เจียงหว่านจือขมวดคิ้ว โทรไปหาเขาโดยตรง อยากจะถามว่าเขาหมายความว่ายังไง
ไม่มีคนรับสาย
เธอนั่งแท็กซี่ไป พอเดินเข้าไปในคลับก็ได้กลิ่นน้ำหอมโชยเข้ามา บาร์ชั้นล่างเปิดเพลงดีเจเสียงดังจนแทบกั้นแก้วหู
เจียงหว่านจือเดินเลียบไปตามข้างทางตามเลขห้อง โน้มเสียงเพลงค่อยๆ เบาลง เสียงหัวเราะและหยอกล้อของชายหญิงดังลอดออกมาจากประตูห้องที่เปิดอ้า
"คุณฟู่ เอาไงล่ะ หมั้นกันมานานเท่าไหร่แล้วยังไม่ได้ตัวซักที?"
"ใช่แล้ว พวกเรายังรอให้คุณลองเชิงอยู่เลย ว่าเธอถูกคนเลี้ยงจริงๆ ตอนเรียนมหาลัยรึเปล่า?"
ฟู่เหิงเยว่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "พูดถึงเจียงหว่านจือเหรอ? หน้าก็สวยดีหรอก แต่คนเหมือนไม้ท่อนหนึ่ง พอเล่นจนเบื่อก็จะทิ้ง"
"ดังปัง!"
ประตูห้องถูกถีบเปิดออก ร่างบางสูงโปร่งของผู้หญิงปรากฏที่หน้าประตู ใบหน้าเย็นชา
ภายในห้องเงียบกริบในทันที
เจียงหว่านจือสวมรองเท้าส้นสูงสีดำเดินเข้าไป ยืนอยู่ตรงหน้าฟู่เหิงเยว่ พูดชัดถ้อยชัดคำ
"เงิน"
ฟู่เหิงเยว่นั่งเอนกายบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน มีผู้หญิงคนหนึ่งนัวเนียอยู่บนตัก
"เจียงหว่านจือ ยังไงเราก็เป็นคู่หมั้นกันไม่ใช่เหรอ? พอเจอหน้าก็พูดแต่เรื่องเงินๆ ทองๆ อยู่นั่นแหละ?"
เขากวาดตามองฝูงชนที่มุงดู กางแขนวางพาดพนักโซฟา ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
"แต่เงินน่ะไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ฉันบอกลุงเล็กของฉันสักคำก็จบ"
"งี้ก็แล้วกัน แค่เธอจูบฉันต่อหน้าทุกคน เรื่องของเธอฉันจัดการให้เรียบร้อย"
ทันทีที่พูดจบ เสียงเชียร์รอบข้างก็ดังขึ้น
"จูบกัน! จูบกัน! จูบกัน!"
ฟู่เหิงเยว่ยิ้มอย่างพอใจ เพลิดเพลินไปกับบรรยากาศ มองนางงามเย็นชาที่ครั้งหนึ่งเคยสูงส่งเกินเอื้อม ค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาหาเขา เสียงเย็นเยียบกระซิบข้างหู
"แก๊!"
ฟู่เหิงเยว่หน้าตาย ยกมือขึ้นจะคว้าตัวเธอมาจูบปาก
"ปัง!" อีกครั้ง ประตูห้องถูกถีบเปิดอย่างแรงอีกครั้ง!
สายตาทุกคนพากันหันไปมองโดยไม่รู้ตัว
ร่างที่ปรากฏที่หน้าประตู สูงใหญ่บึกบึน ยืนหันหลังให้แสงไฟในโถงทางเดิน ใบหน้าเด่นชัด แต่กลับมองไม่เห็นอารมณ์ในดวงตา
เสียงทุ้มต่ำ
"มารบกวนพวกคุณหรือเปล่า?"
จากมุมมองที่หน้าประตู เจียงหว่านจือโน้มตัวอยู่ข้างฟู่เหิงเยว่ ริมฝีปากแทบจะแตะแก้มเขา ขณะที่ฟู่เหิงเยว่มีสีหน้าบอกไม่ถูกว่าฟินแค่ไหน
เจียงหว่านจือรีบลุกขึ้นยืน ผู้คนรอบข้างแตกตื่นตกใจ
"ตายแล้ว! คุณฟู่พาเซียนเหมิน ลี่เฉินมาจริงๆ ด้วย!"
