เรือนจำที่หนึ่งแห่งเมืองตงโจว นักโทษถู กั๋วอันถูกผู้คุมพาตัวมาที่ห้องเยี่ยม
ประตูเปิดออก เขาเห็นใครคนหนึ่งยืนหันหลังให้ อีกฝ่ายผมสั้น ร่างบาง ท่วงท่าตรงสง่า ในความทรงจำของเขา ไม่มีคนรู้จักแบบนี้
ฉือเซี่ยได้ยินเสียงจึงหันกลับมา พยักหน้าให้ผู้คุม แล้วมองไปทางถู กั๋วอัน "คุณถู สวัสดี"
ถู กั๋วอันนั่งลง กวาดตามองรอบห้อง "นัดเจอที่นี่ ตำรวจหรืออัยการ"
"แตกต่างกันเหรอ" ฉือเซี่ยถามเขา
ถู กั๋วอันหัวเราะเย็น "ฉันเกลียดคนสองประเภทนี้มาก"
ฉือเซี่ยถามตามน้ำ "ทำไมล่ะ"
ถู กั๋วอันยกมือเขย่ากุญแจมือ "คุณว่าไง"
"งั้นขอแนะนำตัว"
ฉือเซี่ยยื่นนามบัตรให้ "นักศึกษาปริญญาโท สาขาจิตวิทยาอาชญากรรม วิทยาลัยตำรวจตงโจว อาจารย์ที่ปรึกษาของฉันกำลังทำวิจัยด้านจิตวิทยาอาชญากรรม เราร่วมมือกับทางเรือนจำ เก็บข้อมูลตัวอย่าง"
ถู กั๋วอันยื่นมือจะหยิบนามบัตร แต่ถูกฉือเซี่ยดึงกลับไป
"จิตวิทยาอาชญากรรม" ถู กั๋วอันชี้ตัวเอง "ฆาตกรอย่างฉัน ตัวอย่าง"
"พอจะเข้าใจอย่างนั้นก็ได้"
ถู กั๋วอันแค่นหัวเราะ "ฆ่าคน อยากฆ่าก็ฆ่า หมดหนทางก็ฆ่า เกลียดถึงที่สุด รักถึงที่สุดก็ฆ่า ต้องใช้จิตอะไรด้วย มันเป็นเรื่องงี่เง่าบ้าบออะไร"
"อยากฆ่าก็ฆ่า หมดหนทาง ความรักและความเกลียดชัง นั่นคือแรงจูงใจที่เราคิด และสิ่งที่เราต้องศึกษาก็คือต้นตอของแรงจูงใจนี้ ในโลกนี้มีความเคียดแค้นมากมาย แต่ไม่เห็นใครโกรธแล้วฆ่าคนเลย"
ฉือเซี่ยหัวเราะเบาๆ "คุณว่าจริงไหม คุณถู"
ถู กั๋วอันยิ้มเยาะจ้องเธอ "ในคุกมีนักโทษประหารตั้งมากมาย ทำไมถึงเลือกฉัน"
"เราต้องการตัวอย่างจำนวนมาก คุณถูก็ไม่ได้พิเศษอะไร"
ฉือเซี่ยเปิดสมุดบันทึก "แน่นอน ถ้าคุณขัดขืนมาก ฉันเปลี่ยนตัวก็ได้"
ถู กั๋วอันเงียบไปครู่หนึ่ง เอนหลังพิงพนัก "มาก็มาแล้ว ยังไงก็ต้องพูดสักหน่อย ไม่งั้นก็น่าเสียดายแย่"
ฉือเซี่ยโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ห้าปีก่อน ตงโจว ถนนผิงเจียง เลขที่ 346 คดีฆ่าล้างครอบครัวตระกูลโจว"
ถู กั๋วอันปรายตามองเธอ ไม่สะทกสะท้าน
"คุณกับครอบครัวผู้เสียชีวิตไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกัน วันนั้นคุณแค่ไปล้างเครื่องปรับอากาศตามบ้าน เกิดการโต้เถียงกันขึ้น จึงพลั้งมือฆ่าเจ้าของบ้าน หลังจากนั้นก็กลัวถูกจับได้ เลยฆ่าภรรยาและลูกของเขา เป็นเหตุให้เกิดคดีสยองที่ถนนผิงเจียงสะเทือนขวัญไปช่วงหนึ่ง..."
