"ฟางเข่อซิน..."
ชื่อนี้เวียนอยู่ในปากของติงเหว่ย ติงเหว่ยรู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออกเสียที ร้อนใจจนเกาหัวแคะหู
"พี่ลู่รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมลองหาให้ในวอลล์โรงเรียนมัธยมของเรา บางทีอาจเจอ"
ติงเหว่ยเปิดมือถือ ค้นหาบัญชีที่ไม่ได้เข้าสู่ระบบมานาน เลื่อนหาอยู่นานในสเปซวอลล์โรงเรียน
"ฟางเข่อซิน ฟางเข่อซิน... เจอแล้ว!"
ติงเหว่ยตาเป็นประกาย ยื่นมือถือให้ลู่ฉือเหมือนเด็กอวดผลงาน
นี่คือรูปถ่ายแอบถ่าย สถานที่คือร้านอาหารแห่งหนึ่งใกล้โรงเรียนของพวกเขา
พอเห็นคนในรูป ความทรงจำที่เลือนรางก็พลันถาโถมเข้าใส่ติงเหว่ย
ติงเหว่ยพูดว่า "ตอนมัธยมผมเคยเห็นนะ ผู้หญิงที่หน้าตาดีมากคนหนึ่ง เธอไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกับเรา แต่มักจะมาหาคนที่โรงเรียนเราบ่อยๆ"
สายตาของลู่ฉือตกลงบนรูปถ่าย เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น ลมหายใจก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เป็นผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ด้วย
ติงเหว่ยหรี่ตามองอย่างพินิจ "คนที่อยู่ตรงข้ามเธอนั่นดูเหมือนพี่เสิ่นมากเลยนะ?"
ติงเหว่ยเลื่อนดูคอมเมนต์เก่าๆ ของทุกคนข้างล่างอีก ตบหน้าผากดังป้าบ "ผมนึกออกแล้ว นึกออกหมดแล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของฮั่วเชียน เพื่อนสนิทพี่เสิ่นนี่นา! ตอนนั้นพวกเขากินข้าวด้วยกันแล้วมีคนเห็น ในโรงเรียนมีไม่น้อยคนคิดว่าความสัมพันธ์พวกเขาไม่ธรรมดา!"
โดยไม่ทราบสาเหตุ อวี๋ซีรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี เขาชำเลืองมองสีหน้าลู่ฉือปราดหนึ่ง แล้วรีบแย่งมือถือของติงเหว่ยมา วิจารณ์ว่า "ก็แค่รูปธรรมดารูปหนึ่ง คนในโรงเรียนพวกนายนี่ช่างคิดไปเรื่อยจริงๆ!"
ลู่ฉือจิบกาแฟหนึ่งอึก นิ้วที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้องอเข้า
ลูกพี่ลูกน้องของฮั่วเชียน แถมเพิ่งกลับมาจากท่องเที่ยวรอบโลก ฐานะทางบ้านต้องดีมากแน่ๆ เรียกได้ว่าเหมาะสมกับตระกูลเสิ่นเลยทีเดียว
อวี๋ซีหันขวับ "พี่ลู่หยุดบี้ได้แล้ว!"