ในร้านอาหารอีกฟากของมหาสมุทร ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ไพเราะ มีโอเมกาสองคนนั่งพูดคุยกันอยู่ไกลออกไปพลางชำเลืองมองไปทางหน้าต่างเป็นครั้งคราว
เพราะมีอัลฟาหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น เขาไขว่ห้าง เอนตัวพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย ไม่ว่าจะการแต่งตัวหรือบุคลิกที่แผ่ออกมา ล้วนแสดงถึงความร่ำรวยมีเงินอย่างไม่ตั้งใจ
เพียงแต่เขาเย็นชาเกินไป แม้แสงแดดจะส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบไล่แนวไหล่ที่ตรงดิ่ง ก็ไม่อาจคลายกำแพงที่มองไม่เห็นรอบกายเขาได้เลยสักนิด
เสิ่นเจ๋อเหวินหลุบตาลง ปลายนิ้วไล้หน้าจอมือถือเบาๆ เพิ่งจะบังคับให้เจ้าสองร้อยห้าไปช่วยติดกระดุม
แต่ในจอ อุ้งเท้าจักรกลของเจ้าสองร้อยห้าเพิ่งยกขึ้นเท่านั้น
เสิ่นเจ๋อเหวินจ้องอุ้งเท้าจักรกลนั้นแค่หนึ่งวินาที
"ไม่ได้"
เสิ่นเจ๋อเหวินเอ่ยเรียบๆ
ทางฝั่งลู่ฉือก็มีเสียงหุ่นยนต์ดังออกมา
ลู่ฉือไม่หันกลับไป เพียงพูดว่า "อ้อ เกือบลืมไป นายไม่ค่อยถนัดงานละเอียดแบบนี้สินะ"
"ถนัดก็ไม่ได้"
"?"
ลู่ฉือมองเจ้าสองร้อยห้าที่อยู่ด้านหลังผ่านกระจกอย่างสงสัย
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก สมาธิส่วนใหญ่อยู่กับมือที่พยายามติดกระดุมอย่างยากลำบาก
ลู่ฉือลองคลำอยู่พักใหญ่ แต่เพราะมองไม่เห็น พลาดไปหลายครั้งก็ยังไม่เข้าที่
ช่างเถอะ
ลู่ฉือถอนหายใจออกมา ปลดสายสร้อยเอวออกจากตัว
ยังไงสุดท้ายก็ไม่ได้ใส่ให้ตัวเองอยู่แล้ว แค่ยืนยันว่าสร้อยเอวยังไม่ขาดก็พอ
ลู่ฉือเก็บของใส่กลับลงไปอย่างลวกๆ แล้วถือโอกาสคว้าเสื้อเชิ้ตสองตัวที่เสิ่นเจ๋อเหวินใส่บ่อยๆ ซึ่งแขวนอยู่ข้างๆ ลงมา
หุ่นยนต์เดิมทียืนนิ่งไม่มีปฏิกิริยาอะไร จนกระทั่งเห็นเขาจับเสื้อเชิ้ตขยำยัดใส่มืออย่างปิดบัง