คลังสมบัติของปรโลกตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของสะพานไน่เหอ เป็นอาคารสีเทาสูงสามชั้น
หน้าประตูมีทหารผีสองนายเฝ้าอยู่ ทั้งคู่มีระดับพลังขั้นวิญญาณล่องลอยสูงสุด สวมเกราะหนังหยาบ ถือง้าว
หลินเฟิงยื่นใบอนุมัติให้
ทหารผีนายหนึ่งรับไปดู ตรวจตราพระราชลัญจกรบนนั้น แล้วมองสำรวจหลินเฟิงอีกสองสามครั้ง
“ชุดยมทูตสิบชุด?”
น้ำเสียงเขาเจือแปลกใจ:
“หัวหน้ากองหวังเป็นคนอนุมัติ?”
“ใช่”
หลินเฟิงพยักหน้า
ทหารผีไม่ถามเพิ่ม หันกลับเข้าไปในคลังสมบัติ
ไม่นาน เขาก็หอบถุงผ้าใบใหญ่กลับออกมา
ถุงผ้านั้นป่องแน่น วางลงพื้นส่งเสียง “ครืด” ดังลั่น
“เช็กดู โซ่คล้องวิญญาณสิบเส้น ถุงดูดวิญญาณสิบใบ กระดิ่งสะกดวิญญาณสิบลูก กระบองตีผีสิบอัน”
“ครบตามนี้”
หลินเฟิงแกะถุงออก ใช้พลังจิตกวาดตรวจ
เป็นไปตามคาด ศาสตราภัณฑ์ระดับต่ำสี่สิบชิ้น เรียงรายเป็นระเบียบ
ถึงจะเป็นอาวุธมาตรฐาน คุณภาพทั่วไป แต่ข้อดีคือมีจำนวนมาก
“ไม่มีปัญหา”
เขาปิดปากถุง แล้วแบกขึ้นบ่า
ถุงผ้าหนักมาก แต่สำหรับเขาในขั้นผีเร่ร่อนระยะกลาง แค่นี้ไม่หนักอะไรนัก
“ขอบใจ”
หลินเฟิงหมุนตัวจากไป
เขาแบกถุงที่หนักอึ้ง กลับไปยังที่พักของตนในปรโลก
ที่บอกว่าที่พัก จริง ๆ ก็คือห้องเดี่ยวเล็ก ๆ ในย่านสลัมทางทิศตะวันตกของสะพานไน่เหอ
ราคาที่อยู่อาศัยในปรโลกไม่ถูก ยิ่งเป็น "บ้านใกล้เขตทำงาน" ที่อยู่ใกล้สำนักงาน ก็ยิ่งแพงเกินเหตุ
หลินเฟิงเป็นยมทูตขั้นเก้าชั้นสาม เงินเดือนต่อเดือนแค่สามสิบบุญกุศล ยังต้องหัก "ค่าธรรมเนียมเรือนร้าง" อีกห้าบุญกุศล ที่เหลือแม้แต่อาหารการกินยังไม่พอใช้นับประสาอะไรกับค่าเช่าที่ดี ๆ
เขาจึงต้องอยู่ในย่านสลัมแบบนี้ บ้านคับแคบจนน่าเวทนา พื้นที่เพียงสิบตารางเมตร
เตียงที่ทำจากความแค้นก้อนหนึ่ง โต๊ะพัง ๆ หนึ่งตัว เก้าอี้ขาโยกหนึ่งตัว คือข้าวของทั้งหมด
ผนังเป็นดินหยินอัดแน่น กระทั่งกระดาษปิดผนังยังซื้อไม่ไหว ได้แต่ใช้กระดาษยันต์ใช้แล้วแปะพอให้บังลม
แต่วันนี้ หลินเฟิงมายืนอยู่หน้ากระท่อมง่อนแง่นของเขา กลับรู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป
ถุงอุปกรณ์บนบ่า บุญกุศลหนึ่งร้อยแปดสิบในป้ายที่เอว แล้วก็เหรียญพิศวงสามร้อยในระบบ...