ตอนเดินผ่านซุนเจี๋ยเมื่อครู่ ลู่ฉือ "บังเอิญ" เหลือบมองชื่อร้านที่ซุนเจี๋ยเปิดดูอยู่แวบหนึ่ง
นิ้วของเขาพิมพ์ชื่อนั้นลงไปอย่างรวดเร็ว
ช่วงเริ่มต้นธุรกิจ เงินทุนมีจำกัด ห้องทำงานของบริษัทเก็บเสียงไม่ค่อยดี เสียงฝีเท้าถี่กระชั้นดังมาจากหน้าประตู ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ลู่ฉือรีบดับหน้าจอมือถือ มองไปทางประตูห้อง
เสียงฝีเท้าวิ่งผ่านหน้าประตูไป ที่แท้ไม่ได้มาหาเขา
นิ้วที่กำโทรศัพท์แน่นคลายลงเล็กน้อย ลู่ฉือลูบคลำต้นคอตัวเอง
ไม่ใช่สิ เขาไม่ได้เปิดเว็บไซต์แปลกๆ อะไร นี่มันแค่ร้านขายเครื่องประดับออนไลน์ธรรมดาๆ ร้านหนึ่ง ถึงคนอื่นเห็นก็ไม่เห็นเป็นไร แล้วเขาจะเสียวสันหลังทำไม
แล้วอีกอย่าง บริษัทนี้เป็นของเขา ในบริษัทเขาจะทำอะไรก็ทำได้ ขอแค่ไม่กระทบภาพลักษณ์บริษัทก็พอ คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง
ลู่ฉือค่อยๆ ย้ายตัวไปที่โต๊ะ นั่งลง แล้วเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาใหม่
ร้านนี้เลือกสินค้าได้ดีทีเดียว ลู่ฉือเลื่อนไปดูสร้อยเอวเส้นที่เห็นก่อนหน้านี้อย่างเงียบๆ เลือกซื้อ สั่งซื้อ รวดเดียวจบ
*
"มือขาวมากเลย แค่มองก็รู้ว่าเป็นมือของโอเมการะดับสูงสุด ดูจากโครงกระดูกเหมือนผู้ชาย ในสังคมชั้นสูงของเมืองหลวง โอเมการะดับ S ดูเหมือนจะมีไม่กี่คนนี่นา ลองตัดออกไปก็รู้แล้ว"
"ก็ไม่แน่นะ ดูตรงใต้โคนนิ้วหัวแม่มือนั่นสิ มีแผลเป็นเล็กๆ ด้วยไม่ใช่เหรอ แล้วตรงปลายนิ้วก็เหมือนมีหนังด้านบางๆ ถ้าไม่ดูดีๆ มองไม่เห็น หนุ่มคุณหนูบ้านรวยจะเป็นแบบนี้ได้ไง"
"หือ? จริงด้วย... ปกติคนที่ทำงานใช้มือบ่อยๆ ถึงจะมีหนังด้านนี่นา? คุณชายจวี้ซังหางนี่คบคนธรรมดาอยู่หรือเปล่า? นิยายที่แม่อ่านกลายเป็นจริงแล้ว..."