เสิ่นเจ๋อเหวินไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาตกใจ
ลู่ฉือนั่งอยู่แถวหลังสุด ติดประตูหลังของห้องเรียน ตอนเสิ่นเจ๋อเหวินเดินเข้ามาก็มีเสียงดังขึ้นเล็กน้อยแล้ว เป็นเพราะลู่ฉือจดจ่อเกินไปเอง จึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางเดิน
เสิ่นเจ๋อเหวินเห็นคนที่ฟุบอยู่ตรงหน้าลุกขึ้นนั่งอย่างอึดอัด หันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน จึงคว้าผมตัวเองอย่างเก้อเขินเพื่อกลบเกลื่อน
พอถึงวันหยุด นักเรียนก็ไม่ได้เอาหนังสือทุกเล่มในห้องเรียนกลับบ้าน นักเรียนในห้องหนึ่งมีสี่สิบกว่าคน แต่ละคนมีเพื่อนนั่งโต๊ะข้าง ๆ มีเพียงลู่ฉือที่ย้ายมาใหม่ทีหลัง โต๊ะข้างกันจึงว่างเปล่า มีแค่กระดาษร่างสองสามแผ่นที่ล้ำเข้ามาในเขตของอีกฝ่าย
เสิ่นเจ๋อเหวินเห็นเอกสารที่ลู่ฉือกางอยู่ตรงหน้า ข้างในมีข้อสอบสอดอยู่ หลายหมายเลขถูกวงไว้ด้วยปากกาแดง
ลู่ฉือไม่ได้หันกลับไป แต่ได้ยินคนข้างหลังพูดว่า “ไม่ใช่ว่าจะถามโจทย์หรือ”
ความกระอักกระอ่วนจากการท่องศัพท์เสียงเบา ๆ แล้วอ่านออกเสียงผิดจนถูกแก้ยังไม่ทันจางหาย มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านหลัง วางทับลงบนข้อสอบที่เต็มไปด้วยกากบาทสีแดง
ลู่ฉือมีเรื่องจะถามจริง ๆ เพียงแต่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นในรูปแบบนี้
เขายังนึกว่าตอนที่แอบมองอยู่ตรงประตูห้องเรียนเมื่อครู่คงไม่มีใครสังเกตเห็น
เสิ่นเจ๋อเหวินรู้สึกได้ว่ามีสายตาร้อนแรงคู่หนึ่งจับจ้องอยู่บนข้อมือของเขา
คนข้าง ๆ จ้องมือที่กำลังพลิกข้อสอบของเขาเขม็ง แววตาระแวดระวัง ราวกับกำลังลังเลว่าจะรับความช่วยเหลือนี้ดีหรือไม่
“ถ้าไม่ต้องการก็ช่างเถอะ” เสิ่นเจ๋อเหวินพูด
“……” คนข้าง ๆ เลียริมฝีปากแห้งผากอย่างกระวนกระวาย ก่อนเอ่ยเสียงแข็ง “เดี๋ยวก่อน”
มือกดลูบรอยยับบนข้อสอบที่วางอยู่บนโต๊ะแรง ๆ เก้าอี้ไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ขยับไปทางซ้ายเพื่อเว้นที่ให้เล็กน้อย
เสิ่นเจ๋อเหวินเข้าใจความหมายของท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้น จึงหยิบปากกาขึ้นมา “ปกติใช้หนังสือเสริมอะไร”
นี่เป็นครั้งแรกที่มีใครมานั่งใกล้เขาขนาดนี้ ลู่ฉือก้มลงค้นกระเป๋า แล้ววางหนังสือกองหนาเตอะลงบนโต๊ะ
เสิ่นเจ๋อเหวินกวาดตามองเพียงแวบเดียว “เหมือนที่เฉินโย่วเซวียนซื้อทั้งหมดเลยเหรอ”