หลังจากความคึกคักผ่านพ้นไป เกาะแห่งหัวใจเมื่อสิ้นสุดการไลฟ์ก็เงียบสงบเป็นพิเศษ
สิ่งแรกที่ทุกคนทำเมื่อกลับถึงหอพักคือจัดกระเป๋าสัมภาระของตัวเอง แม้แต่ทีมงานรายการก็ยังรีบรื้ออุปกรณ์บางส่วนบนเกาะออกตลอดคืน
ครึ่งเดือน มันก็ไม่ยาวและไม่สั้น
เฉินจือหย่วนนอนบนเตียงมองเพดาน คิดถึงประสบการณ์กว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมา ยังรู้สึกว่ามันช่างเหมือนฝันไปเลย
ขณะที่เฉินจือหย่วนกำลังใจลอย มือถือก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา ดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง
ข้อความมาจากหวังเหยา:
"เสี่ยวเฉินจ๊ะ คุณน้าจองตั๋วกลับเมืองหลวงตอนห้าโมงเย็นวันพรุ่งนี้แล้วนะ จะไม่ค้างคืนที่ซานย่าแล้ว หนูก็จองตั๋วกลับด้วยนะ พอจัดการเรื่องที่บ้านเรียบร้อยแล้ว คุณน้าขอต้อนรับหนูไปเที่ยวเมืองหลวงนะจ๊ะ /ยิ้ม (อิโมจิ)"
เฉินจือหย่วนรีบพิมพ์ตอบกลับ:
"ครับคุณน้า ผมจะจองตั๋วเดี๋ยวนี้เลยครับ /ยินดี (อิโมจิ)"
เฉินจือหย่วนเปิดแอปจองตั๋วเครื่องบิน ดูไปสักพักก็กดเข้า 12306
กลัวปืนแม้เสียงเชือกแตะ
หลังเคยมีเรื่องบนเครื่องบิน ตอนนี้เฉินจือหย่วนก็เริ่มกลัวการขึ้นเครื่องแล้ว
แต่ถ้านั่งรถไฟ ก็ต้องต่อรถอีกทอดหนึ่งแล้วก็ใช้เวลานานมาก แต่ถ้าเป็นเครื่องบินสองชั่วโมงครึ่งก็ถึงสนามบินที่ใกล้บ้านที่สุด ถ้าเดินทางราบรื่น พรุ่งนี้ตอนเย็นก็ถึงบ้านแล้ว
เฉินจือหย่วนลังเลอยู่บ้าง แต่พอคิดไปอีกที หลังจากนี้ถ้าจะไปเมืองหลวง ถ้านั่งรถไฟก็ต้องเสียเวลานานเหมือนกัน แล้วตัวเองก็มีแนวโน้มต้องเดินทางไปมาระหว่างเมืองหลวงกับเจียงโจวบ่อย ๆ ถ้านั่งรถไฟทุกครั้งก็ไม่รู้จะเสียเวลาไปเท่าไหร่