ผ่านไปห้าวัน ท้องฟ้าสีเหลืองหม่นของปรโลกเคลื่อนคล้อยอย่างเงียบงัน
ภายในห้องเล็กของหลินเฟิง บรรยากาศต่างจากเดิมราวฟ้ากับเหว
ไป๋เวยนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงมุมห้อง ไอหยินไหลเวียนรอบตัว ลมหายใจแน่นิ่งกว่าห้าวันก่อนมาก
ชุดดำฝึกงานเนื้อผ้าหยาบที่สวมอยู่ กลับดูคล้าย "เครื่องแบบยั่วยวน" เมื่ออยู่บนตัวเธอ
"ฮือ..."
ไป๋เวยลืมตา ดวงตาหลังกรอบแว่นทองแวบหนึ่งของแสงประหลาด
คัมภีร์โลกาวิบัติถ้อยธรรม ไม่ธรรมดาจริง ๆ
เพียงห้าวัน สิ่งเจือปนที่เกิดจากการกลืนกินไอหยินและซึมซับแรงแค้นในดวงวิญญาณของเธอถูกหลอมสลายไปมาก ความบริสุทธิ์ของไอหยินเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสองส่วน
สำคัญกว่านั้นคือ วิชานี้เป็นกลางและอ่อนโยน จิตใจสงบเมื่อฝึกฝน ไม่เหมือนตอนอยู่ในโลกวิญญาณพิศวงที่ทุกครั้งที่เพิ่มพลังต้องทนทุกข์จากการถูกแรงแค้นย้อนกลับ
ขณะนั้น หลินเฟิงผลักประตูเข้ามา
ในมือถือเสื้อคลุมกันอาถรรพ์สีขาวพับเรียบกริบ ชายเสื้อปักลายเมฆสีเงิน ภายใต้แสงไฟผีหรี่เรืองสะท้อนเป็นประกายนุ่มนวล
"เปลี่ยนซะ"
หลินเฟิงวางเสื้อคลุมบนโต๊ะ แล้วหยิบมัดยันต์ออกมาจากแหวนดูดซับหยิน
"'ยันต์ปัดเป่า' กับ 'ยันต์เกราะไอหยิน' ของใหม่จากเสวียนอินเก๋อ อย่างละสิบแผ่น ตัวเจ้าฝีมือสูงส่ง แต่ในปรโลกบางที่มีไอหยินปนเปื้อน พกไว้ป้องกันตัว"
ไป๋เวยนิ่งอึ้ง
นางมองเสื้อคลุมสีขาวที่เห็นแวบเดียวก็รู้ว่ามูลค่ามหาศาล แล้วมองแผ่นยันต์บนโต๊ะ—แต่ละแผ่นล้วนแผ่คลื่นพลังจิตจาง ๆ เห็นชัดว่าไม่ใช่ของถูก