“สาวสวย รีบวางเดิมพันสิ กำลังจะเปิดแล้ว!”
เสียงลูกเต๋าที่เขย่าดังก้องอยู่ข้างหูสือเยวี่ย เธอมองห้องตรงหน้าซึ่งอบอวลไปด้วยควันและมีแสงไฟสลัว ๆ ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย
ในสายตาคนอื่น เธอคงเสียพนันมาหลายตาติดกันก่อนหน้านี้ จนแพ้เงินไปกว่าล้านและสติแตกไปแล้ว
นี่คือโลกภารกิจที่ระบบพูดถึงงั้นเหรอ?
สือเยวี่ยยังไม่ทันได้หันไปถามระบบที่ว่าให้รู้เรื่อง หญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ข้างกายก็ยื่นมือมาจิ้มเอวเธอ เธอคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ทันที จนอีกฝ่ายสูดปากด้วยความเจ็บ
“เจ็บ ๆ สือเยวี่ย ปล่อยฉันนะ”
สือเยวี่ยได้สติ จึงปล่อยมือจากข้อมือหญิงสาว
หลินหลินลูบข้อมือตัวเอง พลางมองสือเยวี่ยด้วยแววตาหวาดระแวง หากเมื่อครู่เธอไม่ได้ตาฝาด แววตาของสือเยวี่ยก็เหมือนปีศาจที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา
แต่พอมองให้ดีตอนนี้ แววตาสือเยวี่ยกลับดูเลื่อนลอย คงเป็นเธอที่ตาฝาดไปเอง
“สือเยวี่ย แพ้ชนะเป็นเรื่องปกติ เธอมีตระกูลเจียงคอยหนุนหลัง แพ้ไปเป็นล้านก็ไม่เห็นต้องพาลใส่ฉันเลยนี่?”
“ขอโทษนะ ฉันปวดหัวนิดหน่อย อยากกลับแล้ว”
“ยังเล่นไม่จบเลย กลับไปทำไมล่ะ เล่นต่ออีกสักสองตาสิ” หลินหลินรั้งเธอไว้
ท่ามกลางเสียงอึกทึก คนรอบข้างเหมือนจะได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ต่างพากันส่งเสียงขึ้นมา
“สาวสวย เล่นต่ออีกสักสองตาสิ ถ้าไม่มีเงิน ฉันให้ยืมได้นะ”
“คาสิโนมีเงิน อยากยืมเท่าไรก็ได้ แพ้ไปตั้งเยอะ ไม่คิดจะเล่นเอาคืนหน่อยเหรอ?”
หลินหลินกับคนอีกหลายคนที่มีสีหน้าโลภ ต่างพากันล่อลวงเธออย่างหนัก
สือเยวี่ยเกลียดการถูกคนอื่นวางแผนใส่มากที่สุด เธอขยับนิ้วเล็กน้อย พบว่าตัวเองยังมีความสามารถหลงเหลืออยู่บ้าง แววสนใจจึงวาบผ่านดวงตา
“งั้นเหรอ? ฉันเสียเงินทุนไปหมดแล้ว พวกคุณให้ฉันยืมได้เท่าไรล่ะ?”
ดวงตาหลินหลินเป็นประกาย “เพื่อนสนิทฉันถามว่าคาสิโนให้เธอยืมได้เท่าไร ช่วยเรียกคนที่มีอำนาจตัดสินใจมาหน่อย แฟนของเพื่อนฉันมีทรัพย์สินเป็นสิบล้าน พวกคุณไม่ต้องกลัวว่าเธอจะไม่มีเงินคืน”
มุมปากสือเยวี่ยกระตุก นี่เพื่อนสนิทประเภทไหนกัน ถึงได้เป็นเพื่อนตัวร้ายขนาดนี้?
“จำนวนนี้ครับ”
ชายวัยกลางคนชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว สือเยวี่ยเลิกคิ้ว “ห้าล้าน?”
ใบหน้าชายคนนั้นแข็งค้างไปชั่วขณะ “ผมหมายถึงห้าแสนครับ ห้าล้านผมตัดสินใจเองไม่ได้” เขากระอักกระอ่วน ในใจแอบด่าหญิงรักเงินคนนี้ว่าเล่นพนันดุเดือดยิ่งกว่าผู้ชาย เสียเงินไปเป็นล้านแล้วยังกล้าถามยืมอีกห้าล้านจากพวกเขา
ห้าล้าน? ยัยเด็กนี่จะเอาเงินที่ไหนมาคืน?
