีชิงเซี่ยก็เพิ่งกลับมาจากข้างนอก ได้กลิ่นหอมสบู่บนตัวเธอ ก็อดสงสัยไม่ได้
“จือจือ ตื่นเช้า ๆ อาบน้ำทำไม?”
“เมื่อคืนกลับมาเหนื่อยเกินไปไม่ได้อาบ” เจียงหวานจือเกาหัวอย่างรู้สึกผิด เปลี่ยนเรื่อง “เอ้อ ทำไมเพิ่งกลับมาตอนนี้ล่ะ?”
“ฉันเพิ่งถ่ายฉากกลางคืนเสร็จ” สวีชิงเซี่ยยืดเส้นยืดสาย แล้วจู่ ๆ ดวงตาเป็นประกาย:“อ้อ พรุ่งนี้คืนวันเกิดเจียงซิงฉีหัวหน้าห้องเรา อย่าลืมนะ ได้ข่าวว่าเขาจัดปาร์ตี้สระว่ายน้ำกลางแจ้งที่วิลล่าส่วนตัวในเมือง! งั้นก็ได้เห็นหนุ่ม ๆ หน้าท้องแน่ ๆ เหรอ!(✪▽✪)”
เจียงหวานจือหัวเราะเบา ๆ:“แนะนำว่าอย่าคิดให้สวยเกินไป จะได้ไม่ผิดหวังมาก”
สวีชิงเซี่ยแซว:“คนอื่นไม่รู้ แต่เจียงซิงฉีเคยเล่นกีฬามา ต้องมีแน่นอน”
“เขาเอาแต่เข้ามายุ่งกับโปรเจกต์ในมือเธอ ชอบเธอแน่ ๆ เลย! หรือว่าจะแย่งเธอจากฟู่เหิงเยว่? ยังไงเจียงก็มีเส้นสายอยู่บ้าง”
“อย่าคิดมาก เรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานคนละเรื่องกัน” เจียงหวานจือเดินไปที่โซนทางเข้าใส่รองเท้า “ไปบริษัทก่อนนะ~”
สวีชิงเซี่ยมองเธอรีบร้อนจากไป คำพูดที่เตรียมไว้ก็กลืนลงคอ
แต่เธอรู้สึกได้จริง ๆ ว่าเจียงซิงฉีจะสารภาพรักในวันเกิดนะ!