“ฉันคือระบบช่วยเหลือหมายเลข 001 จะเรียกฉันว่าท่านเสี่ยวฝู่ก็ได้”
เสียงนั้นหัวเราะเย็นชา ความขุ่นเคืองในน้ำเสียงแทบจะล้นทะลักออกมา
“พูดถึงเรื่องนี้ทีไร ฉันก็โมโหทุกที”
“ฉันกำลังพักร้อนอย่างสบายใจ พอไปถึงโลกพักร้อนปุ๊บ ก็ถูกระบบหลักเรียกตัวกลับมาด่วน”
“เพื่อมาเก็บกวาดเรื่องเละเทะของนายกับระบบย่อยทรยศที่ผูกพันกับนายตัวนั้น”
“นายคิดว่าระบบของนายแค่พลังงานหมดจนเข้าสู่ภาวะจำศีลงั้นเหรอ? ไร้เดียงสา!”
น้ำเสียงของเสี่ยวฝู่ทั้งแหลมทั้งเหน็บแนม ราวกับกำลังบ่นถึงเพื่อนร่วมงานประหลาด ๆ
“วันที่นายเกิดใหม่ ฉันก็ระบุตำแหน่งและจับมันได้แล้ว จากนั้นก็บีบทำลายทิ้งตรงนั้นเลย ไม่เหลือแม้แต่โค้ดที่สมบูรณ์สักชุด”
“ระบบที่นายเฝ้ารอให้ตื่นขึ้นมานั่น ไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก”
สมองของจ้าวเผิงอื้ออึงวูบหนึ่ง ก่อนจะว่างเปล่าไปหมด
มันหายไปตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นตลอดหลายปีที่เขารอคอย เฝ้าฝัน และยึดมันเป็นความหวังสุดท้ายให้ตัวเองฝืนใช้ชีวิตต่อไป ก็เป็นแค่การหลอกตัวเองทั้งนั้นหรือ?
“ทำไม...”
เขาหอบหายใจ พยายามเค้นคำพูดออกมาอย่างติดขัด
“ทำไมถึงทำลายระบบของฉัน?”
“เพราะมันทำผิดกฎ”
น้ำเสียงของเสี่ยวฝู่เย็นลง ความเหน็บแนมเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความแข็งกระด้างแบบคนทำงานตามหน้าที่
“มันลักลอบขโมยพลังชีวิตและโชคชะตาของคนอื่น เอาชีวิตกับบุญวาสนาของผู้บริสุทธิ์มาแลกโอกาสเกิดใหม่ให้แก ทำผิดระเบียบการควบคุมระบบอย่างร้ายแรง”
“ถ้าไม่ทำลายมันทิ้ง จะเก็บไว้รอฉลองปีใหม่หรือไง?”
“ซูหยวนเดิมทีควรได้ใช้ชีวิตหลังเกษียณอย่างสงบ ช่วยลูกสาวเลี้ยงหลานสาว แล้วรอมีความสุขกับครอบครัวไปเรื่อย ๆ”
“เพราะนายอยากเกิดใหม่ อยากเปลี่ยนชะตา เธอถึงถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องโดยไม่มีเหตุผล และกลายเป็นเครื่องสังเวย”
“ชีวิตก็เสียไป โชคชะตากับบุญกุศลถูกสูบไปจนเกลี้ยง”
“เรื่องนี้คิดบัญชีกับนาย ก็ไม่เกินไปใช่ไหม?”
จ้าวเผิงอ้าปาก แต่พูดอะไรโต้แย้งไม่ออก
ตอนนั้นเขาไม่ใช่ไม่รู้เรื่องการสังเวย เพียงแต่จงใจมองข้ามไปโดยไม่รู้ตัว คิดแต่เพียงว่าตัวเองจะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งและประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่