ตอนที่เข้าเรียนที่อำเภอหนิง วินัยโรงเรียนแย่มาก ครูไม่ค่อยดูแลจัดการ โดยทั่วไปสอนเสร็จก็กลับ
มีแค่ตอนโรงเรียนมีเรื่องชกต่อย เรื่องมันบานปลาย ก็จะถึงห้องทำงานอาจารย์
บังเอิญเหลือเกิน ลู่ฉือเป็นแขกประจำของห้องทำงานอาจารย์
ที่โรงเรียน โดนวิธีลงโทษแบบตีคนละห้าสิบของพวกอาจารย์จนชินแล้ว ได้ยินคำว่า "ลงโทษ" หนังตาก็ไม่กระตุก
แต่พอออกจากปากเสิ่นเจ๋อเหวิน ร่างของลู่ฉือก็เกร็งแข็ง ค่อนข้างงุนงง ในใจก็ไม่มั่นใจ
เพราะไม่รู้ว่าเสิ่นเจ๋อเหวินจะทำอะไร
ลู่ฉือออกแรงขยับแขนทีหนึ่ง พบว่าเสิ่นเจ๋อเหวินใช้แค่ข้างเดียวก็ควบคุมเขาเอาไว้แล้ว อีกมือหนึ่งหนุนใต้หน้าผากเขา ป้องกันไม่ให้แผลเขากระแทกถูกกำแพง
"ใครบอกนายว่าฉันพูดไม่รักษาคำพูด?" ลู่ฉือสมองหมุนเร็วคิดหาเหตุผลที่ฟังขึ้นได้ "ฉันแค่รู้สึกว่าตอนนี้ไม่ค่อยเหมาะ"
เสิ่นเจ๋อเหวิน: "ตรงไหนไม่เหมาะ?"
"ไม่มีของนั่น ก็อันที่ฉันซื้อเองในร้านสะดวกซื้อเมื่อหนที่แล้ว อัลฟาระดับ S ใช้เฉพาะ…" ลู่ฉือเบนหน้าไป รู้สึกว่าเหตุผลนี้น่าเชื่อถือมาก "นายก็ไม่อยากเป็นพ่อตั้งแต่อายุน้อยๆ หรอกใช่ไหม?"
วินาทีที่เสิ่นเจ๋อเหวินเงียบ ลู่ฉือหัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
หมายความว่าไง เสิ่นเจ๋อเหวินทำไมไม่พูด เขาคงไม่ได้คิดจริงๆ ใช่ไหม?
เสิ่นเจ๋อเหวินจงใจหยุดไปนานหน่อย หลุบตามองหน้าลู่ฉือที่ประหลาดใจและกระสับกระส่ายมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อก่อนลู่ฉือเป็นโอเมกาพันธุ์ด้อยระดับ F ตอนนี้กลายเป็นระดับ A แล้วนี่ท้องได้จริงๆ