หลินหลินบอกพวกเขาไว้หมดแล้ว พวกเขายังไปสืบมาแล้วด้วย
หญิงรักเงินตรงหน้าเป็นเด็กสาวยากจนที่มาจากหุบเขาห่างไกลและหมู่บ้านทุรกันดาร โชคดีสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แถมยังหลอกผู้ชายสมองมีปัญหาคนหนึ่ง ซึ่งครอบครัวพอมีเงินอยู่บ้าง ให้หลงเชื่อเธอได้
ช่วงก่อนหน้านี้ เธอเพิ่งใช้ข้ออ้างว่าจะทำธุรกิจดึงเงินจากบ้านฝ่ายชายมาได้กว่าล้าน ภายใต้การชี้นำของหลินหลิน เงินเกือบทั้งหมดก็ถูกส่งเข้าคาสิโน
ถ้าพวกเขาไม่รู้ว่าบ้านแฟนของเธอมีเงิน ใครจะยอมให้เธอยืมกันล่ะ
“ห้าแสนก็ห้าแสน”
สือเยวี่ยตัดสินใจยืมเงิน ชายคนนั้นกับหลินหลินต่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขารีบพาเธอไปเซ็นสัญญากู้เงิน
พูดให้ไม่น่าฟังก็คือ สัญญาที่ว่านั้นเป็นเงินกู้นอกระบบ ขอแค่เข้าไปพัวพันครั้งเดียวก็อาจถูกหลอกจนหมดตัว
สือเยวี่ยไม่ได้อ่านด้วยซ้ำว่าในสัญญาเขียนอะไรไว้บ้าง เธอหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเอง
ไม่นานชิปมูลค่าห้าแสนก็ถูกยกมาตรงหน้าสือเยวี่ย จำนวนไม่มาก อย่างมากก็ไม่ถึงหนึ่งรอบ
เมื่อกลับเข้าไปในคาสิโนที่อบอวลไปด้วยควัน ชายคนนั้นก็ถามด้วยรอยยิ้ม “ยังจะเล่นลูกเต๋าอยู่ไหมครับ?”
สือเยวี่ยพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร เกมที่เธอเล่นเป็นก็มีแค่ลูกเต๋า
ทั้งสองเดินไปยังโต๊ะเดิม คราวนี้มีคนมากกว่าเมื่อก่อนอยู่ไม่น้อย พอเห็นชายที่ถือชิปเดินมา ผู้คนก็หลีกทางให้เขากับสือเยวี่ย
เมื่อยืนอยู่กลางฝูงชน สือเยวี่ยมองคนเขย่าลูกเต๋าด้วยสีหน้าเย็นชา ส่วนเจ้ามือก็มองเธอตาเป็นประกาย
ลูกเต๋าในมือเจ้ามือดังกรุ๊งกริ๊งขณะถูกเขย่า สายตาของนักพนันรอบข้างจับจ้องไปที่กระบอกครอบลูกเต๋า
“สาวสวย จะลงเท่าไรครับ?”
ชายคนนั้นเร่งเธอพอดีกับที่เจ้ามือวางกระบอกลงบนโต๊ะดังปัง
“วางเดิมพันแล้วห้ามเปลี่ยนใจนะครับ!”
ผู้คนต่างวางชิปของตนลงในช่องที่ตรงกับเดิมพัน
เกมเขย่าลูกเต๋าเป็นเกมทายสูงต่ำ ทายถูกก็รับชิปของคนอื่นไปได้ หากทายออกแต้มตอง เจ้าก็รับชิปทั้งหมด
สือเยวี่ยขยับนิ้ว ก่อนจะรับถาดจากมือชายคนนั้นแล้วเทชิปทั้งหมดลงในช่องแต้มตองรวดเดียว
ทุกคนต่างตกตะลึงกับการกระทำของเธอ หลินหลินยกมือปิดปาก “เยวี่ยเยวี่ย เธอจะทุ่มหมดหน้าตักเลยเหรอ?”
“อืม ตัดสินแพ้ชนะกันในตาเดียว จะได้กลับไปนอนเสียที”
เธอต้องรีบหาทางถามระบบให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น การไม่รู้อะไรเลยทำให้อารมณ์เสียจริง ๆ
เจ้ามือชอบคนแบบสือเยวี่ยที่สุด ตานี้สาวสวยคนนี้แพ้แน่นอน
“มีใครจะลงเดิมพันอีกไหมครับ? ถ้าไม่มี ผมเปิดแล้วนะ”
เขาตะโกนถามอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีใครลงเดิมพันเพิ่ม เจ้าบ้านจึงจุ๊ปาก ก่อนจะค่อย ๆ ยกกระบอกขึ้น ทุกคนยืดคอมอง แล้วเสียงอุทานก็ดังระงมขึ้นทันที
“แต้มตองเหรอ? บ้าเอ๊ย! หกแต้มทั้งสามลูก!”
