ตอนนี้กู้หยวนอยากจะรื้อระบบบ้านี่ทิ้งขายเป็นเศษเหล็กให้จบ ๆ
"งั้นก็ส่งเธอกลับไปสิไง!"
เขารู้สึกดีกับหลิงชิงเสวี่ยจริง ๆ นั่นแหละ
แต่รู้สึกดีก็แค่รู้สึกดี จะเอาชีวิตไปแลกได้ยังไง?
ตอนนี้เขามีพ่อแม่ที่ต้องดูแล ยังไม่ได้แต่งงานมีลูก เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลกู้ด้วย
เขาจะกล้าไปจีบศัตรูคู่อาฆาตมาหลายพันปีได้ยังไง?
สู้กันมาหลายพันปี เจอกันเมื่อไหร่ก็บ้าคลั่งเอาชนะกัน มีแต่ความแค้น สลับกันไปมาอย่างไม่มีวันจบสิ้น
เขาจะกล้าเก็บเจ้าเทพมัจจุราชนี่ไว้ข้างตัวได้ยังไง?
ระบบเงียบไปสองวินาที เสียงดูรู้สึกผิดเล็กน้อย:
[ส่ง...ส่งไม่กลับแล้ว...]
หลิงชิงเสวี่ยขมวดคิ้ว แล้วลุกขึ้นยืน
เธอมองกู้หยวนทะเลาะกับเจ้า "ระบบ" ที่อ้างตัวว่าเป็นสิ่งวิเศษนั่น แล้วรู้สึกว่ามันแปลก ๆ อยู่ตรงไหนสักแห่ง
"หมายความว่าไง?"
พอเธอลุกขึ้น กู้หยวนก็ดีดตัวถอยหลังไปสามก้าวโดยสัญชาตญาณ
ระบบหันไปทางเธอ
[พูดตรง ๆ เลยแล้วกัน จะบอกแบบตรงที่สุด ไม่อ้อมค้อม ไม่มั่วซั่ว]
[กู้หยวนเป็นคนของโลกนี้ ส่วนเธอเป็นคนของอีกโลกนึง]
"อะไรนะ?"
หลิงชิงเสวี่ยเบิกตากว้างมองระบบ แล้วอดไม่ได้ที่จะกวาดตามองรอบ ๆ
การตกแต่งที่นี่มันแปลกจริง ๆ
ไม่มีเสาหลักแกะสลักวิจิตร ไม่มีตะเกียงหินพลังวิญญาณ กำแพงขาวโพลนไปหมด ห้องนี้มีแค่เตียงหนึ่งหลัง กับโต๊ะหนึ่งตัว
บนโต๊ะยังมีของทรงสี่เหลี่ยมอะไรสักอย่าง บนเพดานก็ฝังของทรงสี่เหลี่ยมสีขาวเอาไว้ด้วย
เธอเดินไปที่หน้าต่าง
นอกหน้าต่างไม่มีผู้ฝึกฝนที่บังคับกระบี่เหาะเหิน ไม่มีสัตว์วิญญาณที่ขี่เมฆล่องลอย
สิ่งที่มาแทนที่คือกล่องสี่เหลี่ยมสีต่าง ๆ นับไม่ถ้วน
วิ่งผ่านไปมาบนถนนสีดำเส้นตรง พร้อมส่งเสียงครืดคราด แตรดัง ป๊บป๊บ
เงาของเธอมองดูช่างหงอยเหงา
กู้หยวนมองเงาของเธอ แล้วใจหายวาบขึ้นมาแปลก ๆ แต่ก็ยังถามระบบต่อไป:
"ส่งกลับไปไม่ได้จริง ๆ เหรอ?"
[ได้สิ แต่จะนานหน่อย]
[ฉันจะพยายามเปิดช่องทางไปโลกของเธออีกครั้งให้ได้]
กู้หยวนพยักหน้า ดวงตาเป็นประกาย
"แล้วรางวัลของฉันล่ะ?"
ระบบก็กลับมาคึกคักทันที:
[โอเค!]
[ไม่มีเวลามาเสียใจให้หลิงชิงเสวี่ยที่กลับบ้านไม่ได้แล้ว ขอประกาศการปรากฏตัวของธนบัตรหลักล้านล้าน!]
[กำลังแจกรางวัล!]
[หนึ่งล้านล้าน ถูกเก็บเข้าพื้นที่ของระบบเรียบร้อยแล้ว]
"สวย!"