ฉือเซี่ยจ้องถู กั๋วอันตลอด "ฉันอยากรู้ว่า แรงจูงใจที่คุณฆ่าเจ้าของบ้าน แค่เพียงเขาด่าคุณเท่านั้นเหรอ ยังมีแรงจูงใจอื่นอีกไหม"
"ตอนฆ่าคนไม่ได้คิดมาก โกรธ ก็ฆ่า" ถู กั๋วอันเหมือนนึกถึงภาพตอนนั้น สีหน้ายังคงเย็นชา
"แต่มีรายละเอียดจุดหนึ่ง"
ฉือเซี่ยยังคงจ้องเขา "บนร่างของเหยื่อที่อายุน้อยที่สุดในที่เกิดเหตุ ตำรวจพบแมวน้อยแกะสลักจากสบู่ก้อนหนึ่ง สิ่งนี้มีความหมายพิเศษอะไรสำหรับคุณไหม"
ถู กั๋วอันมองเธอ ยืดตัวตรง "ไม่มี"
"คุณไม่ได้พูดความจริง"
ฉือเซี่ยส่ายหน้า "ต่อมาตำรวจเจอกล่องใบหนึ่งในบ้านคุณ ในกล่องมีแมวน้อยแกะสลักคล้ายๆ กันหลายตัว เหยื่อห้าคน มีแค่เด็กคนนั้นที่มีสิ่งนี้"
ทันใดนั้นอารมณ์ถู กั๋วอันก็พลุ่งพล่าน "แล้วยังไง ก็บอกว่าไม่มีไง"
"ฉันหาข้อมูลมาแล้ว เด็กคนนั้นชอบแมวมาก แต่เพราะพ่อกับพี่สาวเขาแพ้ขนแมว ที่บ้านเลยไม่ให้เลี้ยง วันเกิดเหตุ เขาอุ้มแมวจรจัดกลับบ้านตัวหนึ่ง แต่ตำรวจไม่เคยเห็นแมวตัวนั้นเลยในระหว่างทำคดี"
ถู กั๋วอันจ้องเธออย่างโกรธเคือง "อะไร แมวหายจะให้ฉันรับผิดชอบด้วย มันไม่มีขาหรือไง มันหนีไปเองไม่เป็นเหรอ"
"เพราะฉะนั้น แมวมีความหมายพิเศษสำหรับคุณ ถึงขั้นเป็นแรงจูงใจโดยตรงที่ชักนำให้คุณฆ่าคน ใช่ไหม คุณถู"
ถู กั๋วอันหายใจแรง อกกระเพื่อม หัวเราะเย็นไม่หยุด "ตลก ฉันฆ่าคนเพื่อแมวตัวเดียวเหรอ คุณกำลังพูดจาไร้สาระเหรอ"
ฉือเซี่ยไม่สนใจคำเหน็บแนมของเขา พูดต่อ "แล้วก็ จากตอนแรก ฉันบอกว่าคุณฆ่าคนเพราะโต้เถียงกับเจ้าของบ้าน คุณไม่ได้ปฏิเสธ แต่ในความเป็นจริง ข้อสรุปที่ตำรวจและอัยการให้คือคุณถูกเจ้าของบ้านจับได้ว่าขโมยของ จึงก่อเหตุฆาตกรรมครั้งนี้"
"มันต่างกันตรงไหน" ถู กั๋วอันโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาแดงก่ำ "ฆ่าคนเหมือนกัน ต่างกันตรงไหน"
"แน่นอนว่าต่าง"
ฉือเซี่ยเอนหลังพิง จ้องตาของเขาเขม็ง "การขโมยเป็นแค่พฤติกรรมปกปิดแรงจูงใจอาชญากรรมที่แท้จริง สิ่งที่กระตุ้นให้คุณฆ่าคน ต้องเกี่ยวข้องกับแมวแน่"
"คุณพูดจาไร้สาระ" ถู กั๋วอันทรุดตัวกลับลงนั่ง มองไปทางผู้คุม "ผู้คุม ผมขอตัวกลับเข้าห้องขัง ผมขอตัวกลับห้องขัง"
ผู้คุมมองฉือเซี่ย
ฉือเซี่ยยกมือ "ขอโทษด้วย รบกวนให้เวลาฉันอีกสักสองสามนาที"
ผู้คุมดูจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่เพราะคนนี้เป็นคนที่หัวหน้ากรมเฉียวจัดการมาให้ เลยยอม "เวลาไม่มากแล้วนะ สารวัตรฉือ คุณรีบหน่อย"
ฉือเซี่ยพยักหน้า
สีหน้าถู กั๋วอันเปลี่ยนไป พรวดพราดลุกขึ้น "คุณเป็นตำรวจ คุณไม่ใช่นักศึกษา"
ผู้คุมรีบเข้าประกบกดตัวเขาลงนั่ง
"เพื่อให้การสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น แค่ใช้คำโกหกสีขาวชั่วคราวเท่านั้น"
ฉือเซี่ยยิ้ม "เรามาคุยกันอีกเรื่องหนึ่ง"
"ฉันบอกแล้ว ฉันเกลียดตำรวจ" ถู กั๋วอันพูด "ไม่คุยทั้งนั้น"
"เรื่องส่วนตัว" ฉือเซี่ยพูด "นับเป็นของแถมเซอร์ไพรส์อย่างหนึ่ง"
ถู กั๋วอันหัวเราะเย็นไม่หยุด "ตอบคำถามให้คุณ แล้วได้ของเซอร์ไพรส์จากคุณ"
"วันนี้เป็นวันเกิดคุณ อาหารเย็นของคุณจะมีเค้กชิ้นเล็กเพิ่มให้หนึ่งชิ้น ฉันเป็นคนขอเรือนจำเป็นพิเศษ"
ถู กั๋วอันสีหน้าเปลี่ยนไปมา สูดลมหายใจเข้าลึก
"แฮปปี้ไปด้วยกันไม่ดีเหรอ ลองฟังดูหน่อยไหม"
ถู กั๋วอันกัดฟัน "ถามมา"
"ยังเป็นเรื่องเมื่อห้าปีก่อน..."
