เซี่ยเจามองกองสิ่งของในคลังระบบ ดวงตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความปรารถนา
น่าเสียดาย ตอนนี้ยังอยู่ในเวลางาน เลยเอาออกมาดูไม่ได้ คงต้องรอจนกลับบ้านแล้วค่อยลอง
เธอปิดหน้าต่างระบบอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนเริ่มตั้งใจอ่านเอกสารที่พี่เยี่ยนให้มา
“เจาเจา ไปกินข้าวกันเถอะ”
เซี่ยเจาเพิ่งรู้ว่าถึงเที่ยงแล้ว วันแรกของการทำงานผ่านไปไวใช้ได้เลย
“ไปกัน”
เซี่ยเจารีบเดินตามเยี่ยนซวงไป มีคนไปด้วยยังไงก็ดีกว่าไปคนเดียว
“เจาเจา ต้องดูเวลาด้วยนะ ถ้าไปช้า ของอร่อยก็หมดพอดี วันนี้มีหมูตุ๋นน้ำแดงด้วย เราต้องรีบไป!”
อาหารในโรงอาหารไม่รอใคร ถ้าไปช้าขนาดน้ำแกงก็ยังไม่เหลือ
“จำได้แล้วค่ะ”
เซี่ยเจารู้สึกว่ามันช่างน่าอัศจรรย์ ทำไมรสชาติอาหารในโรงอาหารของร้านอาหารถึงเหมือนกันหมด หรือว่าได้อาจารย์คนเดียวกันสอนมานะ?
“อาจารย์ไช่เลิกงานแล้วเหรอคะ?”
เยี่ยนซวงเห็นพ่อครัวใหญ่ก็ทักทายเขา
“อือ ถ้าฉันไม่ทำเสร็จแล้วพวกเธอจะกินอะไรกันล่ะ? คนนี้เพิ่งมาใหม่เหรอ?”
อาจารย์ไช่ทำอาหารเสร็จแล้ว กำลังจะไปพักกลางวัน
พอเห็นเซี่ยเจา เขาก็สังเกตว่าเป็นหน้าใหม่
“ใช่ค่ะ นี่เซี่ยเจา เรียกเสี่ยวเซี่ยก็ได้ค่ะ”
“สวัสดีค่ะอาจารย์ไช่”
เซี่ยเจาทักทายตามสัญชาตญาณอีกครั้ง ในสถานการณ์แบบนี้ ทักทายไว้ก่อนย่อมถูกต้อง
“ดี ๆ หนูคนสวย กินเยอะ ๆ หน่อย ผอมเกินไปแล้ว”
ลูกสาวของอาจารย์ไช่แต่งงานออกเรือนไปแล้ว เซี่ยเจาหน้าตาสะสวย แถมยังอายุน้อยกว่าลูกสาวเขาและผอมมาก เขาเลยอดพูดเพิ่มอีกประโยคไม่ได้
ทั้งสองคุยกันพอเป็นพิธีสองสามคำก่อนแยกย้าย ช่วงมื้ออาหารไม่เหมาะจะคุยนาน กินข้าวสำคัญกว่า
เซี่ยเจามองหมูตุ๋นน้ำแดงสีแดงฉ่ำ แทบจะร้องไห้ออกมา
ใครจะรู้ว่ายุคนี้จะหากินเนื้อยากขนาดไหน! ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้ แบบนั้นก็หมดทาง
สหกรณ์ขายสินค้าและร้านอาหารของรัฐดีจริง ๆ มีของกินให้ตลอด ไม่เคยขาด
“ง่ำ อร่อยมาก!”
มันหมูเยอะแต่ไม่เลี่ยน รสเค็มหวานกำลังดี ที่สำคัญคือกลิ่นเนื้อเข้มข้น หอมจนแทบเคลิ้ม!
