ลู่ฉือกระตุกหางตา สายตาลอยเคว้งในห้อง แต่ไม่กล้ามองเสิ่นเจ๋อเหวิน
สมองหมุนติ้วค้นหาเหตุผล
"เปล่านะ ฉันแค่คิดว่าเค้กวางทิ้งไว้อย่างนั้นไม่ดี อยากจะไปหาอะไรมาครอบไว้ก่อน"
ลู่ฉือแต่งเรื่องที่ตัวเองยังไม่เชื่อ และคิดว่าเสิ่นเจ๋อเหวินก็ต้องไม่เชื่อเช่นกัน
เป็นไปตามคาด เสิ่นเจ๋อเหวินพูดเสียงทุ้ม "ไม่เป็นไร อากาศแบบนี้แป๊บเดียวไม่เสียหรอก"
ลู่ฉือกระเดือกขึ้นลง กลืนน้ำลาย
ด้วยสภาพร่างกายติดตัวของโอเมกา ช่วงขยายก็ไม่จำเป็นต้องหล่อลื่นก็ได้ ลู่ฉือเองก็ลืมของที่พนักงานร้านสะดวกซื้อให้มา
แต่เสิ่นเจ๋อเหวินเปิดตู้กระจกตรงข้ามเตียงในโรงแรม ข้างในมีทุกอย่าง น้ำแร่ ขนม ของใช้แล้วทิ้ง รวมถึงขวดกระปุกของแบรนด์ที่เห็นได้ทั่วไป
เสิ่นเจ๋อเหวินกวาดตามอง แล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมา
ลู่ฉือยังไม่ทันเห็นว่าคืออะไร ก็สะดุ้งเพราะสัมผัสเย็นวาบ
เสิ่นเจ๋อเหวินยื่นมือมา "อย่ากลัว"
ฟีโรโมนอัลฟาคอยปลอบประโลมอย่างระมัดระวังและอดทน มอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม
จากมุมกรามถึงลำคอเป็นเส้นสายลื่นตา ลู่ฉือกัดฟันพูด "ใครกลัวกัน"
ลู่ฉือท่องในใจ แค่ผ่อนคลายก็พอ บางทีเขาอาจมีพรสวรรค์ก็ได้ ต้องเชื่อมั่นในตัวเอง
ไม่กี่วินาทีต่อมา ลู่ฉือกัดเสียง
เชื่อบ้าอะไรกัน...
เดิมทีเสิ่นเจ๋อเหวินถามว่าเขาลำบากไหม เขายังพออ้าปากพูดได้สองสามคำ แต่หลังจากนั้นหายใจก็แทบไม่ทัน
ลู่ฉือขมวดคิ้ว คว้าหมอนข้างขึ้นมาปิดหน้า
"นี่อยากให้ตัวเองอึดอัดตายหรือไง"
เสิ่นเจ๋อเหวินจะใช้มือที่ว่างดึงหมอนออก แต่กลับพบว่าปลายนิ้วลู่ฉือออกแรงจับแน่นไม่ยอมปล่อย
สายตากวาดผ่านหูที่แดงจนเลือดแทบหยดซึ่งโผล่ออกมา
เสิ่นเจ๋อเหวินเข้าใจพลันยกมุมปาก "ที่แท้ก็ตรงนี้นี่เอง"