“นี่คือหนังสือหย่า เธอเซ็นชื่อและพิมพ์ลายนิ้วมือตรงนี้ แล้วข้าจะไปที่ศาลเพื่อเพิกถอนทะเบียนสมรสทันที”
เสียงชายคนนั้นทุ้มต่ำและแหบพร่า ดั่งกระดาษทรายขัดเหล็ก
ยังไม่ทันลืมตา เย่จ้าวจ้าวก็ได้ยินประโยคหนึ่ง
วินาทีถัดมา กระดาษเย็นเฉียบผืนหนึ่งก็ ‘ผัวะ’ ฟาดลงมาบนหน้า
เธอรับมันไว้โดยสัญชาตญาณ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือรอยหมึกที่คมกริบราวกับมีดแกะสลัก ลายมือพู่กันอันทรงพลัง
จากนั้นจึงเห็นชื่อสามตัวใหญ่ — หนังสือหย่า!
เย่จ้าวจ้าวขยับดวงตาอย่างมึนงง มองไปที่ชายที่พูดก่อน
อีกฝ่ายสูงอย่างน้อยหนึ่งเมตรเก้า รูปร่างสูงเพรียว สวมชุดยาวผ้าฝ้ายสีเทาแบบโบราณ แต่ก็ไม่อาจซ่อนความสง่างามและประณีตที่แผ่ออกจากตัวได้ ผมถูกเก็บเรียบร้อยในหมวกนุ่มสีเดียวกัน ดวงตาเรียวยาว ใบหน้าหล่อเหลา
เพียงแต่ตอนนี้ ในดวงตาสวยงามลึกซึ้งคู่นั้นมีความมืดมิดและหม่นหมอง แก้มทั้งสองข้างยุบลงเล็กน้อย ริมฝีปากซีดขาว ทำให้เขาดูอิดโรยเป็นพิเศษ
เมื่อเห็นเธอนิ่งเงียบ เขาพูดต่อ “สินสอดของเธอ ข้าไม่ได้แตะต้องแม้แต่น้อย เธอจะนำกลับไปที่หยางโจวด้วยกันทั้งหมด ส่วนโซ่วจั๋ว ข้าจะดูแลเอง”
ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง เสียงแหบพร่าทำให้คนฟังใจสั่น:
“ข้ารู้ว่าในใจเธอไม่พอใจ แต่งงานมาห้าปี ข้าไม่เคยทำให้เธอได้ใช้ชีวิตที่ดีอย่างที่ใครต่างอิจฉา ต่อไปนี้เธอก็ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานกับข้าอีก—”
พูดยังไม่ทันจบ ก็มีร่างเล็ก ๆ วิ่งเข้ามาทางด้านข้าง ชนเข้ากับขาของเย่จ้าวจ้าวอย่างแรง
เสียงของเด็กน้อยสะอื้นหนักหน่วง อ้อนวอนอย่างเวทนา:
“ท่านแม่ ท่านแม่อย่าไป อย่าทิ้งโซ่วจั๋วและท่านพ่อไปนะ……”
เย่จ้าวจ้าวก้มมอง เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่สูงไม่พ้นเข่า
ใบหน้าขาวสะอาด น่ารัก แต่ค่อนข้างผอม ดวงตากลมโตสีดำเหมือนองุ่นสองลูกดูโตเป็นพิเศษ ขนตาติดกันเป็นกระจุกเพราะน้ำตา ดูทั้งน่ารักและน่าสงสาร
ถ้าตอนที่ฟังชายคนนี้พูดเป็นชุดใหญ่ เย่จ้าวจ้าวยังไม่เข้าใจสถานการณ์ พอได้ยินคำว่า ‘โซ่วจั๋ว’ เธอก็เข้าใจทันที!
นี่ไม่ใช่บทของอดีตภรรยาจอมร้ายของพระเอก ในนิยายแนวขุนนางใหญ่ที่เธอเพิ่งจะตำหนิไปเมื่อกี้นี้หรือไง?
คนที่สวยจนเกินมนุษย์แต่ป่วยใกล้จะตายตรงหน้า……คือจวนอ๋อผู้สำเร็จราชการที่จะกุมอำนาจทั้งแผ่นดิน แบ่งครึ่งฟ้าดินกับราชสำนักในอนาคตงั้นเหรอ?!
