ชีวิตของหยางลั่วและเย่จื่อหานกลับสู่ความสงบสุขเช่นเดิม ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่เหมือนนาฬิกาที่หยุดเดิน ยังคงเป็นเช่นเดิม ไม่มีการสื่อสารเพิ่มเติม และชีวิตก็ไม่มีความประหลาดใจหรือเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้น
ในตำแหน่งตำรวจจราจร หยางลั่วทำงานตามหน้าที่ทุกวัน เข้างานเลิกงาน ชีวิตก็ราบรื่นดี งานนี้ทำให้เขาค่อนข้างพอใจ
อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 100 ปีของคุณปู่ตระกูลเย่ หยางลั่วคิดว่า จำเป็นต้องหาคุณปู่ตระกูลเย่มาพูดคุยให้ชัดเจนเสียที เพราะบางเรื่องถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจ บางทีอาจถึงเวลาที่ต้องออกจากที่นี่ เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่
กองตำรวจจราจรเมือง
เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบถึง 17:30 น. หยางลั่วที่ทำงานมาทั้งวัน เดินไปที่เครื่องลงเวลาอย่างใจเย็นเหมือนเช่นเคย เพื่อเตรียมสแกนใบหน้าเลิกงาน จบงานวันนี้
ทว่า ขณะที่เขากำลังหันหน้าไปที่เครื่องลงเวลา เสียงของรองหัวหน้าหน่วยโจวเฉียงก็ดังมาจากด้านหลังไม่ไกลนัก: "หยางลั่ว ยังไม่ต้องไปก่อน"
หยางลั่วได้ยินก็หันกลับมาถามอย่างสงสัย: "รองหัวหน้า มีอะไรหรือครับ?"
"อยู่ต่อช่วยทำงานล่วงหน้านิดหน่อย คืนนี้เจ้าหน้าที่กองตำรวจจราจรทั้งหมดจะแบ่งออกเป็นสี่ทีมเล็กๆ เพื่อดำเนินการตรวจค้นหาแอลกอฮอล์ และคราวนี้มีนักข่าวจะร่วมถ่ายทอดสดตลอดกระบวนการ เธอก็รู้ หวังต้าชวนหัวหน้าทีมเล็กขอลาหยุดสองวันนี้ ดังนั้นคืนนี้เธอจะเป็นคนนำทีมเล็กทีมหนึ่ง ไปตั้งด่านตรวจแอลกอฮอล์ที่ถนนเจี้ยนเช่อ"
"ได้ครับ!" หยางลั่วคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้าตกลง
อันที่จริง หยางลั่วก็ไม่อยากกลับไปเร็วขนาดนั้น ตั้งแต่กลับจากดับเบิลยู ทั้งคู่ก็กลับสู่สภาพเดิม เขาไม่อยากกลับไปเผชิญหน้ากับใบหน้าเย็นชาของเย่จื่อหาน
"ดี คืนนี้โรงอาหารยังเปิดอยู่ เพื่อเป็นการตอบแทนที่ทุกคนทำงานล่วงเวลา ได้เพิ่มอาหารพิเศษให้ด้วย หลังกินข้าวเสร็จ ทุกคนรวมตัวกันประชุม เพื่อจัดเตรียมรายละเอียดการทำงาน"
"ผมรู้แล้ว"
หยางลั่วรับงานล่วงหน้าแล้วก็เดินตรงไปที่โรงอาหาร ตอนนี้ในโรงอาหารมีเพื่อนร่วมงานหลายคนแล้ว บ้างพูดคุยกันเบาๆ บ้างก็ตั้งใจกินข้าว