ฟู่เหิงเยว่ลุกจากโซฟาอย่างภาคภูมิ มองเซียนเหมิน ลี่เฉินด้วยรอยยิ้ม "ไม่รบกวนหรอก~ ลุงเล็กมาได้พอดี ฉันกับเจียงหว่านจือกำลังเล่นมุกเล็กๆ น้อยๆ กันอยู่"
"เธอติดหนี้คุณกว่าสิบล้านไม่ใช่เหรอ ฉันบอกแล้ว ไอ้ที่ให้เธอจูบฉันตอนนี้ ฉันจะช่วยขอร้องให้เธอแทน ถ้าไม่จูบ ลุงเล็กอย่าไว้หน้าเธอเลย"
เซียนเหมิน ลี่เฉินกวาดสายตาจากเจียงหว่านจือไปที่ใบหน้าฟู่เหิงเยว่ นิ้วเรียวค่อยๆ จัดการสายนาฬิกาข้อมือ แล้วยืนยันกับเขา
"ขอร้องแทนเธอเหรอ?"
ฟู่เหิงเยว่รู้สึกว่าตัวเองมีหน้ามีตา พยักหน้ารับต่อหน้าธารกำนัล
"ใช่...อ๊าย!"
แทบจะในพริบตาเดียว หมัดของเซียนเหมิน ลี่เฉินก็ซัดเข้าเต็มหน้าอย่างแรง
เสียงพูดที่ยังไม่ทันจบในอากาศกลายเป็นเสียงกรีดร้อง
ฟู่เหิงเยว่ทรุดลงไปในกองขวดเหล้า ขวดเปล่าล้มระเนระนาด เศษแก้วบาดเข้าไปในเนื้อหนัง
ทุกคนพากันถอยหลังด้วยความตกใจ
ไม่มีใครคาดคิดว่าเซียนเหมิน ลี่เฉินจะลงไม้ลงมือกับหลานชายเพราะเจียงหว่านจือ!
ยังไม่ทันตั้งสติ เซียนเหมิน ลี่เฉินก็ใช้มือเดียวกระชากฟู่เหิงเยว่ขึ้นมาจากกองแก้ว แล้วซัดหมัดอีกครั้งอย่างเต็มแรง!
ร่างล้มลงกับพื้น ชายที่ยืนสูงตระหง่านส่งเสียงเย็นชา
"แกเองก็คู่ควร?"
เซียนเหมิน ลี่เฉินค่อยๆ ขยับนิ้วอย่างเชื่องช้า เงยหน้าขึ้นมองช้าๆ ผู้คนรอบข้างต่างก้มหน้าหลบสายตา กลัวว่าจะมีเรื่องเดือดร้อนถึงตัว
ต้องรู้ว่า ก่อนที่เซียนเหมิน ลี่เฉินจะไปเรียนที่อเมริกา เขาเป็นนักเลงหัวโจกชื่อดังแห่งเมืองหลวง
ดูเหมือนตอนนี้จะไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
เขาคว้าข้อมือเจียงหว่านจือไว้ หญิงสาวที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกดึงออกไปข้างนอก
"เฮ้ย!"
เจียงหว่านจือถูกดึงไปตลอดทาง พลังนิ้วของชายหนุ่มแข็งแรงจนเธอสะบัดไม่ออกเลย
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาในโถงทางเดินต่างพากันหันมามอง
"บ้าจริง! นั่นไม่ใช่เซียนเหมิน ลี่เฉินเหรอ? เขาจูงมือแฟนของหลานชายตัวเองไปได้ยังไงเนี่ย!"
ในทางเดินหนีไฟที่ไม่มีผู้คน
เจียงหว่านจือถูกดันไว้หลังประตู ข้อมือยังคงถูกกำแน่นในอุ้งมือของชายหนุ่ม
มือใหญ่ที่จับชีพจรเธอ ราวกับควบคุมการเต้นของหัวใจเธอ
เร็วขึ้นเรื่อยๆ
เจียงหว่านจือผลักเขา "ปล่อยฉันนะ! นายดึงฉันเจ็บ!"
เซียนเหมิน ลี่เฉินลดแรงลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปล่อยเธอ ฝ่ามือกว้างกดมือเธอไว้กับประตู นิ้วเรียวแตะผ่านช่องนิ้วของเธอ สอดประสานกันแนบแน่น
เสียงชายหนุ่มแหบพร่า:
"ยังเจ็บอยู่ไหม?"
