กู้หยวนไม่พูดอะไรอีกสักคำ ล้วงโทรศัพท์ออกมา ค้นหาเบอร์หนึ่งแล้วกดโทรออกทันที
เสียงเรียกเข้าดังสองครั้ง อีกฝ่ายก็รับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเกรงอกเกรงใจจนสั่นเครือ
“ฮัลโหล? คุณกู้เหรอครับ?”
“ท่านปู่ซุน แถวในเมืองนี้ท่านรู้จักใครที่ทำธุรกิจร้านอาหารบ้างไหมครับ?”
“หรือว่าร้านสามเพชรดำสามดาวใจกลางเมืองนี่เป็นกิจการของท่าน?”
เสียงของซุนฉงซานดังขึ้นทันที
“ใช่ ถ้าคุณจะไปกิน ผมจะบอกซุนต้าไห่ให้ ไม่ต้องจ่ายเงินสักบาท”
“ก็เป็นกิจการของครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น”
กู้หยวนขานรับ “อืม” แล้วเงยหน้ามองโจวเซิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“งั้นรบกวนท่านบอกผู้จัดการร้านนี้หน่อยนะครับ ว่ามีลูกค้าแซ่กู้อยู่ห้อง 201 ให้เขามาหาผมด้วยตัวเองที”
“ได้ครับ ได้ครับ ผมจะโทรไปเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของซุนฉงซานแฝงความโล่งใจราวกับรอดตายมาได้
“อีกอย่าง เรียกผมว่าหนุ่มกู้ก็พอครับ”
“ได้สิ หนุ่มกู้ ฟังดูสนิทสนมดีนะ”
ท่านปู่ซุนรีบรับคำตามน้ำ น้ำเสียงก็ดูผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย
ที่จริงเขาอยากเรียก “หนุ่มกู้” มาตั้งแต่แรกแล้ว แต่พอนึกว่าชีวิตของตัวเองยังอยู่ในกำมืออีกฝ่าย
เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรตามใจ พอกู้หยวนเป็นฝ่ายเปิดทางให้เอง เขาย่อมยินดีไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้ รีบทำตัวสนิทสนมขึ้นมาทันที
โจวเซิ่งยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้ามีรอยยิ้มแบบมืออาชีพ แต่ในใจเริ่มหัวเราะเยาะแล้ว
【ทำเป็นเหมือนจริงเชียว แค่โทรศัพท์ครั้งเดียวก็เรียกเจ้าของร้านมาได้งั้นเหรอ? คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?】
【เลขาธิการพรรคประจำเมืองซูหางหรือไง?】