หลังจากประสบความสำเร็จครั้งแรก เซียวเฉินก็ไม่ยึดติดกับที่ใดที่หนึ่งอีกต่อไป
เขาไล่ฆ่ามอนสเตอร์ไปพร้อมกับมองหาเป้าหมายต่อไป และบางครั้งก็ร่วมสังหารบอสระดับสูง ชีวิตช่วงนี้ถือว่าอยู่ได้อย่างสุขสบายไม่น้อย
ตอนนี้เซียวเฉินเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว
"พวกนาย จำนวนมอนสเตอร์ระดับสูงเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ค่อยๆ ถอยไปทางกำแพงเมืองหน่อย เกรงว่าบอสที่เลเวลเกินห้าสิบจะโผล่มากะทันหัน"
เซียวเฉินเคยเห็นมอนสเตอร์เลเวลสี่สิบอยู่ไกลๆ หลายตัว เขาไม่กล้าไปยั่วโมโหพวกมัน จึงรีบหลบออกมาแต่ไกล
มอนสเตอร์พวกนี้ดูเหมือนจะฟื้นตัวกลับมาแล้ว ความดุเดือดในการโจมตีช่วงนี้เพิ่มขึ้นไม่น้อย
สถานการณ์แบบนี้เซียวเฉินกลับยินดีที่จะเห็น
เพราะเขาจะได้ฆ่ามอนสเตอร์ระดับสูงกว่าเป็นครั้งคราว บางทีก็ได้ฆ่ามอนสเตอร์ระดับอีลิทเลเวลสามสิบ สุดยอดจริงๆ
แน่นอนว่าบางครั้งก็มีพลาดพลั้งเหมือนกัน
วันนี้เขาเผลอไปดึงแมงมุมพิษเลเวลสี่สิบมาโดยไม่ตั้งใจ ต้องรีบตะโกนขอความช่วยเหลือในช่องทางกิลด์อย่างบ้าคลั่ง
ด้วยความช่วยเหลือจากสมาชิกในกิลด์ พวกเขาจึงร่วมกันสังหารแมงมุมพิษเลเวลสี่สิบห้าได้สำเร็จ
เซียวเฉินในฐานะคนดึงมอนสเตอร์ ได้รับค่าประสบการณ์อย่างมาก
ด้วยเหตุนี้เอง เมื่อเขาออกจากเมืองไปได้ยี่สิบกว่าวัน เขาก็เลเวลสามสิบแล้ว
ครั้งนี้ ซุนเจียนเป็นคนรับความโกรธของมอนสเตอร์ไว้ และช่วยชีวิตเขาไว้ได้
ซุนเจียนพอได้เห็นเซียวเฉินอีกครั้ง แทบจะจำไม่ได้
"น้องชาย นายไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้าเสี่ยงขนาดนี้ก็ได้
นักธนูคนหนึ่งไปดึงบอส ไม่คิดชีวิตเลยหรือไง!"
ไม่ได้เจอกันมานาน ซุนเจียนก็ยังเป็นคนสุภาพอ่อนโยนเหมือนเดิม
ได้เจอคนรู้จักเก่า ซุนเจียนเองก็ดูดีใจไม่น้อย
ในยุคแบบนี้ การได้เจอคนรู้จักเก่าก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก
"ผมก็แค่อยากช่วยเหลือกิลด์บ้างนี่นา"