เจียงหว่านจือพยายามดิ้นรน ดิ้นจนพื้นที่สุดท้ายถูกเซียนเหมิน ลี่เฉินรุกล้ำจนหมด
ชายหนุ่มรุกคืบเข้ามาเรื่อยๆ เสียงยิ่งดุดัน
"เขาจับเธอตรงไหนบ้าง?"
"ถ้าฉันไม่มา เธอจะยอมจูบเขางั้นเหรอ? พวกเธอเลิกกันเมื่อไหร่?"
เจียงหว่านจือรู้สึกหูอื้อไปหมด เธอยกเข่าขึ้นกระแทก
ชายหนุ่มส่งเสียงครางในลำคอ ใบหน้าไม่เพียงแค่ไม่โกรธ กลับเงยหน้าหัวเราะอย่างมีเสน่ห์
มองเธอแล้วชม
"ที่รักมีเรี่ยวแรงดีจริงๆ"
เจียงหว่านจือกัดฟันด้วยความโกรธ "นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้คนอื่นจะเข้าใจผิด!"
"เข้าใจผิดอะไร?" เขาไม่ใส่ใจ "ความสัมพันธ์ของเราไม่เคยชัดเจนอยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอ?"
เจียงหว่านจือโต้กลับอย่างรุนแรง "ใครไม่ชัดเจนกับนายกัน? เราเลิกกันแล้ว เลิกกันตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว!"
ไม่ว่าเธอจะพูดมากแค่ไหน แค่ไหนก็ไม่พอใจ เซียนเหมิน ลี่เฉินตอบกลับแค่สี่คำ
"ฉันยังไม่ตกลง"
เจียงหว่านจือพูดอย่างมีเหตุมีผล "การเลิกกันแค่บอกกล่าวก็พอ ไม่ต้องได้รับความยินยอมจากนาย! แถมพวกเราก็ไม่เคยเปิดเผยความสัมพันธ์ด้วยซ้ำ!"
คนที่รู้ว่าพวกเขาเคยคบกันมีเพียงไม่กี่คน ตราบใดที่ไม่แพร่งพราย ใครจะไปรู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์นี้มาก่อน?
เซียนเหมิน ลี่เฉินหัวเราะเบาๆ อย่างขบขัน
"ฉันให้เธอนอนเปล่าหรือไง?"
ตอนนั้นที่ไม่เปิดเผย ก็เพราะเจียงหว่านจือไม่ยินยอมไม่ใช่เหรอ?
เจียงหว่านจือเม้มริมฝีปาก นอนก็แล้ว ฟังดูเหมือนใครเสียเปรียบกันแน่
"ยังไงนายก็ยอมรับฉันเป็นแฟนเก่าเมื่อคืนแล้ว แฟนเก่า!"
เซียนเหมิน ลี่เฉินรู้สึกปวดขมับ คำพูดประชดประชันของเขา ผู้หญิงคนนี้จำได้ขึ้นใจ
เขายิ้มบางๆ "ไม่ใช่ขาดเงินอยู่เหรอ? สิบสามล้านเก้าแสน จูบใครก็เหมือนกัน"
เขายิ่งขยับเข้าไปใกล้ จวนจะจูบเธอแล้ว ไออุ่นลมหายใจทำให้หูเธอแดงก่ำ
"จูบฉันสิ ฉันหอมกว่า"
เจียงหว่านจือด่าเขา "หน้าด้าน!"
ใครจะคิด เซียนเหมิน ลี่เฉินตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน:
"งั้นก็จูบปากสิ"
"..."
เจียงหว่านจือหันหน้าหนีไม่สนใจ เซียนเหมิน ลี่เฉินจับคางเธอ บังคับให้เธอหันกลับมา
เธอดื้อรั้นก้มหน้าลง แต่กลับสังเกตเห็นที่หลังนิ้วแต่ละนิ้วของมือขวาชายหนุ่ม มีรอยสักคำภาษาอังกฤษง่ายๆ คำหนึ่ง
ยังไม่ทันดูชัด เซียนเหมิน ลี่เฉินออกแรงที่ปลายนิ้วที่จับคางเธอ ให้เธอหันกลับมาสนใจเขา
เซียนเหมิน ลี่เฉินพูดอย่างจริงจัง "ไม่จูบก็ได้"
"เลิกกับเขา"