หยางลั่วนอนหลับไปไม่นาน อวี้หมานเจียก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ในห้อง ไฟที่กำลังลุกไหม้ส่งเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะ เปลวไฟเล็กๆ พลุ่งขึ้นมาเป็นระยะๆ
ฉันนี่อยู่ที่ไหน? ฉันไม่ตายจริงๆ หรือ? ไอ้ชั่วนั่นว่ายน้ำมาถึงฝั่งได้ยังไง สร้างปาฏิหาริย์ที่เหลือเชื่อขนาดนี้?
ตอนนี้อวี้หมานเจียอ่อนแอถึงขีดสุด ร่างกายเหมือนถูกดูดพลังออกไปหมด แม้แต่การลืมตายังกินแรงมาก ผ่านไปไม่นานเธอก็หลับไปอีกครั้ง
หยางลั่วไม่รู้สึกถึงการตื่นขึ้นช่วงสั้นๆ ของอวี้หมานเจีย เพราะเธอขยับตัวไม่ได้ ลืมตาได้ไม่ถึงหนึ่งนาที และตลอดเวลาไม่มีเสียงอะไรเลย
หลังจากพักผ่อนหลายชั่วโมง หยางลั่วตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น พลังในร่างกายฟื้นฟูขึ้นมาไม่น้อย เห็นว่าอวี้หมานเจียยังไม่มีทีท่าจะตื่น เขาจึงตัดสินใจไปหาอาหารที่ชายทะเล
หยางลั่วเดินออกจากกระท่อมไม้ เมื่อสายตามองไปที่กระท่อมที่เขาสร้างด้วยมือของตัวเอง ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว พยักหน้าเบาๆ ดูเหมือนจะพอใจกับผลงานชิ้นเอกของตัวเองไม่น้อย
เขาพกมีดหิน และทำฉมวกปลาขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน คิดในใจว่าวันนี้ต้องจับปลาใหญ่ให้ได้ ปลาเล็กๆ ที่กินเมื่อคืนไม่จุใจเลยจริงๆ
หยางลั่วเดินเลียบชายหาดไปเรื่อยๆ หยุดเป็นระยะ ค้นหาร่องรอยของเหยื่ออย่างละเอียด ในที่สุดเขาก็พบปลากะพงขาวตัวอวบในแอ่งหินขนาดใหญ่
แววตาของหยางลั่วฉายแววตื่นเต้น รีบยกฉมวกขึ้น ปาใส่ด้วยความรวดเร็วแม่นยำ ฉมวกพุ่งตรงไปโดนปลากะพงขาวตัวนั้นเข้าอย่างจัง
"คืนนี้มีของอร่อยกินแล้วล่ะ"
เมื่อขึ้นฝั่ง หยางลั่วเหลือบไปเห็นวัตถุชิ้นหนึ่งลอยอยู่กลางทะเล เขามองดีๆ ก็พบว่าเป็นแผ่นเทปกาวขนาดใหญ่
หยางลั่วดีใจสุดขีด รีบวางฉมวกไว้บนโขดหิน กระโดดลงทะเลไปอย่างไม่ลังเล ว่ายน้ำมุ่งหน้าไปยังแผ่นเทปกาวนั้นอย่างสุดแรง
บนเกาะร้างแห่งนี้ ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่อีกนานแค่ไหน หลังฝนตกบนเขาถึงแม้บางที่จะยังมีน้ำจืดสะสมอยู่ แต่ก็กำลังกลัดกลุ้มว่าไม่มีภาชนะที่เหมาะสมจะเก็บไว้ ตอนนี้เห็นเทปกาวแผ่นนี้ จะไม่ให้เขาดีใจจนแทบบ้าได้ยังไง เพราะบนเกาะนี้ ถ้าไม่มีน้ำจืด ก็มีแต่ความตายเท่านั้น