หกโมงครึ่งยามค่ำ เหล่าคนรับใช้ในจวนตระกูลเสิ่นเดินกันให้วุ่น บ้างจัดห้องที่ลู่ฉือจะนอนคืนนี้ บ้างยกซุปร้อนกรุ่นสัญจรไปมาตามทางเดิน
ในห้องอาหารชั้นล่าง โต๊ะกลมที่หมุนได้เองจัดวางอาหารมื้อเย็นอุดมสมบูรณ์ไว้เต็มโต๊ะ
เดิมทีวันนัดพบกับลู่ฉือคือพรุ่งนี้ แต่เมื่อนึกว่าพรุ่งนี้เป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ครอบครัว จะมีญาติมามากมาย เกรงว่าลู่ฉือต้องเจอคนแปลกหน้ามากเกินไปในคราวเดียวจะอึดอัด จึงเปลี่ยนมาเป็นพบกันเย็นนี้ ให้ลู่ฉือคุ้นเคยกับคนในครอบครัวเสียก่อน
อีกอย่าง การพบพ่อแม่ผู้ใหญ่ก็แค่พบผู้อาวุโสที่ใกล้ชิดที่สุดก็พอ คนนอกมากเกินไปกลับทำให้เสียบรรยากาศ
เพื่อพบลู่ฉือ คุณนายเสิ่นใช้เวลาตลอดบ่ายไปกับการบำรุงผมและทำสปา ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเครื่องเพชรที่สวมใส่อยู่ไม่เหมาะกับโอกาสเช่นวันนี้ จึงถือกระโปรงขึ้นชั้นบนตั้งใจเปลี่ยนชุดใหม่
ส่วนหน้าประตูคฤหาสน์ คนแก่สองคนยืนปักหลักดั่งทวารบาล
ท่านผู้อาวุโสเจียงสวมเสื้อเชิ้ตเรียบง่าย ถือไม้เท้าในมือ เพื่อให้ตนดูเป็นมิตรขึ้น จึงตั้งใจเพิ่มเสื้อนอกสีสว่างอีกตัวหนึ่ง
เขาเหลือบมองท่านปู่เสิ่นที่ล้วงกระจกเล็กออกมาจากกระเป๋า แค่นเสียงเย็นจากจมูก
“แต่งตัวเหมือนนกยูงประดับดอก”
ท่านปู่เสิ่นในชุดสูทสั่งตัดเย็บ อกเสื้อกลัดเข็มกลัดกลีบมูลค่าล้าน รองเท้าหนังขัดเงาวับ ทั้งยังเซตผมหงอกแดงและใส่แว๊กซ์ด้วย
เขาส่องกระจกพลางเขี่ยปอยผมอย่างพินิจ ดูว่าปล่อยซ้ายหรือขวาถึงจะเหมาะ
“ก็ดีกว่าคนที่แต่งตัวตามสบาย ไม่รู้จะคิดว่าฝ่ายนั้นมีปัญหากับเด็กเขาหรือไม่ ให้ความสำคัญเสียเลย”
ท่านผู้อาวุโสเจียงกระทุ้งไม้เท้าลงบนพื้นเสียงทึบ ทิ้งคำว่า “ฉูดฉาดน่ารังเกียจ” ไว้พลางหันหลังเข้าบ้านไป
“คุณพ่อ ทำไมขึ้นมาล่ะคะ” คุณนายเสิ่นใส่สร้อยปรับความยาวเสร็จพอดี ก็ปะทะกับท่านผู้อาวุโสเจียงที่ขึ้นชั้นบน