ณ สถานีตำรวจแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เสิ่นเจ๋อเหวินยืนพิงผนังอย่างเงียบเชียบอยู่ในโถงทางเดินนอกห้องสอบสวน
วันนี้เกิดเหตุการณ์ใหญ่บนเขาอวี่ซาน สถานีตำรวจจึงสว่างไสวด้วยแสงไฟ ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์จำนวนไม่น้อยถูกเรียกตัวมาสอบถามและบันทึกปากคำ
เสิ่นเจ๋อเหวินยกมือขึ้น ลูบคลำแหวนที่ปลายนิ้วอย่างช้าๆ
วงแหวนด้านนอกเป็นสีเงินสว่างเรียบหรู ตัวแหวนบางเบา ประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กเรียงรายอยู่บนพื้นผิว
ภายใต้แสงไฟ จะเห็นว่าเพชรเหล่านั้นถูกจัดวางอย่างประณีต ช่องว่างระหว่างเม็ดเพชรก่อตัวเป็นตัวเลขหลายตัวเลือนราง——
“10.07”
วันที่นี้คือวันเกิดของลู่ฉือ
ตอนแรกเสิ่นเจ๋อเหวินยังฉงนอยู่ เพราะลู่ฉือไม่เหมือนคนที่ชอบสลักวันเกิดตัวเองลงบนแหวนแล้วส่งต่อให้คนอื่น
ภายหลังจึงค่อยๆ เข้าใจว่า วันนั้นตระกูลเฉินจัดงานเลี้ยงวันเกิด เขามาถึงช้าและบังเอิญได้พบกับลู่ฉือที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากสระว่ายน้ำพอดี
10.07 ไม่เพียงเป็นวันเกิดของลู่ฉือ แต่ยังเป็นวันที่พวกเขาได้พบกันอีกด้วย
ห้องสอบสวนเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม แม้จะมีเพียงกำแพงกั้นกับโลกภายนอก แต่สิ่งที่คนภายในพูดนั้น แม้แต่คำเดียวก็ไม่ได้ยินถึงทางเดิน
ลู่ฉือนั่งหันหลังให้ประตู เผชิญหน้ากับการสอบถามของตำรวจสองนาย โดยไม่ได้รู้สึกตึงเครียดมากนัก
“ทำไมคุณไม่เรียกคนขับรถอีกคนให้กลับไปเอางานอักษรและภาพวาด”
“ตอนมาเขาเป็นคนขับรถ วันนี้ทั้งวันเขาก็เป็นคนขับให้ผม ผมเกรงว่าเขาอาจขับรถจนล้า จึงเปลี่ยนคน”
“ทำไมคุณถึงจ้างลู่จิ้นกั๋วเป็นคนขับรถให้คุณ แรงจูงใจคืออะไร”