ยะมะโมะโตะ คาสึคิ พูดจบประโยค ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาดังแว่วมาจากชั้นล่าง
เขารู้สึกตัวทันที ค่อย ๆ ชิดผนัง แล้วชะโงกหน้าออกไปนอกขอบหน้าต่างอย่างระมัดระวัง เพื่อสำรวจสถานการณ์ภายนอก
แต่ทว่า ศีรษะของเขาเพิ่งจะโผล่พ้นออกมาเพียงครึ่งเดียว
"ปัง!"
หวังซีขุย ผู้รอคอยมานาน ลั่นไกอย่างไม่รีรอ
กระสุนไม่ถูกยะมะโมะโตะ แต่เฉียดกรอบหน้าต่างเข้าไปข้างใน เศษอิฐแตกกระจุยเป็นฝุ่นคลุ้ง
ยะมะโมะโตะตกใจจนเหงื่อแตก พลันหดหัวกลับมา พิงผนังแล้วหายใจหอบใหญ่
"บ้าเอ๊ย! พวกทหารกบฏนี่มันคิดจะทำอะไรกันแน่!"
เขากัดฟันสบถ พลางหันไปสั่งหน่วยรบพิเศษ: "จ้องบันไดไว้ให้แน่น! พวกมันจะบุกแล้ว!"
ยะมะโมะโตะ คาสึคิ ฟันธงว่า กองทัพที่แปดต้องใช้ปืนกลุ้มเพื่ออำพรางทหารราบบุกตึกเป็นแน่
แต่หารู้ไม่ว่า ในเวลานี้เอง
ใต้ตึกอิฐสามหลัง ณ ฐานกำแพง เต็มไปด้วยเหล่านักรบกองทัพที่แปดที่ยืนแนบชิดจนหนาแน่น
ทุกคนถือถุงแป้งหกเจ็ดใบ ถุงใหญ่ถุงเล็กต่างมัดปากด้วยผ้าหยาบแบบขมวดหลวม ๆ
หลินฮุย หมอบอยู่หลังกำบัง เงยหน้ามองหน้าต่างชั้นสอง ยกมือขวา แล้วกวาดลงกลางอากาศ
"โยน!"
คำสั่งออกมา เหล่านักรบกองร้อยที่หนึ่งใต้กำแพงก็เงยหน้าพร้อมกัน เล็งไปที่หน้าต่าง ชูแขนขึ้น แล้วเหวี่ยงอย่างสุดแรง
"วูบ! วูบ! วูบ!"
ถุงผ้าหลายสิบใบที่ห่อหุ้มแป้งไว้ ปลิวตามเส้นโค้ง เข้าสู่หน้าต่างชั้นสองอย่างแม่นยำ
ทันทีที่ถุงหลุดจากมือ ปากถุงที่ขมวดหลวม ๆ ก็คลายตัวเองกลางอากาศ แป้งขาว ๆ ร่วงหล่นกระจายเป็นวงกว้าง