เขาพุ่งตัวเข้าห้องครัวในก้าวเดียว ก้มหน้าลง ใช้ปากครอบก๊อกน้ำตรง ๆ แล้วเปิดน้ำจนสุด
“อึก ๆ” เขากลืนน้ำลงไปไม่หยุด
น้ำไหลเลอะลงมาตามคางจนเปียกชุ่มไปทั้งคอ เสื้อผ้าเปียกไปเกินครึ่งตัว แต่เขาไม่มีเวลาสนใจแล้ว
เขาอยากจะยัดตัวเองลงไปในท่อน้ำทั้งคนเสียให้รู้แล้วรู้รอด
หลิงชิงเสวี่ยเดินตามมา พิงกรอบประตูด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
“คุณ... กินเผ็ดไม่ได้เหรอ?”
ก๊อกน้ำยังคงไหลซ่าไม่หยุด กู้หยวนไม่มีเวลาสนใจเธอ
ตอนนี้ทุกอวัยวะในร่างกายของเขามีภารกิจเดียว นั่นคือเอาชีวิตรอด
ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงค่อยยอมปล่อยปากจากก๊อกน้ำ
เขาถอยหลังสองก้าว ใช้มือยันเคาน์เตอร์ครัวพลางหอบหายใจเฮือกใหญ่
ใบหน้าแดงก่ำ น้ำตายังไม่ทันเช็ดให้แห้ง ดูราวกับเพิ่งกลับมาจากขอบประตูนรก
“คุณ... ใส่พริกลงไปเท่าไรกันแน่?”
เขาพูดพลางใช้กระดาษเช็ดครัวเช็ดก๊อกน้ำ
“ก็พริกเม็ดเล็ก ๆ แบบนั้นไง”
หลิงชิงเสวี่ยเม้มปากนิด ๆ
กู้หยวนหันไปมอง แล้วเห็นกล่องเปล่าวางอยู่ข้างเขียง
พริกแคโรไลนา รีพเปอร์ทั้งกล่องหายไปหมดแล้ว
สมองของเขาดังหึ่งจนเกือบเสียสติ
“คุณเท... เทลงไปหมดเลยเหรอ?!”
“อืม ๆ”
หลิงชิงเสวี่ยพยักหน้า สีหน้าดูเหมือนน้อยใจอยู่เล็กน้อย
กู้หยวนโกรธจนตัวสั่น
“คุณผู้หญิง ฆ่ากันได้แต่อย่าทรมานกันสิ! ตกนรกก็ไม่ต่างกันแล้วมั้ง?!”
พูดจบเขาก็ไม่รอช้า รีบเดินไปที่ตู้เย็น
เขาหยิบโค้กออกมาดื่มสองอึก แล้วคว้าโยเกิร์ตมาเทใส่ปาก