กู้หยวนอารมณ์ดีสุด ๆ ฮัมเพลงเบา ๆ ไปด้วย มือก็เรียกธนบัตรออกมากองหนึ่งมาหยิบเล่นไปพลางตรวจดูพื้นที่ของระบบไปพลาง
หลิงชิงเสวี่ยมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
เธอสังเกตเห็นได้อย่างเฉียบแหลมว่าที่กู้หยวนเอาชนะเธอได้ ก็เพราะของแปลกประหลาดสารพัดอย่างที่ออกมาไม่ซ้ำหน้า ที่แท้ก็มาจากเจ้า "ระบบ" สิ่งวิเศษนี่เอง
เธอหยิบไม้เบสบอลที่อยู่ข้างหน้าต่างขึ้นมาเงียบ ๆ ชั่งน้ำหนักดู พอใช้ได้
แล้วก็ย่องเข้าไปใกล้กู้หยวนที่กำลังฮัมเพลง "วันดี ๆ" กับระบบที่กำลังส่งเสียง "ติ๊งต๊อง" แจ้งเตือนอยู่นั่น
เร็วมาก
ฟาดไปสองที
โลกก็เงียบสงบ
พอกู้หยวนกับระบบฟื้นขึ้นมาอีกที ก็ถูกหลิงชิงเสวี่ยใช้เชือก ผ้าปู และผ้าห่มห่อเป็นเปี๊ยวแน่นหนาเรียบร้อยแล้ว
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไขว้ขา ไม้เบสบอลวางอยู่ข้างเท้า
แขนพาดอยู่บนโต๊ะ ข้าง ๆ ยังมีมีดทำครัววางอยู่
หลิงชิงเสวี่ยกำลังจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา
"กู้หยวน นายชนะฉันได้เพราะเจ้าเรื่องวิเศษนี่ใช่ไหม?"
กู้หยวนไม่พูดอะไร
เขาน่ะเป็นจอมมารมาหลายพันปี เธอถามอะไรแล้วเขาต้องตอบทุกอย่างงั้นเหรอ? หน้าตาของเขาเอาอยู่ที่ไหน?
เขาเริ่มดิ้นรน
หลิงชิงเสวี่ยเดินเข้าไป แล้วเหยียบหน้าตรง ๆ ทีหนึ่ง
"โอ๊ย—!"
กู้หยวนร้องโหยหวน
[กลิ่นนี้...]
"พูดมา!"
หลิงชิงเสวี่ยถามเสียงเข้ม พร้อมกับใช้ปลายเท้าบี้ไปบี้มาอีก
กู้หยวนทำท่าไม่แยแสอะไรทั้งสิ้น ไร้ยางอาย:
"นายให้ฉันพูดแล้วฉันต้องพูดเหรอ?"
"งั้นฉัน กู้ ไม่เสียหน้าหรือไง?"
"แล้วอีกอย่าง ฉันกับระบบน่ะเป็นมิตรภาพพันปี! เป็นพี่น้องร่วมสาบาน! ฉันจะบอกนายได้ยังไง?"
ระบบที่อยู่ข้าง ๆ ซึ้งใจสุด ๆ:
[โฮสต์ ฉันรักนาย]
กู้หยวนแทบสำลักหายใจไม่ออก
แผนเดิมของเขาคือ
ให้ระบบหายตัวไปทันที พอเขาพ้นจากการควบคุมแล้ว
ค่อยแอบให้ของวิเศษสักชิ้นกับเขา
เขาก็จะชิงสังหารกลับได้ทันที จัดการเด็กสาวนี่ได้สบาย ๆ
แต่ระบบดันไปอินกับตัวเองซะได้
กู้หยวนเริ่มร้อนใจ ตะโกนใส่ระบบเสียงดัง:
"รีบให้ของวิเศษฉันมาเลย ไอ้โง่!"
เสียงตวาดดังขนาดนั้นทำเอาหลิงชิงเสวี่ยสะดุ้ง เธอรีบวิ่งกลับไปที่โต๊ะ คว้ามีดทำครัวมากำไว้ข้างหน้า คอยระวังตัวจ้องมองไปรอบ ๆ
แต่ระบบกลับงง:
[ของวิเศษอะไร?!]
[โฮสต์ นายต้องทำภารกิจเสร็จ คลังของวิเศษของฉันถึงจะผลิตของออกมาได้]
[ตอนนี้ภารกิจนายก็ทำครบแล้ว รางวัลก็แลกเป็นเงินไปหมดแล้ว ไม่มีของวิเศษแล้ว]
สีหน้ากู้หยวนแข็งทื่อลงทันที
หลิงชิงเสวี่ยค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองเขา มุมปากค่อย ๆ ยกยิ้มอย่างเหี้ยมโหด
เสียงตวาดของกู้หยวนเมื่อกี้ได้ตอบคำถามของเธอทางอ้อมแล้วเรียบร้อย
"โอ้— แสดงว่าตอนนี้นาย...ไม่มีอะไรแล้วสินะ?"