“สวรรค์ ฉันเล่นที่นี่มาครึ่งปี เพิ่งเห็นแต้มตองเป็นครั้งแรก!”
“แต้มตองที่เจ้ามือจ่ายให้หมดเนี่ยนะ? โชคของสาวน้อยคนนี้ดีเกินไปแล้ว!”
นักพนันทุกคนตื่นเต้นกับการปรากฏของแต้มตอง เจ้ากัดฟันกรอด พลางมองสือเยวี่ยอย่างหวาดระแวง
เขารู้ฝีมือตัวเองดี ตอนลูกเต๋าหยุดกลิ้ง แต้มที่ออกมาไม่มีทางเป็นแต้มตอง หญิงสาวตรงหน้าคนนี้โกงหรือเปล่า?
ไม่สิ เธอไม่ได้แตะกระบอกหรือลูกเต๋าด้วยซ้ำ จะโกงได้ยังไง?
ถ้าจะมีใครโกง ก็ควรเป็นเขาต่างหาก
ไม่มีใครสังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของเจ้ามือ ทุกคนต่างคิดว่าสือเยวี่ยดวงขึ้น โชคดีระเบิดเถิดเทิง
ชายคนนั้นเองก็คาดไม่ถึงว่าสือเยวี่ยจะโชคดีขนาดนี้ เขาก้าวไปกวาดชิปทั้งหมดมากองไว้ตรงหน้าเธอ คร่าว ๆ แล้วรวมต้นทุนกับกำไรก็เกือบหนึ่งล้าน เจ้าบ้านจ่ายไปไม่น้อย ตานี้เรียกได้ว่ายอดเยี่ยมมาก
สือเยวี่ยหาวหวอด “เอาเงินห้าแสนที่ฉันยืมพวกคุณไปหักออกก่อน วันหลังฉันค่อยมาใหม่”
“ยังหัวค่ำอยู่เลย ตอนนี้โชคคุณก็กำลังขึ้น ไม่เล่นต่ออีกสักสองตาเหรอครับ?”
หลินหลินเริ่มวางแผนล่อลวงเธออีกครั้ง สือเยวี่ยคร้านจะสนใจ “วันหลังแล้วกัน”
“วันหลังก็วันหลัง พวกเราจะรอคุณมา”
ชายคนนั้นส่งสายตาให้หลินหลิน หลินหลินเบะปากแล้วไม่พูดอะไรอีก
สือเยวี่ยคืนเงินที่ยืมมาห้าแสนตรงนั้น เหลือเงินอยู่ในมือห้าแสนสามหมื่น ได้ทุนคืนมาครึ่งหนึ่ง
ถ้าเธอต้องการ คืนนี้จะชนะเงินสักหลายล้านก็ไม่ใช่ปัญหา แต่เพิ่งมาถึงที่นี่ เธอไม่อยากทำตัวโดดเด่นเกินไป หยุดไว้แค่นี้กำลังดี จะได้ออกจากคาสิโนอย่างปลอดภัย และทำให้คาสิโนยังมีความหวังว่าเธอจะกลับมาอีก
สือเยวี่ยเลิกเล่น หลินหลินก็เลิกเล่นเช่นกัน ทั้งคู่เดินออกจากคาสิโน หลินหลินบ่นว่า “ถ้าเธอเล่นต่ออีกสักสองตาก็ดีสิ ต้องเอาเงินที่เสียไปคืนมาได้หมดแน่ ๆ ไม่แน่อาจได้กำไรอีกหลายแสนหรือเป็นล้านด้วยซ้ำ”
“ไม่ต้องรีบ วันหลังฉันจะมาอีก”
หลินหลินยิ้มทันที คล้องแขนสือเยวี่ยอย่างสนิทสนม “ถ้าอยากมาเมื่อไรก็บอกฉันนะ ฉันจะมากับเธอ”
“อืม”
ตอนนี้สือเยวี่ยยังไม่คิดจะจัดการหลินหลิน อีกฝ่ายพูดอะไรมาก็รับคำไปก่อน
เมื่อหลุดออกจากสภาพแวดล้อมอันซับซ้อน สือเยวี่ยก็เรียกระบบในใจ “ระบบ?”
【อยู่นี่】
“ฉันต้องการคำอธิบาย”
【กำลังถ่ายทอดเนื้อเรื่อง ระบบนี้คือระบบชำระมลทินหญิงสารเลว】
“คนเลวยังต้องชำระมลทินอีกเหรอ? หักคอให้ตายไปเลยไม่ดีกว่าหรือไง?”