ไม่นานนัก ซูหยวนก็เข้าใจวิธีใช้สัญชาตญาณผู้เป็นเจ้าถิ่น
“แค่กำหนดสถานที่แห่งหนึ่งให้เป็น ‘เขตแดน’ ของผม ก็จะได้รับการเสริมพลังเทียบเท่าหญิงกระโปรงขาวงั้นหรือ……”
ตามคำแนะนำในสารบบคติชน เขาเลือก ‘เขตแดน’ ได้เพียงแห่งเดียว และเมื่อเลือกแล้วจะเปลี่ยนไม่ได้อีก
ซูหยวนกวาดตามองบันไดที่ถูกแสงสีเลือดปกคลุมอยู่รอบด้าน ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
เรือนวิญญาณอหังการของหลินซี หากไม่ได้ใช้ความสามารถนี้พาหญิงกระโปรงขาวออกจากป่าไป เกรงว่าจุดจบของเขาคงไม่ต่างจากฟางหานมู่
ข้อได้เปรียบที่สุดของสถานที่แห่งนี้คือ มันไม่ใช่เขตแดนที่ตายตัว เพียงซูหยวนคิด ก็สามารถเรียกมันออกมาได้
ไม่มีที่ไหนเหมาะไปกว่านี้แล้ว
ลองคิดดูสิ
หากวันหน้าซูหยวนบังเอิญพบเรื่องลี้ลับตนอื่น
เพียงขยับความคิด ก็ลากอีกฝ่ายเข้ามาในบันไดสีเลือดแห่งนี้ได้ทันที ที่นี่เขาคือผู้ดำรงอยู่ที่ไม่มีวันตายและไม่มีวันถูกทำลาย
แล้วอีกฝ่ายจะเอาอะไรมาสู้กับเขา?
“การเดินทางครั้งนี้ เรียกได้ว่าเก็บเกี่ยวมาเต็มที่”
“จัดการเรื่องลี้ลับตนนี้เสร็จ ผมก็ออกไปได้แล้ว”
ความคิดหนึ่งแล่นผ่าน
แสงสีแดงวาบขึ้น ซูหยวนก็ปรากฏตัวกลางสวนหวงหยาง ในมือหิ้วศพไร้หัวของหญิงกระโปรงขาวอยู่
แค่วางศพหญิงกระโปรงขาวไว้ข้างฟางหานมู่ หน่วยกวาดล้างก็ย่อมรู้เองว่าฟางหานมู่ตายเพราะเรื่องลี้ลับ
จัดการแบบนี้แล้ว เรื่องที่จะตามมาก็จะยุ่งยากน้อยลง
ช่างเป็นคู่รักที่อาภัพจริง ๆ
ซูหยวนอดทอดถอนใจไม่ได้
แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