“อร่อยใช่ไหมล่ะ ฝีมืออาจารย์ไช่เป็นเลิศเลย แค่มีวัตถุดิบไม่มาก เลยทำได้ไม่เต็มที่”
ต่อให้ทำอาหารเก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีวัตถุดิบก็ไม่มีประโยชน์ บ่อยครั้งที่ฝีมือของอาจารย์ไช่ต้องเสียเปล่าเพราะวัตถุดิบขาดแคลน
“อื้ม ถ้าเจอวัตถุดิบดี ๆ เมื่อไหร่ ฉันจะเอามาให้อาจารย์ไช่สักหน่อย”
ถ้าได้เรียนเคล็ดลับสักสองสามอย่างก็คงดี เรียนรู้มาได้ก็เป็นของตัวเอง
“ดีเลย อาจารย์ไช่ชอบคนแบบเธอนี่แหละ เธอเอาวัตถุดิบมาให้เขา พอทำเสร็จก็แบ่งกันคนละครึ่ง พวกเราก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น ถ้าอยากให้เขาทำอาหารให้ก็เตรียมวัตถุดิบมาเอง แล้วก็เตรียมส่วนของเขาไว้ด้วย”
พ่อครัวใหญ่ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น พวกเขาอยากได้วัตถุดิบหายากมาให้ลองฝีมือกันทั้งนั้น ถ้าไม่ได้ทำอาหารนาน ๆ มือก็จะฝืด พวกเขาหากินด้วยฝีมือนี้ จะปล่อยให้เสียอาชีพไปไม่ได้
“ก็ควรเป็นแบบนั้นค่ะ”
ขอให้คนช่วยทำอะไรให้ ก็ต้องให้ผลตอบแทนเขา ไม่อย่างนั้นเขาจะช่วยเราทำไม?
กินเสร็จแล้ว เซี่ยเจาก็เปิดดูหน้าต่างระบบ
ระบบสังหารฉับพลัน【เหรียญทองไม่จำกัด】
รายการลดราคาจำกัดเวลา 12:00 น.:
【ซีอิ๊ว 0.007 ต่อกิโลกรัม】×10000
【เกลือบริสุทธิ์ 0.003 ต่อกิโลกรัม】×10000
【น้ำส้มสายชู 0.003 ต่อกิโลกรัม】×10000
【น้ำตาลทรายขาว 1.64 ต่อ 100 กิโลกรัม】×100
【พริกแห้ง 1.1 ต่อ 100 กิโลกรัม】×100
【ผงเครื่องเทศสิบสามชนิด 0.001 ต่อห่อ】×10000
เซี่ยเจาดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น เยี่ยมไปเลย! เครื่องปรุงครบแล้ว คราวนี้ทำอาหารได้โดยไม่ต้องประหยัดเครื่องปรุงสักที!
ซื้อเลย ต้องซื้อให้หมด!
【ซื้อสำเร็จแล้ว!】
【……ยอดใช้จ่ายจริง 414 หยวน】
เซี่ยเจาไล่อ่านคำอธิบายอย่างละเอียดอีกครั้ง เขียนไว้ว่าคลังเก็บของมีขนาดไม่จำกัด เวลาในนั้นหยุดนิ่ง สิ่งของจึงไม่เน่าเสีย
มีประโยชน์มาก! ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีที่เก็บของที่ซื้อมา แถมยังปลอดภัยสุด ๆ
นอกจากนี้ยังมีฟังก์ชันออกใบรายการซื้อขาย ราคาทั้งหมดจะออกตามราคาตลาด เอกสารทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมายและระเบียบ
พูดอีกอย่างก็คือ พริกแห้งที่เธอซื้อมาในราคา 1.1 ต่อ 100 กิโลกรัม ในใบรายการจะแสดงว่าเธอซื้อมาในราคา 110.22 ต่อ 100 กิโลกรัม ซึ่งเท่ากับราคาอ้างอิงรับซื้อที่สหกรณ์ขายสินค้าให้ไว้
ราคาขายปลีกของพริกแห้งอยู่ที่ 1.62 ต่อกิโลกรัม ทั้งหมดเป็นราคาแนะนำอ้างอิง ราคาจริงอาจปรับขึ้นลงตามฤดูกาล เดือน และสถานการณ์พิเศษ
ยังมีฟังก์ชันส่งไปรษณีย์และขนส่ง สามารถขนส่งสินค้าได้ครั้งละมาก ๆ เอกสารก็ครบถ้วน ถูกต้องตามกฎหมายและระเบียบเช่นกัน
แบบนี้เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าจะทำงานตามภารกิจของสหกรณ์ขายสินค้าไม่สำเร็จแล้ว
สุดท้ายเป็นคำแนะนำเพิ่มเติม สินค้าทุกชิ้นจะปรากฏมาในบรรจุภัณฑ์ที่เข้ากับยุคสมัยปัจจุบัน
ระบบช่างเอาใจใส่จริง ๆ ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเลย!
ก้อนหินในใจหล่นลงเสียที อนาคตสดใสแล้ว!
