ประตูแสงสีเลือดตรงหน้าหลินเฟิงหดตัวลงกะทันหัน แรงกระชากอันรุนแรงทำให้ดวงวิญญาณของเขาแทบแตกสลาย
“บ้าเอ๊ย! นี่มันทางผ่านอะไร? ทำไมในทะเบียนทางเชื่อมโลกวิญญาณของปรโลกไม่มีรุ่นนี้วะ!”
สัญชาตญาณมืออาชีพทำให้เขาอดบ่นเรื่องมาตรฐานของทางผ่านไม่ได้ และในเสี้ยววินาทีต่อมา ทัศนวิสัยตรงหน้าก็สว่างจ้าขึ้นมาทันใด
ไม่ใช่แสงสว่างจริง ๆ หรอกนะ มันเป็นแสงหม่น ๆ ราวกับถูกปกคลุมด้วยแสงสนธยาไปชั่วนิรันดร์
เขายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น
การตกแต่งสไตล์ครอบครัวสมัยใหม่ทั่วไป วอลล์เปเปอร์สีเหลืองนวลเริ่มลอกและซีดจาง โซฟาผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งที่มุม โต๊ะกาแฟกระจกวางถาดผลไม้ไว้
ก็แค่ผลไม้ในถาดมันเน่าเสียขึ้นราไปหมดแล้ว
“นี่มันที่ไหนวะ...”
หลินเฟิงตั้งสติให้ดวงวิญญาณมั่นคง ในฐานะยมทูตประจำของปรโลก เขามีจรรยาบรรณพื้นฐานเมื่อเจอสภาพแวดล้อมแปลกใหม่ นั่นคือ สังเกตก่อน แล้วค่อยลงมือ
และในจังหวะนั้นเอง ดวงวิญญาณของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง!
ไม่ใช่เพราะกลัวนะ แต่เป็นความดีใจสุดขีด!
ไอพลังหยินสามสายที่ชัดเจนมาก อยู่ในตำแหน่งต่าง ๆ ภายในบ้านหลังนี้!
แต่ละสายมีความเข้มข้นถึงระดับ... ผีเร่ร่อน!
“หนึ่ง สอง สาม...”
ตาของหลินเฟิงเป็นประกาย ใบหน้าซีดเซียวฉาบด้วยแสงสีเขียวครามน่าขนลุกเพราะความตื่นเต้น
“ผีเร่ร่อนสามตัว! อย่างน้อยก็สามสิบคะแนนผลงาน! เกินพอใช้โควต้าเดือนนี้แล้วโว้ย!”
เขาล้วงมือไปหยิบโซ่คล้องวิญญาณที่เอวโดยไม่รู้ตัว นี่คืออุปกรณ์มาตรฐานที่ปรโลกมอบให้เหล่ายมทูตขั้นเก้า เป็นอาวุธวิญญาณระดับต่ำ ใช้สำหรับคล้องวิญญาณโดยเฉพาะ
นอกจากนี้ยังมีกระบองตีผีหนึ่งด้าม กระดิ่งผ่อนวิญญาณหนึ่งลูก และถุงดูดวิญญาณที่ใช้เก็บผีอีกหนึ่งใบ
ตอนที่เขากำลังตื่นเต้น เตรียมลงมือปล่อยของเต็มที่ จู่ ๆ ตรงหน้าก็มีแผงหน้าปัดกึ่งโปร่งแสงเด้งขึ้นมา
ไม่ใช่จอเปลวไฟวิญญาณที่ทำจากไอเคียดแค้นของปรโลก แต่เป็นอินเทอร์เฟซที่... ทันสมัยกว่า
【ยินดีต้อนรับสู่ "บ้านแสนสุข"】
【ระดับดันเจี้ยน: E (บททดสอบมือใหม่)】
【จำนวนผู้เล่น: 1】
【เงื่อนไขเคลียร์: มีชีวิตรอดจนถึงรุ่งเช้า】
【แจกกฎกติกาแล้ว โปรดอ่านอย่างละเอียด】
“อะไรวะเนี่ย?”
