เฉินจือหย่วนเหมือนจะมั่นใจว่าตัวเองชนะแน่ ถึงกับเดินไปแผนกผลิตภัณฑ์สุขภาพในซูเปอร์มาร์เก็ต หยิบสมุนไพรแช่เท้าอ้ายเฉ่ามาสองห่อ
ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต ลมหนาวข้างนอกพัดแรงจนแสบหน้าเหมือนมีดน้ำแข็ง
ทันทีที่ขึ้นรถ เฉินจือหย่วนก็เปิดเครื่องทำความร้อน ถูมือไปมาแล้วเหยียบคันเร่งขับกลับบ้าน
ทั้งสองคนถือถุงพะรุงพะรังเดินเข้าไปในลานบ้าน เฉินจือหย่วนยื่นมือไปเพิ่งเปิดประตู เจียงหนิงก็รีบร้อนเข้าไปแล้ว
"แม่คะ~" ทุกครั้งที่เจียงหนิงกลับมาจากข้างนอก สิ่งแรกที่ทำตอนเข้าบ้านคือการเรียกหาใครสักคน ถ้าหวังเหยาอยู่บ้านก็เรียกแม่ ถ้าเฉินจือหย่วนอยู่บ้านก็เรียกไอ้หมูทื่อ เหมือนเด็กที่ยังไม่รู้จักโต
เฉินจือหย่วนเดินตามไปข้างหลัง เก็บรองเท้าแตะเบอร์เคนที่เจียงหนิงถอดทิ้งไว้หน้าประตูวางบนชั้นวางรองเท้า แล้วถึงตามเข้าไปข้างใน
"ทำไมซื้อของตั้งเยอะแยะ?"
"อากาศหนาวขี้เกียจออกไปข้างนอก เตรียมตุนไว้ในตู้เย็นนิดหน่อย" ตอนเฉินจือหย่วนพูดก็ได้ยินเสียงหั่นผักมาจากในครัว เดินเข้าไปดู ผู้เฒ่าหญิงจัดการล้างผักกาดแก้วไว้แล้ว หัวไชเท้าหอมก็หั่นเป็นชิ้นรูปลิ่มไว้แล้วด้วย
"กลับมาแล้วเหรอ?"
"ครับ"
"ไชเท้านี่เดี๋ยวก็ใส่ลงไปในหม้อไฟ หน้าหนาวไชเท้าสู้โสม"
เฉินจือหย่วนยิ้มรับคำแล้วเปิดตู้เย็น นำของที่ไม่ได้ใช้กับหม้อไฟทยอยใส่เข้าไปทีละอย่าง
เรื่องการจัดเก็บของนี่ เฉินจือหย่วนค่อนข้างมีภาวะย้ำคิดย้ำทำแบบจัดจ้าน
ทุกอย่างมีตำแหน่งของมัน และเพื่อให้ตู้เย็นดูเป็นระเบียบ เขายังซื้อกล่องถนอมอาหารสำหรับเก็บของมาอีกมากมาย แค่เปิดประตูตู้เย็นก็ให้ความรู้สึกสดชื่นสะดุดตา