เธอชั่งน้ำหนักมีดทำครัวในมือ
อารมณ์ดีสุด ๆ แล้วค่อย ๆ เดินย่างกรายเข้าไปหากู้หยวน
แล้วก็ตวัดมีดจ่อคอกู้หยวนทันที
"พี่สาว! ฉันผิดไปแล้ว! ฉันรู้แล้วว่าผิดจริง ๆ!"
หลิงชิงเสวี่ยยิ้มอย่างโหดเหี้ยม
พันปีที่ผ่านมาโดนเจ้าเด็กเปรตนี้บีบอยู่ตลอด
ของวิเศษก็สู้ไม่ได้ พลังฝึกล้ำเลิศก็กดเธอไว้ไม่ไปไหน เจอกันทีไรก็โดนมันกดหัวเล่นบนพื้นทุกที
เธออึดอัดใจมาก อึดอัดจะตาย
เธอใช้มีดทำครัวตบไปที่แก้มกู้หยวนสองที เกิดเสียง "แปะ ๆ" ที่กังวาน
"กู้หยวน วันนี้เป็นวันตายของนาย"
พูดจบ สายตาเธอแข็งขึ้น ข้อมือพลิก จะกรีดลงมาทันที
กู้หยวนน้ำตาเล็ดออกมาด้วยความกลัว
"ฉันผิดแล้ว!!! ฉันผิดจริง ๆ นะ!!!"
[เดี๋ยวก่อน!!!]
ระบบร้อนใจ หน้าจอแสงกระพริบถี่ ๆ
[นายฆ่าเขา ฉันก็จะหายไปด้วย! พอฉันหายไป นายก็กลับบ้านไม่ได้เด็ดขาด!]
กู้หยวนซึ้งจนน้ำตาไหล
"เพื่อนแท้!"
การกระทำของหลิงชิงเสวี่ยหยุดชะงักลง
เธอเอียงคอมองระบบ ขมวดคิ้วพิจารณาอยู่พักใหญ่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ:
"ช่างเถอะ ฉันอยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน"
ระบบร้อนใจยิ่งกว่ากู้หยวนอีก
[นึกถึงคู่ชีวิตของเธอสิ!]
กู้หยวนยกนิ้วโป้งให้ระบบในใจ
[สมเป็นระบบ รู้จักใช้ความผูกพันของตัวเอกมาช่วย]
แต่ที่จริง หลังจากกู้หยวนทะลุเข้าไปในหนังสือ เขาก็เปลี่ยนแปลงอะไรไปมากมายเกินไป
แต่เดิมหลิงชิงเสวี่ยเป็นหนึ่งในฮาเร็มของพระเอกเย่ฟาน
แต่เพราะการปรากฏตัวของกู้หยวน หลิงชิงเสวี่ยก็ไม่มีใจไปคิดเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ
เธอถึงขนาดไม่เคยแม้แต่จะสนใจพระเอกเย่ฟานเลยตลอดพันปีที่ผ่านมา
หลิงชิงเสวี่ยขมวดคิ้วแน่นขึ้น: "ฉันไม่มีคู่ชีวิต"
ระบบค้างไปหนึ่งวินาที
[งั้น...นึกถึงครอบครัวของเธอสิ!]
ระบบ! ฉันจะแก!
กู้หยวนสติแตกทันที
แกโง่หรือเปล่า?!
ครอบครัวเธอถูกประมุขพันธมิตรวิถีธรรมฆ่าหมดแล้ว ตอนนี้แกเอ่ยถึงมันขึ้นมา แกคิดอะไรอยู่เนี่ย?!
ระบบนึกขึ้นได้ทันที ตัวหนังสือบนหน้าจอแสงสั่นไปสองที
จบเห่
เป็นไปตามคาด มือของหลิงชิงเสวี่ยตวัดขึ้นมาอย่างแรง
ความโกรธที่สะสมในดวงตาเธอเหมือนภูเขาไฟใกล้ปะทุ แต่เสียงกลับเรียบอย่างน่ากลัว:
"ครอบครัวของฉัน..."
"ถูกไอ้สารเลวนี่ฆ่าตายหมดแล้ว!"
ประโยคสุดท้ายปะทุออกมาเหมือนภูเขาไฟระเบิด
แต่ประโยคนั้นกลับกลายเป็นทางรอดของกู้หยวน
กู้หยวนก็เหมือนกัน ที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกนวนิยาย
ที่ฉันหมายถึงก็คือ พวกเราจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกนวนิยายด้วยหรือเปล่า?
เหมือนกับ อาร์เธอร์มอร์แกน, ไมเคิล, เทรเวอร์ งั้นแหละ