หลินเฟิงขมวดคิ้ว
“'ดันเจี้ยน'? 'ผู้เล่น'? ระบบฝึกอบรมใหม่ของปรโลกรึไง? ไม่ใช่นะ! ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย! แล้วดูท่าทางนี่ก็โลกมนุษย์ ไม่ใช่โลกวิญญาณด้วย”
เขาคิดพลางมองแผงหน้าปัด
【กฎของ "บ้านแสนสุข"】
【1. ต้องกินข้าวที่แม่ทำให้หมด ห้ามเหลือ】
【2. พ่อทำงานอยู่ในห้องหนังสือ ต้องเงียบ ห้ามรบกวน】
【3. อย่าทำตุ๊กตาของน้องสาวเปื้อน น้องสาวจะโกรธ】
【4. ต้องดูแลห้องให้สะอาดเรียบร้อย】
【5. หลังเที่ยงคืนให้อยู่ในห้องที่จัดไว้ ห้ามออกไปข้างนอก】
【6. หากได้ยินเสียงประหลาด ให้แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน】
【7. จงรักบ้านนี้ แล้วบ้านจะรักคุณ】
หลินเฟิงกวาดตาอ่านเร็ว ๆ แล้วขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม
โดยที่เขาไม่รู้ตัว ทุกอิริยาบถของเขาปรากฏอยู่ตรงหน้าผู้ชมในห้องไลฟ์สดอย่างเต็มตา
คอมเมนต์เด้งลอยผ่าน
“น้องใหม่? แต่งตัวอะไรวะนั่น? คอสเพลย์เหรอ?”
“อย่าให้พูดเลย ชุดนี่ดูเข้าท่าเหมือนกันนะ แต่เนื้อผ้าห่วยมาก ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเกรดถูก”
“บ้านแสนสุข! สุสานมือใหม่! ถึงตอนนี้ยังไม่มีเคลียร์เลยนะ เมื่อก่อนมีผู้เล่นคนนึง เข้าไปไม่ถึงชั่วโมงก็ถูก 'แม่' ทำเป็นมื้อค่ำแล้ว!”
“แต่น้องใหม่นี่ไม่กลัวเลย? ดูสีหน้าเขา... เหมือน... กำลังตื่นเต้น?”
“กลัวจนช็อกไปแล้วมั้ง? แค่ทำเป็นใจดีสู้เสือ พอเจอ 'แม่' เข้าก็รู้ซึ้ง”
“เปิดราคา ๆ! พนันกันว่าเขาจะรอดได้นานแค่ไหน! ชั้นว่าไม่เกินมื้อเย็นจบ!”
“เอาด้วย ขอสองชั่วโมง!”
หลินเฟิงไม่มีทางเห็นคอมเมนต์พวกนี้ ตอนนี้เขากำลังจดจ่อสัมผัสถึงตำแหน่งของไอพลังหยินทั้งสามสาย
สายหนึ่งอยู่ในครัวทางขวา ไอหยินแรงที่สุด ที่ควรจะเป็น "แม่"
อีกสายหนึ่งอยู่หลังประตูห้องด้านซ้ายที่ปิดสนิท ในไอหยินนั้นแฝงด้วยความปั่นป่วนที่ถูกกดทับเอาไว้ น่าจะเป็น "พ่อ"
ส่วนอีกสายหนึ่งอยู่ชั้นบน ไอหยินอ่อนที่สุดแต่พลิ้วไหวไม่แน่นอนที่สุด น่าจะเป็น "น้องสาว"
“ผีเร่ร่อนสามตัว ตั้งแต่ระดับต้นถึงระดับกลาง...”
หลินเฟิงกำลังประเมินอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางห้องครัว
เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักอึ้งและเฉอะแฉะ ราวกับกำลังลากของหนักอยู่บนพื้น
หลินเฟิงหันไปมอง
มี "ผู้หญิง" เดินออกมาจากห้องครัว
นางสวมผ้ากันเปื้อนเปรอะคราบน้ำมัน มือถือถาดใบใหญ่ ในถาดมีอะไรบางอย่างที่คล้ายสตูว์ร้อน ๆ สีสันพิกล
ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น... ยังพอมองออกว่าเป็นมนุษย์ แต่ปากฉีกกว้างไปถึงใบหู เผยอให้เห็นฟันเหลืองซ้อนเหลื่อม รอยยิ้มแข็งทื่อชวนสยอง
ที่ทำให้หลินเฟิงสนใจที่สุดคือดวงตาของนาง
ดวงตาคู่นั้นไม่มีรูม่านตา เบ้าตาทั้งสองเป็นเพียงหมอกสีเทาที่หมุนวน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของไอเคียดแค้นที่อัดแน่นถึงระดับหนึ่ง
“ผีเร่ร่อนระดับกลาง... ความเข้มข้นไอหยินค่อนไปทางสูง น่าจะมีมูลค่าอย่างน้อย 25 คะแนนผลงาน”
หลินเฟิงตัดสินอย่างมืออาชีพ และในขณะเดียวกันก็รีบดันรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า
ในฐานะยมทูต รอยยิ้มของเขาก็ไม่ได้น่าดูไปกว่ากันเท่าไหร่
“ลูกรัก ตื่นแล้วเหรอ?”
เสียงของผู้หญิงนั้นแหบพร่า ดั่งกระดาษทรายถูกัน
“มากินข้าวเร็ว แม่ทำของโปรดของลูก... คอเป็ด”