เสิ่นเจ๋อเหวินดึงกระดาษสองแผ่นเช็ดมือ สัมผัสได้ถึงสายตาที่มองมาทางตนอย่างเลือนราง เขาจึงเอียงหน้ามามอง
"มีอะไรหรือ"
ลู่ฉือรีบเคลียร์ความคิดทั้งหมดในหัวให้ว่างเปล่า "ไม่มีอะไร"
เสิ่นเจ๋อเหวินจะเอาไหนหรือไม่เอาไหน มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย เขาจะคิดเรื่องพวกนี้ทำไม
ลู่ฉือเกาปลายจมูกเบา ๆ นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
"พี่เสิ่น ผมขอซื้อของสักอย่างจากคุณได้ไหม"
เสิ่นเจ๋อเหวินพิงพนักเก้าอี้ "อะไร"
ผ้าม่านทึบแสงในห้องนอนมีประสิทธิภาพดีเป็นพิเศษ เนื่องจากลู่ฉือเพิ่งตื่น เสิ่นเจ๋อเหวินจึงเปิดแค่ไฟถนอมสายตาข้างเตียง
ภายใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่น ลู่ฉือสวมชุดนอนที่เขาใส่บ่อยที่สุด ผมตอนตื่นนอนดูยุ่งเหยิง ด้านหลังศีรษะมีปอยผมเด้งชี้ขึ้นมา
จากมุมของเขา มองเห็นรอยแดงจาง ๆ บนต่อมตรงท้ายทอยได้อย่างเลือนราง
ลู่ฉือเลียริมฝีปากอย่างอาย ๆ "ผมขอซื้อไฟล์บันทึกเสียงในมือถือคุณเมื่อคืนได้ไหม ผมจะเขียนหนังสือรับประกันให้คุณใหม่ หรือไม่ก็อัดคลิปตัดข้อผูกมัดให้ตอนนี้เลย"
ตอนนี้สร่างเมาแล้ว พอได้สติถึงรู้สึกว่าคำพูดที่หลุดปากเมื่อคืนน่าอายแค่ไหน
เขาถึงขั้นขอจูบจากเสิ่นเจ๋อเหวินเอง แล้วยังให้เสิ่นเจ๋อเหวินใช้มือช่วยเขา...
เฮ้อ...
คงเพราะการกลับมาใช้ชีวิตใหม่อีกรอบทำให้จิตใจเปลี่ยนไปมาก หน้าหนากว่าเดิม หากให้ตัวเองตอนอายุสิบแปดของชาติก่อนได้รู้ ด้วยศักดิ์ศรีที่แรงกล้าขนาดนั้นคงอยากเอาค้อนทุบตีตัวเองตอนนี้ให้ตาย
ลู่ฉือรับไม่ได้จริง ๆ ที่มีไฟล์บันทึกเสียงแบบนั้นอยู่ในมือถือคนอื่น เขาคิดว่าข้อเสนอของตัวเองตอนนี้สมเหตุสมผลและมีข้อผูกมัดมากกว่า เสิ่นเจ๋อเหวินต้องยอมรับแน่...