ช่วงบ่ายก็ยังอ่านเอกสารต่อ ไม่มีทางเลือก มือใหม่อย่างเธอไม่รู้อะไรเลย ทำได้แค่อ่านให้มากเข้าไว้
ห้าโมงเย็นก็เลิกงานตรงเวลา ชีวิตทำงานเก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นของจริง
พอกลับถึงบ้าน เซี่ยเจาก็อดไม่ได้ที่จะเรียกขวดผลไม้กระป๋องออกมาหนึ่งขวด
มองขวดผลไม้กระป๋องที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เซี่ยเจาตื่นเต้นจนรีบหยิบขึ้นมาดู มันเป็นของจริงอย่างแน่นอน
เธอคว่ำขวดลง แล้วใช้มือข้างหนึ่งตบก้นขวดเบา ๆ
พอได้ยินเสียงเบา ๆ คล้ายลมไหล เธอก็หงายขวดกลับมาแล้วบิดฝา เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ลมระบายออกมา ฝาจึงเปิดออกอย่างง่ายดาย
เซี่ยเจาวิ่งไปหยิบช้อนจากในครัว ตักลูกท้อเหลืองขึ้นมาชิ้นหนึ่ง อ้าปากกว้างแล้วกัดเข้าไปคำโต
“หวานจัง!”
มีความสุขเหลือเกิน! ขอบคุณนะระบบ!
เซี่ยเจากินไปพลางดูหน้าต่างระบบไปพลาง
ระบบสังหารฉับพลัน【เหรียญทองไม่จำกัด】
รายการลดราคาจำกัดเวลา 17:00 น.:
【ถั่วเหลือง 0.27 ต่อ 100 กิโลกรัม】×100
【รากบัว 0.17 ต่อ 100 กิโลกรัม】×100
【เต้าหู้ 0.04 ต่อ 100 กิโลกรัม】×100
【วุ้นเส้น 1.36 ต่อ 100 กิโลกรัม】×100
【ถั่วฝักยาว 0.14 ต่อ 100 กิโลกรัม】×100
【ขนมไหว้พระจันทร์ 1.76 ต่อ 100 กิโลกรัม】×100
ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ซื้อให้หมด!
【ซื้อสำเร็จแล้ว!】
【……ยอดใช้จ่ายจริง 374 หยวน】
ในที่สุดก็มีวัตถุดิบแล้ว เซี่ยเจากำลังคิดจะโชว์ฝีมือเต็มที่ แต่พอคิดอีกที วันแรกที่เริ่มงานแล้วเอาของออกมาเป็นกองก็คงไม่ค่อยดีนัก
เธอจำใจยอมล้มเลิก สุดท้ายใช้ถั่วฝักยาวกับเนื้อทำบะหมี่อบถั่วฝักยาวหม้อใหญ่
รออีกสองวัน อย่างน้อยเธอต้องทำกับข้าวสี่อย่างกับแกงหนึ่งถ้วย! เธอจะค่อย ๆ ทยอยเอาของออกมา พ่อแม่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารไม่พอกินอีกต่อไป!
อาหารเพิ่งทำเสร็จ เซี่ยหยวนกับหยางซูโหรวก็กลับมาถึงบ้าน
เซี่ยหยวนเข้าประตูมาก็ถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นยังไงบ้างลูก วันแรกที่ทำงาน ปรับตัวได้ไหม?”
ลูกสาวของเขาไม่ชอบออกไปข้างนอก เอาแต่อยู่บ้านทุกวัน พอเริ่มทำงานก็ต้องเจอคนมากมาย ไม่รู้ว่าจะปรับตัวได้หรือเปล่า คนในหน่วยงานเข้ากันได้ดีไหม โดนใครรังแกหรือเปล่า?
ทุกที่มีคนเก่ารังแกคนใหม่ เรื่องแบบนี้ก็พูดยาก
“ปรับตัวได้ดีค่ะ หัวหน้ากับเพื่อนร่วมงานเข้ากันได้ดีทุกคน”
วันนี้คนที่เจอล้วนเป็นคนดี หวังว่าคนที่เหลืออีกไม่กี่คนจะเป็นแบบนี้เหมือนกัน
“ดีแล้ว ดีแล้ว”
เห็นว่าเซี่ยเจาไม่ได้ถูกใครรังแกจริง ๆ เซี่ยหยวนถึงค่อยโล่งใจ ตลอดทั้งวันเขาเอาแต่เป็นห่วงเซี่ยเจา จนตอนทำงานก็ใจลอย อ่านเอกสารไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
โชคดีที่วันนี้ไม่มีงานสำคัญอะไร เป็นแค่การจัดการงานประจำวัน จึงพอผ่อนคลายได้บ้าง
ตอนนี้วางใจแล้ว พรุ่งนี้จะได้ตั้งใจทำงานดี ๆ งานของเขาต้องใช้สมาธิ จะประมาทไม่ได้