ตอนนี้พล็อตในหนังสือควรจะอยู่ที่ องค์รัชทายาทที่พระเอกติดตามล่มสลาย ตำแหน่งถูกถอดออกจนหมด กลายเป็นสามัญชนธรรมดาในเมืองเปี้ยนจิง
เจ้าของร่างเดิมรักรวยและดูถูกจน ทนความยากได้แค่ครึ่งปีก็ทนไม่ไหว โวยวายจะหย่าและกลับบ้านเกิดที่หยางโจว——
เพราะเพื่อนเล่นสมัยเด็กส่งจดหมายมาบอกว่า รู้ว่าเธออยู่ลำบาก เต็มใจจะกลับมาสานสัมพันธ์กันใหม่
ดังนั้น เจ้าของร่างเดิมที่ร้อนรนอยากจะหนี ‘บ่อไฟ’ จึงทิ้งทุกอย่างในเปี้ยนจิง ทิ้งสามีทิ้งลูก วิ่งหนีไป
เจ้าของร่างเดิมคนโง่คนนั้นหนีไปหาเพื่อนเล่น แล้วกลับถูกส่งต่อเป็นของขวัญให้คนอื่น สุดท้ายก็หนีออกมาอย่างสุดชีวิต เดินทางกลับมาที่เปี้ยนจิง ก็ได้รู้ว่าอดีตสามีกลายเป็นจวนอ๋อผู้สำเร็จราชการที่ร้อนแรงที่สุด
ตัวตนก็ถูกคนมีเจตนาเปิดโปง ชั่วพริบตาผู้คนก็รังเกียจ ยิ่งมีขุนนางชั้นผู้น้อยที่ประจบประแจง สลบเธอแล้วส่งเข้าไปในจวนอ๋อผู้สำเร็จราชการ
จุดจบก็คือ ยังไม่ทันได้เจอพระเอกและลูกชายสักหน้า ก็ถูกคนใช้ขังไว้ในห้องฟืน อดข้าวอดน้ำตายอย่างทรมาน
ไม่คิดว่าแค่หลับตาลืมตาขึ้น เธอก็กลายเป็นอดีตภรรยาจอมร้ายคนนี้!
ไม่ใช่นะ เธอแค่เป็นคนอ้วนไม่ฝันใฝ่อะไร อ่านนิยายไปเล่มหนึ่งเท่านั้น จะมาล้อเล่นแบบนี้ทำไม?
เย่จ้าวจ้าวโคตรเซ็งเลย
เธอมองไปรอบ ๆ บ้านไม่ได้ถึงขั้นว่างเปล่าไร้เครื่องเรือน แต่ก็ไม่ร่ำรวยแน่นอน
โต๊ะตัวเดียวในห้องโถงขาขาด เก้าอี้ก็หยิบมั่ว ๆ ไม่เข้ากัน
ยังไม่ทันจะสำรวจเสร็จ เด็กน้อยก็ยังพูดสะอึกสะอื้น:
“โซ่วจั๋วจะเชื่อฟัง กินข้าวเอง ใส่เสื้อผ้าเองทุกวัน……ไม่ทำให้ท่านแม่โกรธ เป็นความผิดของโซ่วจั๋วเอง ต่อไปนี้โซ่วจั๋วจะไม่แอบกินขนมอีกแล้ว……”
เด็กน้อยร้องไห้จนตัวสั่น หน้าแดงก่ำ น้ำมูกน้ำตาเลอะครึ่งหน้า
เย่จ้าวจ้าวกระพริบตา รู้สึกจุกในใจเล็กน้อย
เธอไม่ชอบเด็กหรอก นี่มันฮอร์โมนความเป็นแม่ของเจ้าของร่างเดิมช่างรุนแรงเหลือเกิน เห็นเจ้าตัวเล็กนี่แล้ว ใจกลับเกิดความเวทนาขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“ท่านแม่อย่าไป ท่านแม่อย่าไป!” พูดยังไม่ทันจบ เด็กน้อยก็ถูกพ่อแท้ ๆ จับใต้รักแร้ยกขึ้นมา
“ห้ามร้อง!” เซี่ยเฉิงจิ่งขู่เสียงเบา “เจ้าเลยวันเกิดสี่ขวบมาแล้ว เป็นเด็กโตแล้ว จะมาส่งเสียงร้องไห้โวยวายง่าย ๆ ได้อย่างไร?”
เย่จ้าวจ้าว:“……” ใครกันที่ลูกสี่ขวบเป็นเด็กโต?
พ่อคนนี้ใจร้อนชะมัด ลูกตัวเองอายุ 1 ขวบเริ่มทำงาน อายุ 22 ปีเกษียณ พูดแบบนี้ก็คือลูกชายแกสินะ?
ห้ามปรามเสียงร้องของลูกชายแล้ว เซี่ยเฉิงจิ่งหันไปมองที่ประตู
ตรงนั้นมีเด็กสาวคนหนึ่งสวมชุดผ้าหยาบ ยืนจ้องเย่จ้าวจ้าวด้วยสายตาเย็นชา
เขาอุ้มลูกเดินไปที่ประตู:
“จิ้งถัง ข้าบอกแล้วไงว่าห้ามพาเขามา ต่อไปนี้แม้แต่คำพูดของพี่ชายใหญ่ เจ้าก็ไม่ฟังแล้วงั้นหรือ?!”
