โถงกิจการกองวิญญาณที่สาม
ตอนที่หลินเฟิงถือโซ่คล้องวิญญาณใหม่เอี่ยมร้อยเส้นเดินจากคลังกลับไปยังคูหาส่วนตัว โถงทั้งโถงเงียบจนน่าขนลุก
ยมทูตทุกนายหยุดงานในมือ สายตาจับจ้องมาที่เขาราวกับตะปูตอก
แววตานั้นซับซ้อนราวกับน้ำแกงที่เคี่ยวรวมจากขุมนรกสิบแปดชั้น—สามส่วนตะลึง สามส่วนอิจฉา สามส่วนชื่นชม และอีกหนึ่งส่วนเป็นศัตรูที่เก็บไม่อยู่
"ร้อยเส้น..."
ยมทูตแก่ผู้หนึ่งกลืนน้ำลาย เสียงแหบพร่า
"หัวหน้ากองหวังขนของในคลังจนเกลี้ยงเลยรึ?"
"แค่เกลี้ยงที่ไหน! นี่เลี้ยงเหมือนลูกแท้ ๆ เลยนะ!"
"แต้มผลงานสามร้อยเจ็ดสิบหก... ข้าแก่ปีหนึ่งยังไม่ได้เท่านี้เลย!"
"เขาทำได้ยังไง? รอยแยกไอหยินมีของออกมาได้มากขนาดนี้?"
เสียงซุบซิบลามไปทั่วราวกับเปลวไฟวิญญาณที่ลุกตามมุม
หลินเฟิงไม่มองไปทางอื่น เดินตรงกลับไปยังคูหาของตน
เขาชินกับสายตาแบบนี้มานานแล้ว
ในปรโลก ผลงานคือความจริงแท้
มีผลงาน เจ้านายชู ท่วมเพื่อนอิจฉา ระเบียบหลีกทางให้
ไม่มีผลงาน กระทั่งหมาข้างทางที่เดินผ่านสะพานไน่เหอยังขี้เกียจชายตามอง