“ฮึ่ก ฮึ่ก...”
หลังจากยืนพักหายใจอยู่กับที่สองสามครั้ง และย่อยข้อความที่ปรากฏขึ้นจนเข้าใจแล้ว
ซูหยวนจึงมีเวลาสำรวจความเปลี่ยนแปลงในร่างกายอย่างละเอียด
หลังกลายเป็น ‘คนไข้เลขศูนย์’ ร่องรอยของตุ่มพองที่เคยบวมจนปริแตกก็หายไปแล้ว
ผิวพรรณเรียบเนียน จุดด่างดำบนร่างกายก็หายไปจนหมด
มองเผิน ๆ เขาไม่ต่างจากคนธรรมดาที่มีสุขภาพแข็งแรง
แต่ซูหยวนรู้ดีว่า นั่นไม่ได้หมายความว่าร่างกายของเขาหายดีแล้ว
ในร่างกายของเขายังคงมีโรคภัยหลายร้อยชนิดที่หลงเหลือจากการกินยา
เพียงแต่โรคภัยเหล่านั้นถูกกดเอาไว้ด้วยโรคเหนือธรรมชาติที่สิงอยู่ในสมอง
ทันทีที่เขาตาย ศพของเขาจะกลายเป็นแหล่งแพร่เชื้อ แผ่กระจายออกไปโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ปนเปื้อนผืนดิน แหล่งน้ำ และอากาศ...
ขอบเขตที่ได้รับผลกระทบ อย่างน้อยก็ครอบคลุมได้ทั้งประเทศ
“อย่างน้อยต่อไปก็คงไม่เป็นหวัดแล้ว”
ซูหยวนหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ ถอดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มไปด้วยหนองออกแล้วโยนทิ้งไว้ตรงมุมห้อง จากนั้นก็หยิบเสื้อผ้าจากตู้มาเปลี่ยนชุดหนึ่ง เลือกตัวที่พอดีตัวที่สุด
นอกจากโรคภัยจะทำอะไรเขาไม่ได้แล้ว
【คนไข้เลขศูนย์】ยังมอบความสามารถอีกอย่างให้เขาด้วย นั่นคือมลภาวะจากมีม...
พูดง่าย ๆ ก็คือ
มีมก็คือข้อมูล ไม่ว่าจะเป็นข่าวสาร ความรู้ หรือภาษา ล้วนมีมีมอยู่ในนั้น
ในฐานะคนไข้เลขศูนย์ ซูหยวนสามารถบิดเบือนมีมธรรมดาให้กลายเป็นมีมผิดปกติ แล้วปล่อยข้อมูลพิษออกมาได้
หากตอนนี้เขาย้อนกลับไปยังวันที่พวกมนุษย์ปลอมใช้รูปปั้นหินไร้หน้าเรียกกาเบรียล
ซูหยวนก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตอีกต่อไป