หลังจากเจียงหนิงจากไป เก้าคนที่เหลือก็นั่งลงบนโซฟา
ตอนแรกเฉินจือหย่วนนึกว่าช่วงนี้จะมีใครสักคนรู้งานรู้การเก็บถ้วยชามบนโต๊ะ แต่พวกเขาคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีท่าทีว่าจะลงมือทำ
แต่ว่าก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้ว่า คนอื่น ๆ จะผลัดกันล้างจาน
เฉินจือหย่วนจึงไม่ได้เข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น เลือกที่นั่งตรงมุมหนึ่งนั่งลง
“ทีมงานเหมือนจะไม่ได้กำหนดว่าต้องตื่นกี่โมงนะ”
“ไม่ได้กำหนดจริง ๆ”
หวังฮ่าวอวี่พูดติดตลกว่า “งั้นก็นอนถึงเที่ยงแล้วค่อยตื่นได้ใช่ไหม ยังไงกิจกรรมก็อยู่ช่วงบ่าย”
“ได้สิ”
คนกลุ่มหนึ่งพูดแบบนี้ แต่ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่
เพราะรายการถ่ายทอดสดตลอดทั้งวัน ถ้านอนจนถึงเที่ยงจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงว่าแขกรับเชิญต่างเพศจะมองว่าขี้เกียจหรือเปล่า เวลาออกกล้องในรายการคงลดลงไปครึ่งหนึ่ง
อย่างพวกเฉินเจ๋อหลิน หยางเยว่เยว่ คนพวกนี้อาจไม่ต้องการเวลาออกกล้องมาก
แต่พวกหวังฮ่าวอวี่ เจียงอีหลิน หยางเยว่เยว่ พวกนี้อยากออกหน้ากล้องมากกว่า
ดังนั้นแม้จะมีนิสัยชอบนอนตื่นสาย แต่ช่วงที่อยู่บนเกาะ ก็จะพยายามตื่นให้เช้าหน่อย
“จางซูฮ่าน ในเน็ตดูแบรนด์เสื้อผ้าของคุณได้ไหม”
“ได้สิ”
“ฉันอยากดู”
จางซูฮ่านเปิดมือถือ ส่งให้ซุนจื่อรั่วที่เป็นคนถามคำถามนี้ หลังจากซุนจื่อรั่วรับมือถือไปแล้ว ผู้หญิงอีกหลายคนข้าง ๆ ก็เข้าไปมุงดู
“ยอดขายสูงมากเลยนะ”
“ตัวนี้ยอดขายต่อเดือนห้าพันกว่าตัว”