การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่าย เสิ่นเจ๋อเหวินเชื่อว่าด้วยนิสัยของลู่ฉือ เมื่อเจ้าตัวตัดสินใจแล้วก็ย่อมไม่ใช่แค่พูดเล่น แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทุ่มเทถึงขนาดนี้
ทุกเช้าเขาลุกขึ้นมาท่องศัพท์กับบทกวีตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ทุกครั้งที่ถึงเวลาพัก คนอื่นพอฝืนไม่ไหวก็ฟุบหลับ แต่เขากลับกระดกกาแฟสำเร็จรูปสองซองเพื่อฝืนให้ตัวเองตื่น แล้วอ่านโจทย์ต่อ ตกกลางคืนก็มักจะอ่านหนังสือจนเลยเที่ยงคืนไป...
เรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่เสิ่นเจ๋อเหวินได้ยินโดยบังเอิญตอนพูดคุยกับเขา
ลู่ฉือไม่มีเวลาถามปัญหาเสิ่นเจ๋อเหวินทุกวัน จึงนัดสถานที่กับอีกฝ่าย ใช้เวลาพักผ่อนเพียงวันเดียวของแต่ละสัปดาห์ไปพบกันที่ร้านกาแฟใกล้โรงเรียน เพื่อจัดการปัญหาที่สะสมมาหลายวันให้เสร็จในคราวเดียว
“โจทย์แบบนี้คราวก่อนผมไม่ได้สอนไปแล้วเหรอ” หลังจากเสิ่นเจ๋อเหวินอธิบายโจทย์ข้อใหม่ที่ลู่ฉือคัดลงสมุดเสร็จ เขาคิดว่าวันนี้คงพอแค่นี้ แต่พอเปิดหน้าถัดไป โจทย์ภาคตัดกรวยที่คุ้นตาอย่างยิ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เขาจำได้ว่าลู่ฉือมีพรสวรรค์ด้านวิชาวิทยาศาสตร์ ไม่ว่าโจทย์จะยากแค่ไหน โดยพื้นฐานแล้วแค่สอนให้ฟังรอบเดียวก็สามารถต่อยอดได้หลายแบบ
โจทย์บนหน้ากระดาษนี้เสิ่นเจ๋อเหวินเพิ่งสอนไปเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ทั้งยังไม่ถือว่ายากเป็นพิเศษ อย่างมากก็แค่วิธีทำซับซ้อนสักหน่อย แต่ลู่ฉือหัวไว ไม่น่าจะทำผิดซ้ำแบบเดิมอีก
ลู่ฉือก้มหน้าบีบปากกาแน่น ไม่มองเสิ่นเจ๋อเหวิน “ลืมแล้ว”
เสิ่นเจ๋อเหวินเหลือบมองเวลา
โจทย์ข้อนี้อธิบายค่อนข้างยุ่งยาก มีความรู้ย่อย ๆ กระจัดกระจายอยู่มาก หากจะอธิบายให้เข้าใจ คงต้องใช้เวลาตลอดทั้งบ่ายอยู่ในร้านกาแฟ ลู่ฉือตอนกลางคืนยังต้องไปห้องเรียน เท่ากับว่าไม่เหลือเวลาพักเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ลู่ฉือดูเหมือนไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เอาแต่จ้องกระดาษทดตรงหน้า
เสิ่นเจ๋อเหวินดึงสมุดเข้ามาใกล้ แล้วยื่นมืออ้อมไปหยิบปากกาจากด้านหลังอีกฝ่าย จากนั้นก็เริ่มอธิบายใหม่ตั้งแต่ต้น ค่อย ๆ สอนให้ทีละขั้น