โจวหลินพูดพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วหมุนคอไปมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันมาถามซูหยวนว่า
“จริงสิ หยวนหยวน บ้านเช่าของเธออยู่ไกลจากที่ทำงานไหม?”
ซูหยวนนึกถึงเวลาที่ปั่นจักรยานมาถึงที่ทำงานเมื่อเช้า
“ก็ไม่ไกลนะ ฉันอยู่แถวอพาร์ตเมนต์ลวี่เฉิง ปั่นจักรยานประมาณ 10 นาที”
โจวหลินมีสีหน้าประหลาดใจ “อพาร์ตเมนต์ลวี่เฉิงเหรอ? ฉันก็เคยไปดูห้องแถวนั้นเหมือนกัน ค่าเช่าแพงมาก
จำได้ว่าห้องหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เดือนหนึ่งอย่างน้อยก็ 700 หยวน
เงินเดือนฉันรับจริงเดือนละแค่ 1,300 หยวน ถ้าเช่าห้องในอพาร์ตเมนต์ลวี่เฉิง จ่ายค่าเช่าแล้วก็เหลือแค่ 600 หยวน
ถึงตอนเช้ากับกลางวันจะกินข้าวที่ทำงานได้ แต่ฉันก็ต้องซื้อเสื้อผ้าบ้างนี่นา บางครั้งก็ต้องออกไปกินข้าวกับเพื่อนด้วย
ตอนนั้นฉันลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ยอมตัดใจ
ชุมชนเก่าที่ฉันเช่าอยู่ตอนนี้สภาพแวดล้อมแย่กว่าอพาร์ตเมนต์ลวี่เฉิงหน่อย แต่ค่าเช่าถูก เดือนละแค่ 350 หยวน
เธอจะลองย้ายไปอยู่แถวนั้นไหมล่ะ? แต่สภาพห้องคงเทียบกับอพาร์ตเมนต์ลวี่เฉิงไม่ได้หรอกนะ
แถมยังอยู่ห่างจากที่ทำงานของเราพอสมควร นั่งรถเมล์ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง”
ซูหยวนฟังจบก็แสร้งทำสีหน้าเสียดาย “อ้าว ที่แท้การเช่าบ้านมีรายละเอียดเยอะขนาดนี้เองเหรอ
ฉันเพิ่งเช่าบ้านครั้งแรก ไม่รู้เรื่องพวกนี้ คิดแค่ว่าอพาร์ตเมนต์ลวี่เฉิงอยู่ใกล้ที่ทำงานก็เลยเช่า
เฮ้อ ขาดทุนแล้ว ๆ พ่อจ่ายค่าเช่าให้ฉันล่วงหน้าหนึ่งปี ต่อให้คิดจะย้าย ก็คงต้องรอให้ครบปีก่อน”
เธอถอนหายใจแล้วพูดต่อ “แม่ฉันคิดว่าฉันอยู่เมืองหลวงของมณฑลคนเดียว แถมขี้กลัว ถ้าอยู่ไกลจากที่ทำงานก็เดินทางไปกลับไม่สะดวก