“แค๊ก ๆ……” จู่ ๆ เซี่ยเฉิงจิ่งก็เบนหน้าไป ไอเบา ๆ สองสามทีโดยเอาฝ่ามือปิดปาก
เย่จ้าวจ้าวมองไป ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาไม่เหมือนคนธรรมดาของอีกฝ่าย แดงระเรื่อเป็นสีชมพูผิดปกติ
เซี่ยเฉิงจิ่งใช้นิ้วเรียวบางจับกรอบประตูแน่น ข้อนิ้วซีดขาว หลังมือเส้นเลือดปูด จึงยืนทรงตัวได้
“พี่ใหญ่!” เซี่ยจิ้งถังดึงสายตากลับมาอย่างแรง
เธอรับหลานชายจากมือเขา มองเซี่ยเฉิงจิ่งด้วยความเป็นห่วง พูดบ่นเร็วและเร่งร้อน:
“พี่ใหญ่จะไปพูดมากกับคนใจดำคนนี้ทำไม ยังจะให้เธอเอาสินสอดกลับไปอีก?! ถ้าไม่ใช่เพราะครึ่งปีนี้เธอใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย พวกเราจะตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร?”
“หุบปาก!” เซี่ยเฉิงจิ่งหายใจทันแล้วก็ขัดเธอ “ต่อให้ข้าหย่ากับนาง นางก็ยังเป็นพี่สะใภ้ของเจ้า อย่าได้อวดดี”
เซี่ยจิ้งถังจ้องเย่จ้าวจ้าวอีกครั้ง น้ำตาคลอ:
“ใครกันแน่ที่อวดดี?! ตั้งแต่พี่ใหญ่ป่วยมานาน ถึงขั้นไม่ได้กินยา ก็เพราะนางคนนี้แหละ……”
ฟังมาทั้งหมด เย่จ้าวจ้าวรู้สึกหมดคำพูด
ถึงแม้เธอจะไม่ใช่ต้นเหตุ แต่ความทรงจำที่เจ้าของร่างเดิมรู้สึกเหมือนจริงนั้นไม่ใช่ของปลอม
ตอนที่พระเอกยังเป็นขุนนาง เจ้าของร่างเดิมใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายก็พอว่า
ครึ่งปีก่อนพระเอกตกอับ เธอก็ยังใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยเหมือนเดิม กินข้าวใส่เสื้อผ้าอยากได้ของดีที่สุด ใช้เวลาไม่นานก็ทำทรัพย์สินที่มีเหลือน้อยแตกสลาย
ไม่ต้องพูดถึงพระเอกป่วยไม่มีเงินซื้อยา ตอนนี้ครอบครัวจะกินข้าวยังต้องประหยัด
ตอนนี้ตระกูลเซี่ยเหลือสมาชิกหกคน
นอกจากแม่ลูกเย่จ้าวจ้าว เซี่ยเฉิงจิ่งเป็นพี่ชายคนโต ยังมีน้องสาวอายุสิบหกชื่อเซี่ยจิ้งถัง และน้องชายอายุสิบสี่ชื่อเซี่ยเยี่ยนฉือ อีกทั้งมีคนรับใช้เก่าแก่ชื่อลุงเซี่ย
โซ่วจั๋วอายุสี่ขวบไม่ต้องพูดถึง คนอีกสี่คนปล่อยให้เจ้าของร่างเดิมใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายทุกวิถีทาง ไม่เคยโกรธจริง ๆ มากที่สุดก็แค่พูดปากเปล่า
แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าของร่างเดิมก็ยังใจแข็งจะหย่ากลับหยางโจว
ยิ่งกว่านั้น ก่อนจะจากไป ยังแอบเอาเงินไม่กี่ตำลึงที่เหลือของตระกูลเซี่ยไป และด่าตระกูลเซี่ยที่ทำให้เธอลำบากอย่างหนัก ก่อนจะเดินออกจากเมืองเปี้ยนจิงอย่างองอาจ
ตอนอ่านนิยาย เย่จ้าวจ้าวรู้สึกว่าอดีตภรรยาคนนี้ทั้งโง่ทั้งเลว ตกอยู่ในสภาพแบบนั้นไม่น่าเห็นใจเลย
ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยน เธอยืนอยู่ตรงนั้น เกาหรือมืออย่างประหม่า
เมื่อครู่คิดอยู่สองสามวินาที เย่จ้าวจ้าวก็สรุปทางเลือกที่ดีที่สุดของตัวเองในตอนนี้ได้แล้ว
เธอเก่งแค่ทำอาหาร ไม่มีวิชาอื่น จะแยกตัวไปจดทะเบียนเป็นหญิงหัวหน้าครอบครัวก็ไม่สมจริง
ตอนนี้ก็ควรอยู่กับพระเอกไปก่อน อดทนผ่านช่วงสามปีที่ครอบครัวตกต่ำ ใคร ๆ ก็รังแกได้นี้ไป
รักใคร่เป็นเรื่องไร้สาระ ในโลกต่างดาวนี้ การมีชีวิตอยู่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด!
เกาะต้นขาพระเอกไว้ อดทนผ่านหมู่บ้านมือใหม่สามปี พี่คนนี้คือจวนอ๋อผู้สำเร็จราชการผู้สูงศักดิ์ที่สุด!