สือเยวี่ยตาเป็นประกาย “ไม่เลว”
ชะตากรรมของการเกิดใหม่เป็นหมูมีเพียงอย่างเดียว คือทำให้พวกมันรู้ชะตากรรมของตัวเองแต่กลับเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ได้แต่ค่อย ๆ อ้วนขึ้นทีละนิด รอจนถึงเวลาออกจากคอกแล้วถูกคนยกขึ้นโต๊ะอาหาร
【โฮสต์ คราวนี้วางใจทำภารกิจได้หรือยัง?】
“ได้สิ ระบบมีชื่อไหม เรียกแต่ระบบตลอด ฟังดูแปลก ๆ”
【หมายเลขของฉันคือ 888 จะเรียกฉันว่า 88 ก็ได้】
“อยากเป็นพ่อฉันยังเร็วไปหน่อย ต่อไปเรียกนายว่าเสี่ยวปาแล้วกัน”
ระบบ:【。。。】
“ไม่พูดก็ถือว่ายอมรับแล้วนะ เสี่ยวปา ลองบอกมาสิว่ามีความสามารถอะไรบ้าง”
【พาโฮสต์เดินทางข้ามโลกสามพันใบ ถ่ายทอดเนื้อเรื่อง ใช้เป็นมิติสำหรับเก็บของได้ และยังขายสิ่งของต่าง ๆ ให้โฮสต์ได้ด้วย】
“อะไรนะ? มีอะไรที่ฉันใช้ได้ตอนนี้บ้าง ต้องใช้เงินซื้อหรือเปล่า?”
【ถ้าโฮสต์ต้องการ ฉันจะจัดหาสิ่งของให้ตามสถานการณ์ในตอนนั้น ไม่ต้องใช้เงิน แต่ใช้ค่าความเป็นเทพธิดา】
สือเยวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “ค่าความเป็นเทพธิดา?”
【ใช่ ตอนนี้โฮสต์มีค่าความเป็นเทพธิดา 5 ล้าน หากต้องการค่าความเป็นเทพธิดาเพิ่ม โฮสต์ต้องเปลี่ยนหญิงชั่วให้กลายเป็นเทพธิดา และได้รับการยอมรับจากผู้คนกับประเทศนี้】
ค่าความเป็นเทพธิดา 5 ล้าน ดูท่าในโลกเดิมเธอจะเป็นเทพธิดาจริง ๆ
สือเยวี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเนิบช้า “สรุปก็คือ ภารกิจที่บอกว่าฟอกขาวหญิงชั่วน่ะเป็นแค่เปลือก แท้จริงแล้วนายจะให้ฉันพลิกชีวิตจากคนเลว ทำคุณูปการอย่างใหญ่หลวงในสาขาใดสาขาหนึ่ง เพื่อให้ประเทศกับประชาชนยอมรับว่าเป็นเทพธิดาอย่างนั้นหรือ?”
【เข้าใจแบบนั้นก็ได้】
ถ้าภารกิจฟอกขาวทำได้ง่ายดาย แค่หลบเลี่ยงเนื้อเรื่องเดิมก็สำเร็จ เสี่ยวปาคงไม่เลือกสือเยวี่ยที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของมนุษยชาติในยุควันสิ้นโลก
“พอแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว เสี่ยวปา ถอยไปก่อน”
เมื่อมาแล้วก็ต้องปรับตัวให้ได้ ถึงเธอจะบอกให้ระบบพาไปตาย แต่เธอไม่ได้อยากตายเลยสักนิด
เธอถูกผู้ชายสารเลวสามคนนั้นวางแผนเล่นงาน จนร่างกายตาย วิญญาณต้องเดินทางข้ามโลกสามพันใบเพื่อทำภารกิจ ช่างน่าอนาถเหลือเกิน
เพราะฉะนั้น!
เธอจะทำภารกิจเพื่อแลกโอกาสคืนชีพในโลกเดิม รอให้ฟื้นขึ้นมาเมื่อไร เธอจะบิดคอไอ้ผู้ชายสารเลวทั้งสามด้วยมือของตัวเอง!
แล้วขุดศพราชาซอมบี้ขึ้นมาเฆี่ยนซ้ำให้หนำใจ!
ใครทำให้เธอลำบาก ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสบาย!
“เยวี่ยเยวี่ย ทำไมตลอดทางเธอไม่พูดอะไรเลยล่ะ?”
