ซูหยวนทำหน้าไร้เดียงสา “เป็นไปได้ยังไง ฉันเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ จะทำให้แม่โกรธได้ยังไงกัน?
พี่จะมาใส่ร้ายฉันเพราะเห็นว่าตัวเองอายุมากกว่าฉันไม่ได้นะ!”
ซูเหยาเลิกคิ้ว “งั้นไปชอบอะไรเข้า อยากให้พี่ซื้อให้หรือไง?”
ซูหยวนรีบขยับไปนั่งข้างเธอ แล้วซบลงในอ้อมแขนออดอ้อน
“เปล่าสักหน่อย ฉันแค่คิดถึงพี่กับฮ่าวหราน”
พอซูเหยาได้ยินว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร ก็ผลักเธอออกไปข้าง ๆ “ในเมื่อมาแล้ว เที่ยงนี้เราออกไปกินกุ้งผัดเผ็ดกัน
เอาละ ๆ รีบปล่อยมือได้แล้ว ขนลุกไปหมด โตขนาดนี้แล้วยังทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตอยู่ได้”
ซูหยวนหัวเราะคิกคักแล้วคลายมือ ปลายนิ้วของเธอแปะบัตรลงบนไหล่พี่สาวตอนกอดเมื่อครู่นี้เรียบร้อยแล้ว
ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาที ทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย
หลังจัดการทุกอย่างแล้ว ซูหยวนก็เริ่มรอข่าว
เธอไม่รีบร้อนอยู่แล้ว เพราะเห็นผลของบัตรรักษาสารพัดโรคกับตัวเองและพ่อแม่มาแล้ว แค่รอให้มันค่อย ๆ ออกฤทธิ์กับพี่สาวและหลานชายก็พอ
ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน วันนั้นเสิ่นเหมยกลับถึงบ้านก็เริ่มบ่นเรื่องความไม่เอาไหนของซูเหยา พี่สาวของซูหยวน
“วันนี้ไม่รู้พี่แกเป็นอะไร จู่ ๆ ก็ไปหาแม่ที่โรงพยาบาล
อยู่ดี ๆ ก็ยืนกรานจะตรวจสุขภาพ ถามว่าไม่สบายตรงไหนก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แค่ไมเกรนช่วงนี้หายแล้ว
เธอไม่ค่อยสบายใจ กลัวว่ามีอะไรอุดตันหรือเปล่า เลยจะให้ตรวจเอ็มอาร์ไอกับดอปเพลอร์ให้ได้
ว่าแต่ นี่ไม่ใช่หาเรื่องชัด ๆ เหรอ ไมเกรนหายแล้วไม่ใช่เรื่องดีหรือไง?
ก่อนหน้านี้ปวดหัวทีไรก็บ่นว่ารำคาญ พอหายแล้วกลับไม่พอใจอีก”