ฉือเซี่ยพูด "ก่อนจะไปทำงานทำความสะอาดที่บ้านตระกูลโจว คุณแวะทำงานที่บ้านของอีกครอบครัวหนึ่งซึ่งแซ่หลินก่อน ตามตารางงานของคุณ หลังจากบ้านตระกูลโจว คุณต้องไปบ้านตระกูลหลิวที่ชานเมืองทางเหนืออีก"
"ห้าปีผ่านไปแล้ว ผมจะไปรู้จักบ้านหลินบ้านหลิวอะไร" ถู กั๋วอันขมวดคิ้ว "คุณจะถามอะไรกันแน่"
"หลังจากคดีสยองบ้านตระกูลโจวได้สามวัน สามีภรรยาตระกูลหลินก็ตายด้วย"
ถู กั๋วอันชะงักไป แล้วทำหน้ารำคาญ "คุณคงไม่ได้สงสัยว่าผมเป็นคนฆ่านะ ถ้าเป็นผมจริง ตำรวจคงหาไม่เจอ พูดอีกอย่าง ยังไงก็ตาย ผมไม่แคร์หรอกนะที่ต้องแบกคดีฆาตกรรมอีกสองสามศพ"
"ฉันรู้ว่าไม่ใช่ฝีมือคุณ" ฉือเซี่ยพูด "ที่ฉันอยากรู้คือ วันนั้นคุณพบเจออะไรเป็นพิเศษที่บ้านตระกูลหลินไหม"
"ผมเป็นแค่ช่างซ่อม จะไปเจออะไรได้ ในเมื่อคนไม่ใช่ผมฆ่า คุณก็ไปถามฆาตกรสิ มาถามผมแล้วมันได้อะไร"
ถู กั๋วอันลุกขึ้น "ผู้คุม กลับได้แล้วใช่ไหม"
"ไม่มีจริงๆ เหรอ คุณถู"
ฉือเซี่ยก็ลุกขึ้นเช่นกัน "วันนั้นแม่บ้านของครอบครัวนั้นเห็นคุณทำงานคล่องแคล่วดี พวกคุณคุยกันต่ออีกนิด เธอหวังจะขอเบอร์ติดต่อคุณไว้ จะได้ตามใช้งานครั้งหน้า"
แผ่นหลังของถู กั๋วอันแข็งทื่อ หันกลับมา "ทำงานดีนี่ผมก็ผิดด้วยเหรอ"
"คุณเขียนเบอร์ติดต่อให้ แม่บ้านนึกไม่ถึงว่าคุณเขียนพู่กันจีนได้ดีขนาดนั้น เธอดีใจมาก เลยให้ปากกาหมึกซึมคุณหนึ่งด้าม"
ถู กั๋วอันจ้องเธออย่างหงุดหงิด "ผมลืม บอกแล้วว่าลืม คุณฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง"
ฉือเซี่ยหยิบรูปถ่ายออกมา "เป็นการตอบแทน คุณให้แมวน้อยแกะสลักกับเธอหนึ่งตัว เธอชอบมาก"
ถู กั๋วอันเห็นแมวแกะสลักในรูป ก็มีท่าทางเหม่อลอย
แต่ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ยังยักไหล่ "ผมว่า สารวัตร ใครฆ่าพวกเขา คุณก็ไปหาคนนั้นสิ ผมเป็นนักโทษประหารนะ จะให้ไปหาฆาตกรให้คุณ"
ผู้คุมมองนาฬิกาที่ผนัง "สารวัตรฉือ หมดเวลาแล้ว"
"อืม" ฉือเซี่ยผ่อนลมหายใจ "คุณถู ถ้าคุณนึกอะไรออก ก็ติดต่อฉันผ่านทางเรือนจำได้นะ"
ถู กั๋วอันแค่นเสียงเย็น "ผมไม่มีอะไรจะพูด"
"บางที อาจจะมีก็ได้" ฉือเซี่ยพูด
เธอเดินออกจากเรือนจำ เงยหน้ามองฟ้า ถอนหายใจค่อนข้างหงุดหงิด หลับตาท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้า ทำใจให้สงบ
พอดีกับที่โทรศัพท์ดังขึ้น เธอก้มหน้านิ่วคิ้ว รับสาย "ค่ะ ผอ.ฉาง ฉันไปรายงานตัวตอนนี้เลยก็ได้"