หลินหลินรู้สึกว่าคืนนี้สือเยวี่ยดูแปลกไปนิดหน่อย
สือเยวี่ยมองเธอ “เหนื่อย ไม่อยากพูด”
“ดึกขนาดนี้แล้ว ฉันไปค้างบ้านเธอสักคืนได้ไหม?”
บ้านที่หลินหลินพูดถึงคือบ้านที่ตระกูลเจียงซื้อไว้ใกล้มหาวิทยาลัย เพื่อให้สือเยวี่ยดูแลเจียงอวี่ป๋ายได้สะดวกขึ้น เป็นบ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ราคาเกิน 2 ล้าน
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หลินหลินเพิ่งไปค้างที่นั่นมาเมื่อคืนก่อน
สือเยวี่ยไม่คิดจะตามใจนิสัยเสียของอีกฝ่าย จึงส่ายหน้า “กลับมหาวิทยาลัยเถอะ เจียงอวี่ป๋ายไม่อนุญาตให้ฉันพาคนเข้าบ้าน ช่วงนี้ฉันก็พาเธอไปไม่ได้”
หลินหลินเม้มริมฝีปาก ในใจเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาสือเยวี่ย ยัยบ้านนอกที่มาจากหุบเขาห่างไกล ไม่รู้เหมือนกันว่าไปหลอกเจียงอวี่ป๋ายได้ยังไง
เธอยังคิดจะลองยั่วยวนอีกสักครั้ง แต่สือเยวี่ยกลับไม่เปิดโอกาสให้ น่าโมโหจริง ๆ
“ถ้าไม่สะดวกก็ช่างเถอะ ฉันอิจฉาเธอจัง มีแฟนที่เชื่อฟังแถมยังรวยขนาดนั้น”
“เธอก็มีได้เหมือนกัน”
“เยวี่ยเยวี่ย เธอจะแนะนำแฟนให้ฉันเหรอ?” หลินหลินตื่นเต้นขึ้นมา นึกว่าสือเยวี่ยจะหาผู้ชายรวย ๆ ในแวดวงของเจียงอวี่ป๋ายมาแนะนำให้
สือเยวี่ยเอ่ยเรียบ ๆ “เมื่อไม่กี่วันก่อนมีลูกเศรษฐีในมหาวิทยาลัยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ บ้านเขาดูเหมือนจะรวยกว่าตระกูลเจียงอีก เธอไปหาเขาที่โรงพยาบาลตอนนี้เลยก็ได้ คอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิด ถ้าเธอยอมดูแลจนเขาออกจากโรงพยาบาลได้ รับรองว่าคว้าเขาไว้ได้แน่”
“สือเยวี่ย เธอ! เธอแกล้งกันนี่!”
พอฟังสือเยวี่ยพูดจบ หลินหลินก็ร้องไห้วิ่งหนีไป
สือเยวี่ย: “???”
เธออุตส่าห์ให้คำแนะนำอย่างจริงจัง หลินหลินเป็นบ้าอะไรไป?
บ้านของเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยที่ประสบอุบัติเหตุรวยจริง ๆ แถมเขายังเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวอีกด้วย ก็แค่เตี้ยไปหน่อย อ้วนไปนิด ดำไปนิด แล้วก็ขี้เหร่ไปหน่อยเท่านั้นเอง
นี่เป็นโอกาสที่คนธรรมดาจะได้แสดงฝีมือและคว้าหัวใจคนรวยแท้ ๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลินหลินถึงหัวเสียขนาดนั้น
คิดจะเล่นงานเธอ แค่หัวเสียยังไม่พอหรอก
จุดแสงสีครามที่คนธรรมดามองไม่เห็นจุดหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้วของสือเยวี่ย หลินหลินที่วิ่งออกไปไกลหลายสิบเมตรลื่นล้ม มือพลันแตะเข้ากับเสาไฟฟ้าริมทางพอดี
ยังไม่ทันได้สติจากความเจ็บและความอับอายที่ล้มลง กระแสไฟฟ้าก็แล่นจากฝ่ามือแผ่ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว เธอกระตุกสองครั้ง คิดว่าตัวเองคงต้องตายแน่แล้ว
ในที่สุดพอได้สติ เธอก็พบว่ายังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ถูกไฟช็อตจนปัสสาวะเล็ด กระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนทั้งสกปรกทั้งเหม็น
หลินหลินตัวสั่นงันงก หันกลับไปคิดจะเรียกสือเยวี่ยมาช่วย แต่กลับไม่เห็นอีกฝ่ายแล้ว
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา หน้าจอรวนจนใช้ไม่ได้ อยากเรียกรถพยาบาลก็ทำไม่ได้
“อ๊ากกก โมโหจะตายอยู่แล้ว! ใครก็ได้มาช่วยฉันที!”
