ยามเช้า ซูหยวนตื่นขึ้นมาแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ข้อความสั้น ๆ ก็เด้งขึ้นมา
“ท่านทูตสวรรค์ ผมคือ ‘หมอ’ หลังจากตรวจสอบกันมาตลอดทั้งคืน เราพบสถานที่ต้องสงสัยหลายแห่งแล้ว”
“พวกพ้องของเราแทรกซึมเข้าไปได้หลายแห่งแล้ว เพียงแต่... มีอยู่แห่งหนึ่ง คนที่เข้าไปกลับไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาเลย”
“จากการประเมินของเรา พวกเขาน่าจะเสียชีวิตแล้ว”
นอกจากข้อความแล้ว อีกฝ่ายยังส่งรูปภาพมาให้ด้วย
ซูหยวนแตะเปิดรูปภาพ ในนั้นเป็นโรงงานเก่าแห่งหนึ่ง ประตูเหล็กขึ้นสนิมเป็นดวง ๆ ดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานานแล้ว
แต่ในตอนนี้ มองเห็นเงาร่างที่คลุมผ้าสีดำอยู่หลายร่างเดินเข้าออกด้านใน
ผ้าคลุมมิดชิด ทว่าก็ยังมองออกว่าร่างกายของพวกมันผิดปกติ บางส่วนมีโครงร่างบิดเบี้ยวจนแทบไม่เหมือนมนุษย์
“มนุษย์ปลอมพวกนี้ทำงานกันได้มีประสิทธิภาพจริง ๆ”
ซูหยวนยิ้ม หากเป็นเขาเมื่อก่อนลงมือเอง อย่างน้อยคงต้องเสียเวลาหลายวัน
สมกับคำว่า ‘คน’ เยอะ ก็ช่วยกันได้มากจริง ๆ
ด้วยร่างของ ‘ผู้บิดเบือนมิติ’ แค่ก้าวเดียวก็น่าจะไปถึงที่นั่นได้...
เพียงขยับความคิด
รอยแยกสีดำสนิทก็เปิดออกตรงหน้าซูหยวน
เขากำลังจะกำหนดจุดหมายไปยังโรงงานเก่า
แต่จู่ ๆ ความเย็นยะเยือกก็ผุดขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน ขนลุกชันละเอียดผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลัง!
ซูหยวนปิดรอยแยกมิติลงทันทีแทบจะโดยไม่ต้องคิด
ถึงอย่างนั้น
ร่างกายของเขาก็ยังสั่นเทาเล็กน้อย
“เมื่อกี้นั่นมันอะไรกัน?”
“ถึงกับทำให้ร่างกายของผมรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ...”
เหงื่อเย็นไหลลงจากหน้าผากของซูหยวน เขายังคงหวาดผวาไม่หาย
เมื่อครู่นี้เอง ในตอนที่ซูหยวนกำลังจะสร้างช่องทางมิติระหว่างจุดทั้งสอง
เสียงสุนัขเห่าครั้งหนึ่งดังมาแสนไกลและแผ่วต่ำ ราวกับมาจากส่วนลึกของความมืดมิดที่เข้มข้นจนแทบละลายกลืนทุกสิ่ง เสียงนั้นทะลุผ่านรอยแยกมิติ แล้วแทรกเข้ามาในหูของเขา
แม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่ก็ยังทำให้ร่างกายของซูหยวนสั่นงันงกมาจนถึงตอนนี้
“นี่คือ ‘สุนัขร้าย’ ที่ระบุไว้ในสารบบคติชนหรือ?”