นางยิ่งมองก็ยิ่งชอบใจ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของหลิงชิงเสวี่ยก็ดังมาจากห้องนอน
ลอดผ่านบานประตูมา แฝงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่จงใจทำเป็นใจเย็นอยู่เล็กน้อย
“กู้หยวน”
“หืม?”
กู้หยวนขานรับจากโซฟา นั่งตัวตรงเรียบร้อย ทว่าหูทั้งสองข้างตั้งชันขึ้นมาแล้ว
“ถึงแม้ว่า...ฉันกำลังพยายามจะเป็น...ภรรยาของนาย”
ตอนพูดคำว่า “ภรรยา” เสียงของเธอชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ราวกับอมคำนั้นไว้ในปากอยู่นานกว่าจะกล้าพูดออกมา
“แต่ถึงอย่างนั้น นายก็ยังเข้ามานอนในห้องไม่ได้”
กู้หยวนได้ยินเสียงกุกกักจากในห้องตอนเธอลองเสื้อผ้า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
“ฉัน...ฉันเข้าใจ”
“เพิ่งเริ่มต้น...ก็...ก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว”
หลิงชิงเสวี่ยยืนหน้าแดงอยู่หน้ากระจกในห้อง พึมพำเสียงเบาว่า
“นายเข้าใจก็ดีแล้ว”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเสริมขึ้นมาอีกประโยค
“ฉันจะนอนแล้ว!”
พูดจบ เธอก็ลองชุดชั้นในตัวใหม่ทุกชุด จากนั้นมองเงาตัวเองในกระจกอย่างพึงพอใจ ก่อนจะฮึดฮัดเบา ๆ แล้วพึมพำว่า
“หุ่นฉันก็ไม่เลวนี่”
พูดแล้วเธอยังเชิดอกขึ้นเล็กน้อย เนินอกอวบอิ่มใต้ชุดนอนจึงไหวเบา ๆ ตามไปด้วย
จากนั้นเธอก็รู้สึกว่าท่าทางตัวเองดูได้ใจเกินไป รีบเม้มปากแล้วปีนขึ้นเตียง ดึงผ้าห่มมาห่อตัวแน่น
ห้าทุ่มครึ่ง
กู้หยวนพลิกตัวไปมาบนโซฟาในห้องนั่งเล่น แต่ก็ยังหลับไม่ลง
เขาจ้องเพดานที่มืดสนิท ในหัวราวกับมีดอกไม้ไฟระเบิดไม่หยุด
【ฉัน...ได้คบกับหลิงชิงเสวี่ยแล้วจริง ๆ!!!】