หลินหลินหมดแรง นอนอยู่ตรงนั้นอย่างจนปัญญา ได้แต่โกรธเกรี้ยวสบถด่าพื้นนูนที่ทำให้เธอสะดุด ด่าเสาไฟฟ้ารั่วที่เกือบส่งเธอไปสวรรค์ แล้วก็ด่าสือเยวี่ยที่วิ่งหนีเร็วยิ่งกว่าผี
สือเยวี่ยมองสภาพน่าเวทนาของอีกฝ่ายจากมุมมืด แล้วยกมุมปากขึ้น นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
เมื่อกลับมาถึงบ้านที่เจียงอวี่ป๋ายกับเจ้าของร่างเดิมอยู่ด้วยกัน เจียงอวี่ป๋ายก็กลับไปบ้านพ่อแม่ของเขาแล้ว พรุ่งนี้เช้าเจ้าของร่างเดิมต้องไปรับเขาที่บ้านตระกูลเจียง แล้วไปส่งที่มหาวิทยาลัยเพื่อเข้าเรียน
สือเยวี่ยกวาดตามองบ้านที่สะอาดและอบอุ่น หาห้องของตัวเองจนเจอ เปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดนอน แล้วหันหลังเข้าไปในห้องน้ำ
ถึงจะเปลี่ยนร่างแล้ว แต่ภาพก่อนตายที่เธอต่อสู้กับฝูงซอมบี้และถูกฆ่าพร้อมกับราชาซอมบี้เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน เธอจึงรู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว
หลังอาบน้ำอุ่นเสร็จ ทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำ สือเยวี่ยก็ถูกใครบางคนกอดเข้าเต็มอ้อมแขน
“เยวี่ยเยวี่ย~”
สือเยวี่ย: “!!!”
เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามีคนอยู่ในบ้านหลังนี้!
ขณะที่เธอยกมือขึ้นเตรียมปล่อยไฟฟ้าช็อตอีกฝ่ายจนไหม้เกรียม เสี่ยวปาก็ร้องห้ามอย่างร้อนรน 【โฮสต์ ใจเย็นก่อน นี่เจียงอวี่ป๋าย แฟนของคุณนะ!】
“แฟนบ้านนายสิ ฉันโสดมาตั้งแต่เกิด ผู้ชายมีแต่จะทำให้ฉันชักดาบช้าลง!”
แม้จะพูดอย่างนั้น สือเยวี่ยก็สลายสายฟ้าที่รวมตัวอยู่กลางฝ่ามือ
“ปล่อย” เธอเอ่ยเสียงเย็นชา
เจียงอวี่ป๋ายกอดเธอไว้ ซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอ “เยวี่ยเยวี่ย ผมคิดถึงคุณมากเลย”
สือเยวี่ยกัดฟันผลักเขาออก พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตากลมโตชุ่มน้ำ ขาวดำชัดเจนของเจียงอวี่ป๋ายพอดี
สายตาของเจ้าของร่างเดิมไม่เลวเลย นอกจากสมองจะมีปัญหาแล้ว ด้านอื่นของเจียงอวี่ป๋ายเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
สูง 182 เซนติเมตร ไหล่กว้างเอวสอบ ใบหน้าหล่อคมคาย ดวงตาเป็นประกาย แฝงความประณีต เรียกได้ว่าเป็นหนุ่มหล่อเต็มตัว
แต่หนุ่มหล่อคนนี้กลับมีดวงตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสาปนงุนงงเหมือนเด็กสามขวบ มองอย่างไรก็ชวนขัดตา
“เสี่ยวปา เขาไม่ได้กลับตระกูลเจียงไปแล้วเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
【คิดถึงคุณไง】
สือเยวี่ยถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่น่าถามคำถามนี้เลย!
“เยวี่ยเยวี่ย นอนกันเถอะ”
ระหว่างที่เธอคุยกับเสี่ยวปา เจียงอวี่ป๋ายก็คว้ามือเธอไว้ แล้วดึงตรงไปยังห้องนอน
สือเยวี่ยเบิกตากว้างราวกับเห็นผี “เสี่ยวปา เสี่ยวปา ฉันไม่เคยนอนกับผู้ชายมาก่อนนะ อ๊ากกกก...”