"ตี๊ดตู่—— ตี๊ดตู่——"
ภายใต้แสงโพล้เพล้มืดครึ้ม ไฟสัญญาณสีแดงและน้ำเงินสลับกันวาบขึ้น รถตำรวจและรถพยาบาลเคลื่อนมาใกล้ พร้อมขึงแถบห้ามเข้ารอบจุดที่รถแล่นฝ่าออกไป
เนื่องจากตอนเกิดเรื่องมีเสียงดังมาก แม้แต่คนในบ้านพักก็ได้ยิน
จุดเกิดเหตุอยู่ไม่ไกลจากบ้านพักนัก ไม่น้อยที่ล้อมหน้าประตูบ้าน มองไปด้วยใจระทึก ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"นายน้อย…"
ตำรวจต้องปิดล้อมบริเวณนี้ ห้ามคนไม่เกี่ยวข้องเข้าไปข้างใน คนขับรถจึงเอ่ยเรียกเสิ่นเจ๋อเหวินอย่างระมัดระวังท่ามกลางลมหนาวที่เสียดแทง
เสิ่นเจ๋อเหวินยืนอยู่ตรงจุดที่แบริเออร์ขาด แม้จะดูยืนมั่นคง แต่ร่างกายกลับราวกับตกลงไปพร้อมกับรถคันนั้น
ต้องดูผิดแน่ๆ
เสิ่นเจ๋อเหวินยกมือขึ้น ล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าอย่างติดขัด อยากส่งข้อความไปให้คนที่ปักไว้บนสุดของวีแชท
ทว่ากายเขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ปลายนิ้วชาแข็ง เย็นเยียบจนไร้ความรู้สึก มือที่ปกติไม่เคยสั่นสักนิดกลับพิมพ์รหัสผ่านผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เพดานปากหดเกร็งไม่หยุด
ลมหายใจเร็วบ้างเบาบ้าง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด แต่กลับไม่รับอากาศเข้าเลย
เสิ่นเจ๋อเหวินเกิดความรู้สึกมึนงงหนักหน่วงเป็นครั้งแรก
ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่ทำไม ไม่รู้จะพูดอะไร ยังทำอะไรได้อีก…
หัวใจราวกับว่างเปล่า ถูกควักกระชากออกไปทั้งที่ยังมีชีวิต กระทั่งความเจ็บยังรู้สึกไม่ถึง
คนขับรถเองก็พึ่งตั้งสติจากความสะพรึงที่เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง
รถคันนี้เป็นรถที่ตระกูลเสิ่นจัดให้ท่านลู่ฉือ เขาขับรถให้ตระกูลเสิ่นมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่าเสิ่นเจ๋อเหวินกับลู่ฉือมีความสัมพันธ์กันอย่างไร