เขาเสริมกับพนักงานขายอีกประโยคว่า
“แค่ก ๆ สีดำ รุ่นท็อป ขอบคุณครับ”
พนักงานขายกลั้นยิ้มแล้วพยักหน้า
ก่อนจะหันหลังเข้าไปหยิบของในคลังสินค้า
หลิงชิงเสวี่ยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองประสานกันไว้ตรงหน้าท้อง สายตากวาดมองเครื่องตัวอย่างเครื่องนั้นไปมาสองรอบ
สุดท้ายก็ยื่นมือไปแตะหน้าจอเบา ๆ
หน้าจอสว่างขึ้น วอลเปเปอร์หน้าจอล็อกเป็นภาพนามธรรมหลากสีสัน นิ้วของเธอหดกลับเล็กน้อย
จากนั้นก็ชักมือกลับมาอย่างไม่รู้ไม่ชี้
กู้หยวนยืนอยู่ข้าง ๆ แสร้งทำเป็นไม่เห็นท่าทางสะดุ้งของเธอ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็กลั้นยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าเงินหนึ่งหมื่นหยวนที่จ่ายไปนั้นคุ้มค่าแล้ว
ทั้งสองออกจากร้านมือถือ แล้วเลี้ยวเข้าไปในศูนย์บริการข้าง ๆ เพื่อทำซิมการ์ดอีกใบ
กู้หยวนช่วยเธอใส่ซิม เปิดเครื่อง แล้วตั้งค่าต่าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็รับมือถือของเธอมา
ก้มหน้ากดอะไรต่อมิอะไรอย่างรวดเร็ว แล้วบันทึกเบอร์ของตัวเองลงไป
เขาเงยหน้าขึ้น ส่งมือถือคืนให้หลิงชิงเสวี่ย แล้วชี้ไปที่ชื่อในรายชื่อผู้ติดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง
“นี่ บันทึกเรียบร้อยแล้ว ต่อไปเราสองคนก็ติดต่อกันได้ทุกเมื่อ”
หลิงชิงเสวี่ยรับมือถือมา ก้มมองหน้าจอแวบหนึ่ง
ในช่องชื่อผู้ติดต่อมีคำว่า “แฟนหนุ่มกู้หยวน” เขียนอยู่อย่างเด่นหรา
เธอขมวดคิ้ว เงยหน้ามองกู้หยวน แววตาเต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์ “แฟนหนุ่ม?”
หัวใจกู้หยวนกระตุกวูบ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รีบทำท่าทางเหมือนเป็นเรื่องสมเหตุสมผล