"เสิ่นเจ๋อเหวินบอกว่าจะไปดูหน่อย ทำไมไปดูซะนานล่ะ"
ในห้องนั่งเล่น เสิ่นลั่วนั่งอยู่บนโซฟา บ่นพึมพำพลางเปิดมือถือเตรียมถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอเพิ่งกดเปิดแชทของเสิ่นเจ๋อเหวิน เสิ่นเจ๋อเหวินก็ส่งข้อความมาพอดี
เสิ่นลั่วหรี่ตาลง
เสิ่นเจ๋อเหวิน: ลู่ฉือช่วงนี้ทำงานหนักไม่ได้พักผ่อน ฉันพาเขาขึ้นไปห้องนอนก่อนแล้วนะ
เสิ่นลั่วพูดขึ้นกับทุกคนในห้องนั่งเล่นว่า "ไม่ต้องห่วงนะคะ พวกเขาขึ้นไปก่อนแล้ว"
คุณนายเสิ่นถาม "ไม่สบายรึเปล่า"
ท่านปู่เสิ่นกล่าวว่า "อาจจะเป็นเพราะวันนี้กินมันเกินไป จะให้คนทำซุปใส ๆ ขึ้นไปให้"
"ไม่ทราบค่ะ แต่มีเสิ่นเจ๋อเหวินดูแลอยู่ ก็น่าจะไม่มีอะไรมาก"
พูดจบ เสิ่นลั่วก็จ้องข้อความนี้อีกครู่หนึ่ง
"เดี๋ยวก่อน... เสิ่นเจ๋อเหวิน..."
ในห้องนอนขนาดกว้างสะอาดห้องหนึ่งบนชั้นสอง ประตูห้องน้ำเปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง กลิ่นสะระแหน่ผสมดอกคาเมลเลียลอยฟุ้งกระจายออกมาไม่หยุด อบอวลไปทั่วห้อง
ลู่ฉือพิงขอบอ่างล้างหน้าหินอ่อนเย็น ๆ อยู่
นิ้วมืออยากจะผลักไส แต่ก็ไม่มีแรงเท่าไร
กางเกงถูกถีบไปอยู่อีกข้างอย่างน่าสงสาร
เสิ่นเจ๋อเหวินคุกเข่าข้างเดียวอยู่ตรงหน้า พื้นห้องเรียบสะท้อนแสงไฟจากห้องน้ำ
"เดี๋ยวก่อน..."
ขอบอ่างล้างหน้าด้านหลังเป็นทรงโค้ง
ลู่ฉือยืนไม่ค่อยอยู่ กัดฟันแน่น ร่างกายทรุดลงไปไม่หยุด
เสิ่นเจ๋อเหวินจึงใช้สองมือบีบแน่นขึ้นอีก อุ้มชูร่างนั้นไว้
ขาของลู่ฉือไม่ใช่ขาเรียวยาวไร้เรี่ยวแรงเหมือนไม้ไผ่
แต่กลับเรียวสวยได้รูป เตะคนเจ็บทีเดียว แนวกระดูกหัวเข่าเรียบร้อยละเมียดละไม น่องตรงเรียว...